Şimdi ben Taksimden iki katlı otobüsten bildiriyorum.. bilgisayarımın yanımda olması sebebiyle kendi kendime düşüneceğime yazarak rahatlayabileceğim bir hal içerisindeyim, iki katlı otobüsün ikinci katının en son köşesine konuşlandım, ince bir montum vardı onu da çıkarttım ve artık askılı elbise giyebilmenin keyfini çıkartıyorum. En sevdiğim (non-fat) short lattem illa ki sıtarbaks!! Bakşa kahve içemez oldum yanında low fat tarçınlı muffinim.. ne ilginç ülkemde herşey multi-lingual durumda :=))
Kasaya gidip orada çalışan “buyrun hoşgeldiniz nasılsınız bugün??” amerikanvari sorusuna ( genelde yurdum menşeii kafelerde nasıl olduğumu merak etmeleri bir yana ne içeceğimi bile merak etmediklerini göz önünde bulundurursak bu amerikanvari bir tavır oluyor.)  “ bir tane non fat short latte lütfen” cümlesini kurmayı yadırgamıyoruz artık!! Ne yazık.. neden bu cümle “  en küçük boy yağsız sütle yapılmış bir kahve” değil? Sorarım!!!yakında isimlerimizi de değiştirmemiz gerekebilecek!(mi)?? Ayça ne olurdu ? bir şey bulamadım !!:=)

Biraz rahatladım ve bir şekilde eve erken gidebiliyor olmanın huzurunu yaşıyorum ki onu da otobüsle gitmeyi tercih ederek trafik ile geçe çektim galiba..ama metrobüsün hızlı ve rahat yolculuğunu indi bindiler ızdıraba çeviriyor ne yapayım!!

oğlumu bugün çok özledim çünkü dün akşam da görmedim.. sabah Eminönüne giderken hızlıca çıktığımdan hızlı kahvaltı elimde çatal ile yolda birden içim buruldu ve bir baktım koca kadın yolun ortasında ağlıyorum!! Hava harika, bugün bulutlar sanki mavi bir halının üstünde dans eden gelinler gibiydi!! Ne olurdu o saatte anneannesiyle plajda kumlarla oynayan oğlumla kamyona kum doldurabilseydim??evet herşey  O’nun için kabul.. herşey üzerine kurduğumuz hayallere daha çabuk ulaşabilmek için kabul.. ama o birdenbire boğazına dizilen çatalın sertliğini oğlunun denizle beraber esen rüzgarın getirdiği kokusu yumaşatması ?? aynı rüzgar kenarında oyun oynadığı denizden oğluma da benim kokumu götürüyorsa?? Kova küreği birden eline duruyorsa ?? olmuyor mudur ? bu annelik senromu mudur ve çocuğun dünyası bu sendromdan bi-haber midir? Uzun soluklu anne- bebek beraberliklerinde annenin özlemi bu kadar derin mi olur hep?? Sanırım daha küçük yaşta bırakmak durumunda kalan bir annenin vicdanı fena sızlıyor ama özlemi normal bir özlem oluyor.. daha uzun vakit geçirmiş bir annenin nispeten vicdanı daha az bırkalıyor(??:)) ama özlemi o uzun zamanların getirdiği alışkanlık ile çok fena derin oluyor.. düşününce 7/24 kiminle 2 sene vakit geçirsem elbet ayrı kaldığım sürelerde özlerim ki burada mevzu bahis canım, kanım, kelimenin üstüne başka anlamlar bindiren aşkım!!
Bazen oğluma duyduğum aşkı tarif edemezken tek olduğumu zannediyordum. Birilerine bundan bahsetmekten endişe bile duyuyordum. Kız annelerinin çocuklarını pek tabii ki büyük bir aşkla sevdikleri malum ama erkek annelerinde başka türlü bir tutku gözlemliyorum ki sanırım aynu tutku baba- kız ilişkilerinde var.. yanlış mıyım? Bu benimki sadece bir gözlem .. fazlası değil!! Benim Erin’e fena bir tutkum var ve bunu biraz tedavi etmeliyim. En azından artık 2 yaşını geçmiş bir çocuğun ne yaptığını merak etmekten ve buna bağlı 2 saatte bir aradığım numarayı çevirmekten vazgeçmeliyim!!

Buyrun buradan yakın: anne mi bağımlı bu va’ka da çocuk mu??

Metrobüs yerine otobüs seçtiğim için bin pişmanım, bu kadar zamanda eminim indi bindilerle bile köprünün ortasındaydım oysa Taksimden ancak Şişliye gelebildik!!

Belki biraz kestirebilirim şimdi
—————–

ertesi gün yani bugün:

Tam zamanlı telefon bile açmadan Erinle beraberdim ( aksamüzeri yaptığım  çok keyifli bir çekim hariç 🙂 bunun postu sonra söz verdim vallah !)

Sabah beraber pazara gittik, uzun bir geziden sonra eve geldiğimizde biraz beraber uyuruz hayalim vardı; olmadı ve çok kızdım …
1. uyumadı
2. uyumadığı için huysuzlandı
3. huysuzlandığı için reçel olacak caaanım 2 kilo ereğli çileğini yerlere döktü!!.. kızdım.. çok yorgun olduğum için,uyuma hayalim suya yattığı için biraz hayal kırıklığı ile azıcık bağırdım..
Ne oldu bu kadar özleme??

Evde otururken  sadece evdeyken bu kadar yorulmadığım için sanırım daha sakin kalabiliyordum!!.. ne fena..
Bu kadar yorgunlukla akşam uykusuna saat 20:00 de yatınca, bu akşam da annemde kalıyoruz. Yarın akşam yazlığa yola çıkacağız daha iğne toplanmış değil !!

Bilgisayarımı almayacağımi internetim de yok..

Bekle beni dinlenmek ve Erin’e doymak 😉

geçen hafta sonunun hızını ve yoğunluğun düşününce bu haftasonunun sakin geçecek olması ütopik gelse  de.. yok yok sustum şimdi ben ! belli olmaz ya..

Fotoğraflar: Santral İstanbul ( Bilgi Üni şenliğine denk geldik  :=) bol bol müzik dinledik, müzeyi gezdik çok eğlendik, yeşil alanları ve kafeleri ile ideal bir aktivite merkezi ancak yemek yenilecek mekanlar ( otto ve tamirhane ) çok kaliteli olmayan yemekleri ve yüksek fiyatları ile gereksiz bence tüneldeki o.tto sanırım santraldekinden daha başarılı. Bir torba meyva ve bol su ile gidip çimlerde vakit geçirilebilir bir mekan 😉 Pizza günü: eski dostları görmek ne güzel.. biraz erken gidince biz Erin’in yorulması ile çok kişiyi göremeden döndük ama Özgürün sözü var bekliyorum. İnsan çocukluğunu ne yaparsa yapsın kaybedemiyor!! ve redBull soapbox yarışlarından. Kalabalık ama eğlenceli bir etkinlikti..

Soapbox sonrası yaratıcı babadan hayat kurtaran oyunlar serisine biri daha eklendi, artık materyal değerlendi 😉