Ayrıca annem zaten 10 gündür hasta öksürüyor. Ameliyat öncesi covid geçirdiğini ve antikorunun yüksek olduğunu bildiğimiz için bu taraftan rahatız. Bu arada covid geçirdiğini antikor ile öğrendik. Grip olmuştu ve test yaptırmadan evde geçirmişti. Bu yazının bir covid yazısına dönüşmesini hiç arzulamıyorum ancak bu sıra bundan başka konu yok. Malum omikron diye bir varyant çıktı ve herkes şu günlerde hasta. Konu da ister istemez buna dönüyor. Ben biraz genişledim bu konuda sanki. Pandemi ilan edildiği günler ki taslakta duran yazılar var anlatacağım nasıl bir manyaktım, oradan buraya nasıl geldim hiç bilmiyorum demeyeceğim gayet iyi biliyorum: nisan ayında evimize giren ilk versiyon corona virus ile maceramız oldukça hararetliydi. Bunu da başka bir yazı ile anlatacağım zaar bu günlerde hiç halim yok çünkü bendeniz de hastayım efendim!
Ses kısıklığı, öksürük, şiddetli baş ağrısı ve aşırı halsizlik ile başladı. Evimizden geçip giderken şiddetle corona’anım bana pek dokunmadı iki seferde lakin bu sefer yırtamadım dedim. Yaklaşık 2 gün deliksiz uyku gece öksürükleri ve ses kısılmasıyla geçen 5. gün sonunda gidip dün test verdim ve oda ne: NEGATİF. Bana yine sürünmemiş ve ben ne oldum bilmiyorum. Grip işte bildiğimiz! Erin de böyleydi sıra arkadaşı da böyle sınıf arkadaşı da böyle. Herkes böyle kimisi negatif kimisi pozitif. Akıl tutulması! Hala bugün boğaz ağrım var sesim şükür yerine geldi.
Bol vitamın sıvı dinlenme uyku
Sabahları zencefil tarçın zerdeçallı bal macunum ( 10 senedir her sabah!) limonlu suyum
Gün boyu zencefilli ballı limonlu çayım termosta ( genelde bu hep var hayatımda)
(İlaç/tedavi önerisi değildir bunlar bana iyi gelen koruyucu tedavidir hasta olmadan düzenli yaptığım desteklerdir )
Test yok Covid yok dediğim yerden bu testleri yaptırmak zorunda kalmaktan hiç hoşlanmıyorum ancak yüz yüze ders verdiğim için, Erin okula gittiği için negatif olduğumuzu bilmek gerekiyor.

Virüse inanıyorum evet var. Çok kanlı canlı deneyimledik bunu. Bilen biliyor Alpay’ın nasıl yaşadığını ve hala inancım o o vakit kapımıza bırakılan ilaçların adamı yıktığıdır! Hayat bu lafı bana yedirtmesin dilerim.
Geriye kalan hiç bir safsataya inanmıyorum.

Bunları yazmayacaktım birden buraya evrildi. Oysa kendime doğum günü hediyesi yüz yogası maratonu aldım ve her akşam yarım saat biri söylüyor ben yapıyorum. Allah’ım nasıl keyifli :=) Köhür köhür öksürürken bile yaptım! 7 gün oldu ve şimdiden yüzümde farkı görüyorum derken “eee ben bunu neden öğrenmiyorum” dedim. Bir de eğitmenlik kursu hediye ettim kendime. Bu hafta sonu da ona başlıyorum. Ve yine derken “ya hu ben neden yan gelip yatıyorum hayır oram buram ağrırken başlasam ya tekrar yoga yapmaya” sabahları akşamdan kalan bilgimle yüzümle başlayıp destek malzemelerimi alıp matıma oturuyorum. Hafif sinir sistemini yatıştıran dinlendiren bir 40 dakika ayırıyorum kendime.

Çünkü girip kaldığım ve sıkıştığım bu yerden çok sıkıldım. Bu yerin adına depresyon diyorlar sanırım ya da haberlerde duyduğum “kış uykusu sendromu” ve yeter burası hiç güzel değil. Bir yere kadar keyifliydi yorgan altından dizi seyretmek, zihni uyuşturmak sürekli uyumak.

Şimdi “kaldığı yerden hayat başlasın” diyeceğim ama lütfen kaldığı yerden başlamasın! olduğu yer sakin sessiz ve güzel, buradan başlasın.

Bir de kardeşimin doğumgünü hediyesi var fasya eğitimi artık ona da el atma vakti. Şimdilik online derslerim de hastalık dolayısı ile aksadı lakin dönüşüm bunlarla keyifli olacak.

Kafalar hepten karışık bu günlerde Bizim testlerimiz negatif çıkarken aynı şikayetler ile test veren Erin’in sıra arkadaşı dün ben negatif sonucunu aldığım anda pozitif sonucunu almış. Erin temaslı sayılıyor ama okula devam zorunluluğu var. Erin testi pozitif diyor müdür bana öyle bir mesaj gelmedi diyor. Ya kız yanlış biliyor ya sistem yanlış. Birşeyler zaten hepten yanlış. Bu çocuklar 10 gündür zaten yan yana turdular ikisi de aynı şikayetlere sahipti! Aklı alan varsa beri gelsin benim bitti zaar.

Negatif günler efendim. Hasta olanlara şifa olmayanlara da şans diliyorum. Zaar bu viruse tek silahımız var bakanımın da dediği gibi : “YAKALANMAMAK” 😀

Şuraya biraz Bozcaada fotoğrafı bırakalım. Bahar gelip de yenilerini çekene kadar şimdilik arşivden gidelim.

Sabah uyandığımda aklımda şu vardi:

Sonra o fırtına bittiğinde nasıl olup da onun içinden geçebildiğini, nasıl hayatta kalabildiğini tam olarak anlamayacaksın. Hayır, o fırtına gerçekten bitti mi bunun bile farkına varamayacaksın. Yalnız, tek bir şeyden emin olacaksın. O fırtınanın içinden geçtikten sonra, fırtınanın içine ayak attığındaki kişi olmayacaksın artık, aynı kişi olmayacaksın.
Haruki Murakami

ÇCok daha iyi durumumuz dualarını desteklerini esirgemeyen herkese teşekkür ederim. Süreci yönetmem için beni ayakta tutan, soğukkanlı kalmamı sağlayan isimleri tek tek yazamam hepsi kendini biliyor. Allah razı olsun, hakkınız ödenmez.İyi olacağız durum bildirmek istedim.
Her fırtına gökkuşağını getiriyor en sonunda bilirim.

Bugün pazar
Bugün beni ilk defa güneşe çıkardılar
Ve ben ömrümde ilk defa gökyüzünün
Bu kadar benden uzak bu kadar geniş
Bu kadar mavi olduğuna şaşarak
Kımıldamadan durdum
Sonra saygıyla toprağa oturdum
Dayadım sırtımı duvara
Bu anda ne düşmek dalgalara
Bu anda ne kavga ne hürriyet
Bu anda ne düşmek dalgalara
Bu anda ne hürriyet ne karım
Toprak, güneş ve ben
Bahtiyarım

Nazım Hikmet Ran

Ömrüm boyu hiç mayalı poğaça açma yapmadım,hem yapması hem de tarifini yazması karantinaya kısmetmiş.
Haftada 2 gün Erin sabah okula giderken poğaça açma alır başka da yenmez idi bu evde, şimdi durum farklı. Herkes değil belki çünkü bir paket makarnayı öğüne bölüp yiyenler var ama bir kesim de evinde ekmek yapanlar hamura el değdirenler örgüsünü örenler, yogaya başlayanlar, balkonuna saksıya tohum ekenlerden oluşuyor, fırsat bekliyormuş içimizdekiler. Bırakınız yapsınlar efendim,ne çok o işaret parmağımiz dışarı dönük.
Bana da garip gelen bir tarafı vardı bunların şimdi değişti fikrim. Bu zor süreci kim nasıl isterse öyle atlatabilir. Hiç normal bir süreçte değiliz. Kocaman bir belirsizlik içinde kimin sinir sistemine ne oluyor bilmiyoruz. Bakın, bilmiyoruz!
Kimsenin regülatörüne herkes karışamaz.
Örelim, dikelim, evin icinde 20.000 adım atalım, toplu olarak zoom üzerinde sohbet edelim, pişirelim ama biraz da olmayacak zamanları düşünerek belki, olmayana paylaşalım paylaşamıyorsak dua edelim. Şu günlerde elimizdeki tek güç dua zaar, biyolog virolog değilsek. Dua edene, meditasyona oturana elinden geleni yapmaya, inandığını sunmaya çalışanı ötekileştirmeyelim mi?
Konumuz poğaça tarifiydi geri geldim hemen
.
Malzemeler

1 su bardağı yoğurt (süt de olur ılık olsun)
1 su bardagi ılık su
2 yumurta (birinin sarısı konulmayacak )
3 yemek kaşığı şeker (azı fazlası size ait)
1 tatlı kaşığı tuz
1 su bardağı sıvı yağ
1 paket kuru maya (ben 7 gr koyuyorum)
6 su bardağı un
.
Un hariç hepsini karıştır 15 dk beklet,maya çözülsün. Sonra unu yavas yavaş ekleyip iyice yoğur. Mayalı hamur yoğurmalari severmiş. Sonra üzerine bir örtü kapatıp kabın iki kat kabarana kadar beklet. Eşit parcalara bölüp yuvarlak sekil verebilirsin ya da o yuvarlakları uzun uzun yılan gibi yapıp birbirine örebilirsin, şekli sana kalmış. İçine istediğin malzemeyi koyabilirsin. Sonra yine bekle, kabarsın.Söndürmeden dikkatlice üstüne yumurta sarısı sonra fırına afiyet olsun
.
Sağlıkla kalın
İyi olun 
Güvende olun

Bu sabah biraz kızgın uyandım,sebebini bulamadım sabah sabah. Kuşların sesini dinledim geçmedi, paskalya çöreğine vurdum ellerimi olmadı, dün Hamdi abiden süt almıştım yoğurdumu mayaladım kalanından sütlaç yaptım, çıkamadım mutfaktan, olmadı. Kızgınlık başıma ağrı sapladı neden başım ağrıyor diye dolandım bu sefer.
Sonra pazar alışverişi geldi. Adada 2 haftadır pazar kurulmuyor,mavi masa (@bozcaadabld) siparişleri alıp kapı kapı teslim ediyor. Bu hafta ilk teslimatimızdi. Kaç kere teşekkür etmem gerektiğini hesaplayamadı kafam çünkü yetmezdi. Biz evde kalalım diye hizmet eden bir bölüm insan var ve kızgınlığın altındaki o duyguyu limon ve potakalları sabun, sirke köpük köpük yıkarken buldum: utanç!
Adaletsiz ve eşitsiz bir dünya içindeyiz ve bu benim içimde utanç yaratıyor.
Kızıyorum. Hayvanlar çiftliği geliyor aklıma
Bütün hayvanlar eşittir bazıları daha eşittir!
Sahi böyle mi?
Sana kargo ile gönderirim diyen biri olunca sakın diyorum gönderme,sonra şimdi değil. Kargoyu taşıyanın benden daha az hakkı olmamalı bu yaşamda.
Elbette diyeceksin sayın okur ne yapalım? Mümkün olanı ayağımıza getirtmeyelim bu bile bir çok kişiyi kazandırır.
Minnet duydum bugün biz evde kalalım diye hizmet veren herkese, hakkınızı helal edin.
İçim bugün çok kırgın, eşitsizliğe, adaletsizliğe.
.
İçeride bir kaç şişe içkim varmış. Neden orada duruyor dedim. Alkol de sevmem ama her akşam 1 kadeh içersem belki geceleri bölünen uykum bölünmez,hem başka hangi hayatta içilecek onlar. Bugün mutfaktan çıktığım zamanlarda yün ördüm yine. Tespih çeker gibi saya saya içimden de söve söve
.
Hallerden hallere geçiyoruz. Bugün böyle. Hava hala soğuk lakin güneş vardı tüm gün.
.
Sağlıkla kalın
İyi olun
Güvende olun 

Korkuyorum. Çok derinden bir yerden geliyor çocuğumu besleyemezsem korkusu. Bana ait değil biliyorum. Haberlere bakmıyorum. WhatsApp’a da bakmıyorum. Gruplardan çıkıyorum. Online meditasyon yoga ya da bir sürü sunulan seçeneğe katılmıyorum_ ki hepsi çok değerli,herkesin vaktine teşekkür ediyorum_. 2-3-5 bende kapılıp yaptım, şimdi yapmayı hissetmiyorum. Biraz uzak kalmak, bana ait olmayan bu çok derin katmandan gelen duyguyu tanımak, biraz demlenmek, tefekküre dalmak istiyorum. Salgından önce bu kadar sosyal değildim şimdi önceki sosyallik dereceme geri gelmek istiyorum.
Şimdi ve burada, yaşamayı seçtiğimiz hayatta, baharı kaçırmamak için bir alanım varken henüz ve hala,
“Baharın sessizce geçip gitmesine izin vermeyelim” demişti dun @beste_bonnard baharın geçip gitmesine sessizce izin vermeyeceğim. Hikayelerimde baharı taşıyacağım şimdi buraya ulaşmak konusunda sınırları olanlara, kokusu gönderemem ama hissini belki. Bir süre baharı yaşamayı seçiyorum
.
Sağlıkçılar için, yiyecek yemeği olmayanlar için, bu savaşta yaşamını yitirenler için, bu savaşta biz evde kalalım diye sokaklarda hizmet verenler için,herşeyin geçeceği umudu için dua edelim, elimizde bundan başka birşey yok. Olacak olan oluyor.
Sağlıkla kalın
İyi olun
Güvende olun

Şimdi tek derdimiz hayatta kalmak, sağlık ve sevdiklerimizin güvende olması
.
Süreç bittiğinde _ki bitecek ne bitmedi bu yaşamda?_ hatırlamak üzere şuraya bıraktım bu sabah uyandığımda ilk gördüğüm görüntü ile ilk aklima geleni
.
Günaydın.. bugün de uyandık çok şükür, kitap okumak etkinliklere katılmak,spor yapmak, yoga yapmak, meditasyon yapmak,resim yapmak, görüntülü konuşmalara katılmak zorunda değilsin.
Sadece uzanır halde yatabilir ve içerde ne oluyor ile ilgilenebilir hatta buna bile bakmadan tavanı seyredebilirsin. Sosyal medyanın yine itekleyen zorlayan tarafına kapılmayabilirsin. Bu süreçte korkmak, kaygılı olmak, endişeli olmak, ağlamak ve hepsini bir kenara koyup bir anda kalkıp dans etmek normal. Bence normal. Bildiğin herşeyi unutmak ya da hatırlayamamak, iki satir kitaba kafayı verememek bence yine normal.
#kendimenot alırken sana da belki duymak iyi gelir dedim
.
Güvende ve sağlıklı olmamız dileğimle Daha

16 mart
beraberlik, yol arkadaşlığı,hayat birlikteliği, ebeveynlik
yolunda bir sene daha geride kaldı bugün. Erin 12 yaşını bitirdi biz 19
.
Bugün EVDE KALARAK doğum günü kutluyoruz.
Duygusal analık kelimelerine ulaşamadığım bir gün,biraz endişe,biraz korku ve bunları yönetecek iç güç,bolca dua, uzaktan dokunmadan sokaklarda sosyalleşmeden yapılan sohbetler bolca mutfak el işi dizi film muzik..vs vs
hepsi geçecek yine olağan yaşam devam edecek kaldığı yerden değil olduğu yerden, dönüşmüş değişmiş şekilde.

Avluda bir gürültü biraz önce. Bu yavru içeri girmiş bizim kızdan kurtulmaya çalışıyor. Bu hafta ikinci vaka biri ölü biri iyileşti demin uçtu avucumdan. Avucumdan uçarken gözüm araziye takılıyor,bir kaç gündür ilk defa gördüğüm bir cins minik siyah beyaz kuş sürüsü yine yemek peşinde. Dün evin dibine kadar gelmiş ibibik kuşları vardı ve yine sapsarı, fosforlu sarı gövdesi olan kuşlar uçuyor bugünlerde. Şu siyah beyazları ilk defa gördüğüme yemin edebilirim. Biz sessizlestikçe, biz durdukça kendine alan yaratan canlılar için kalbim kocaman oluyor. Hoş burada hep sessizdik, izolasyon denilince ve sadeleşme bende çok büyük yankı bulmadı ama kollektif olarak sessizlestikçe sanki tüm içine kaçmış yaşam geri geliyor. Bu geri gelişi hayatın içimi büyütürken bir yandan akşam 10 da uyumaya niyet edip bir bakıyorum gece yarım olmuş saat mutfakta hamur karıyorum. Herkes gibi gidip gelme halleri içim. Dışım yüzde problemleri çözüyor ek filleri öğrenmeye çalışıyor. Bir yandan neler oluyor diye meraktan kıvranıp elime telefonu alıyor sonra fırlatıp tığ alıp 5. projeye başlıyorum. Çocuğuma kitap oku derken oturduğum yerde 3 tane kapağı açılmayı bekleyen kitaplara bakıyor ve okuyamıyorum. Kendi kendime çok konuşurdum şimdi kendimi duymayı öğreniyorum. Avucumdan kanat çırparak kendini kurtaran minik kuşa bakarken uzunca düşünüyorum yine; korkuyorum ve korkumla olana teslim etmeye devam ediyorum bugün de.
Sabah sabah kurabiye ve minik ekmekleri yapabildigime,sevdiklerimin bu sabah da sağlıkla uyanabildigine ve hala nefesime şükrediyorum.
.
Biraz video paylaşımlarına katılmadan, haber okumadan, sadece izleyerek yaşamak nasıl olurdu diyerek elimi telefondan sessizce çekiyorum.
.
Sen nasılsın bu sabah?