Bir performansın ardından-RemDance

Ayça Oğuş — Tue, 29 Jan 2008 12:19:29 +0000

Akşam üzeri kapıyı kapatıp Erin’e “baş başş” yapıp kendimi d*t kesen soğuğunun içerisinde yollara attım.
Şehrin göbeğinde oturmaktan çoğu zaman şikayet etsem de genellikle faydalarını kullanıyorum.Bencil bir ilişkimiz var bu İstanbul ile aslında.. aşk gibi derim hep ben İstanbul sevgisine.. uzaktayken özlenen yakınındayken dırdırlanan bir duygu kaplar içini insanın ya da bana öyle gelir.. işte bu bencillikte- kendim için severim ya bu şehri- kullanıyormuşum hissiyatı verdi dün akşam yine; en yakın dans gösterisine 10 dakika uzaklıkta olmak kıskıs güldürdü beni trafik canavarına karşı.
İşte dün akşam da burada oturduğuma şükrettiklerimden biriydi – hani hep bu kadar şehir merkezinde hatta İstanbul’da yaşadığıma saydırırım- .
Hızla gidip biletimi aldıktan sonra soğuğa ve “aman tanrım kar kaplayacak heryerleri adım atamayacağız”uyarıları beynimde dolanırken ben Beyoğlu’nun tadını çıkarttım.Önce biraz kitapçı gezdim sonra Kızılkayalarda küçük bir akşam yemeği ve sıcak bir kafede dergi okuyarak kahve.. ne zaman var ki hayallerimdeydi ve sonra gösterinin olduğu yere attım çantamı.
Dans etmeyi özlemişim: çıkışta yoğunlukla hissettiğim buydu.Sadece seyretmeyi değil yani. Hoş gösteri neydi pek anlaşılmadı tarafımdan: bir kaç dansçının artık modern mi ?? çağdaş mı?? ya da dans tiyatrosu mu neydi anlayamadığım üstelik bir manifestosu ya da daha alçak gönüllük ile bir “ne yapıyoruz?”u olmayan bir sahne performansıydı izlediğim. Beni çeken kısmı fiziksel engellilerin de performansın içerisinde olduğu yazısıydı ancak ben pek göremedim..sanırım bir reklamasyon hatası var bu durumda.
Dansçıların arasında bir de çekik gözlü bir arkadaş vardı, 3 dakika boyunca sadece vücudunu titretti, iki havadan uçup yere indi ve bana “yahu hocam dışarıda beben ve karın var ve sen bu ülkede 3 dakika vücut titreterek o bebenin karnını nassı oluyor da doyuruyorsun?? biz mi fazla mükemmeliyetçiyiz??” sorusunun cevabını dönüş boyunca arattı durdu.
Çıkışta ne kar vardı ne yağmur; sert bir rüzgar ile yine bindim otobüse 10 dakikada evimdeydim.
Erin babasıyla iyi vakit geçirmiş hatta ben 10 dakika daha geç gelsem neredeyse uyuyacakmış. İkimizde alıştık bu ayrı kalma durumuna; Alpay da..teşekkürleri kendisine borç bilirim.. peşin peşin bir kaç tane daha edeyim.. benim süt saklama kaplarımdan türettiği araba, top oyunlarından beraber oturup mandalina yeme yarışına, koltuğa ip bağlayıp “düt dütt” diye evin bilimum yerlerine yolculuğa çıkmaya kadar çeşitli oyunları yarattığı için ben kendisini yılın uyudurma oyuncu babası seçtim.Bu uydurma oyuncu babası iyi birşey. Bir oyuncağın fonksiyonu dışında nasıl kullanılacağını düşünmek ve bundan bir oyun üretmek oldukça zor bir zanaat. Ben beceremiyorum: top yuvarlanır, kutu kapağı kutuya kapatılır, kitap okunur,sandalyeye oturulur.. bende düz işliyor her mantık.

Bu hafta 2 gün daha Bilent “çalışır mısın?” dedi e bende “tamam o zaman madem alıştık hadi bakalım çalışayım” dedim.

Erin uyuduktan sonra bir de film izledik.Lions for Lambs.Amerika’nın politikaları üzerine oldukça sıkıcı bir film.

Not: Dans grubunun adı RemDance Proje topluluğu!!

Dans – Pinik-Kuş | Ayça Oğuş Blog

Bir performansın ardından-RemDance