Çok az anne baba çocuklarına sabah kahvaltısında hazır kek vermeyi, öğlen yemeğinde de fıstık ezmeli kraker yedirmeyi ister. Deneyimlerime dayanarak, yine de şaşırtıcı sayıda çocuğun böyle beslendiğini söyleyebilirim. Tam olarak kaç çocuk böyle besleniyor? Söylemek güç çünkü pek çok anne baba utandığı için bu durumu saklıyor. Bunlar eğitimsiz insanlar değil; doktorlar, avukatlar ve üst düzey yöneticiler. …. …ama bütün küçük çocuklar yemek seçmezler mi? Hayır seçmezler. Onlara yalnızca yemelerini istediğiniz sağlıklı besinleri verirseniz, sağlıklı gıdalar tüketirler. Ama bir kez tatlı ya da tuzlu gıda verilen çocuk, istemeden kötü bir alışkanlık geliştirmeye başlar. Evde abur cubur varsa çocuk akşam yemeği yemeyi reddebileceğini ve istediği yiyeceği elde edene kadar çığlık atabileceğini hemen öğrenir.Çok az insanın bu öfke patlamaları ile uğraşacak sabrı vardır ve iyi bir anne çocuğunu aç bırakmaz değil mi ? Radikal çözüm: Çocuğunuzun yemesini istemediğiniz hiçbir yiyeceği evde bulundurmayın! ~ Kelly Dorfman | Doğru Yiyecek Sağlıklı Çocuk

Bu sabah Hürriyet Aile’nin düzenlediği Doğan Kitap’tan çıkan Doğru Yiyecek Sağlıklı Çocuk kitabının yazarı Kelly Dorfman ile birlikteydik. Öncelikle bu yazıyı twitterda paylaşan ya da yazının altına yorum bırakan bir kişiye kitabı hediye edeceğim.
Ve Kelly Dorfman Cihangir yoga’da
1 haziran Beslenmenin çocuklardaki etkileri;
2 Haziran Yemek seçen çocuk
konu başlıklı iki seminer verecek. Detayları burada.

Kitabı henüz baştan sona bitiremedim ama kısaca bilgi vermek gerekirse:
Yedikleri çocuğunuzun davranışlarını etkiler mi ?
Aşırı şeker tüketimi neyi tetikler?
Sık tekrarlayan kulak enfeksiyonlarının nedeni gıda alerjisi olabilir mi ?
Çocuğunuzun yemek seçme nedeni çinko eksiliği olabilir mi?
Tarım ilaçları ve GDO’lu besinler çocuklarda hangi semptomlara yol açar ?

gibi soruların cevaplarını bulabileceğiniz bu kitapta yazarın okuyucunun aklında kalmasını istediği tek bir şey var : BESLENME ÖNEMLİDİR! Yazarın vaka dosyalarından aktardığı hikayeler aşağıdaki bazı semptomları çözmek için ipuçları veriyor:

• Kronik kulak iltihabı
• Ciltte sorunları, egzama,
• Yemek seçme,
• Kronik kabızlık, ishal, mide ağrısı,
• Gelişim geriliği,
• Dikkat dağınıklığı, hiperaktivite,
• Konuşma gecikmesi,
• Öfke nöbetleri

Bugünkü konuşmada ise vakit çok fazla olmadığından kısa kısa bazı konulara değindik. MARKAANNE ‘nin yazısında okuyabilirsiniz. Kitapta vitamin desteğinin öneminden de bahsediyor. Ben bugüne kadar dışarıdan ne kendim ne oğlum için bunu kullanmadım, bana göre doğru beslenme, gün ışığı, doğaya çıkmak gibi destekler ile yeterli takviyeyi alıyoruz  ancak kendisine bunu sorduğumda ne kadar ideale yakın beslensek de şehirdeki yaşam koşulları ( organik bile olsa gıdaların taşınması, hava kirliliği, çevresel faktörler v.s ) tam olarak yeterli vitaminleri almamızı engelliyor o yüzden dışarıdan belli mültarlarda özellikle balık yağı takviyesi alınması gerekiyor diye cevapladı. Hala buna pek yakın durmamakla beraber belki kitabı okuduğumda fikirlerim değişecektir diye düşünüyorum :Özellikle depresyon dönemlerinde balık yağı takviyesinin öneminden bahsetti ve www.omegabrite.com adlı siteden, Harvard Üniversitesi’nde, depresyon için ne kadar doz omega-3 kullandıklarına bakabileceğimizi ekledi. Sizin de sorularınız varsa Dorfman hafta sonu sorularınızı tüm güler yüzlülüğü ile yanıtlayacaktır eminim ..

Kısa kısa notlar aldım ama not almak yerine kendimi kaptırıp dinlemişim uzun uzun anlatılanları. Burada madde madde yazsam havada kalacak biliyorum ama bir kaç kısa cümle seminerden eklemek istiyorum.

Bunun öncesinde bana hep ne kitap okuyalım diye sorduklarında “ben kitapları bir kenara bıraktım, bana rehber olan 2-3 kitap var” diye cevap veriyorum. En büyük kitap her zaman söylediğim OSHO – Çocuk. Hemen arkasından Harvey Karp kitapları. Onu da canlı canlı dinlemek muhteşemdi ve yine listenin başında Naomi Aldort’un Çocuğunuzla Birlikte Büyümek ( Raising Our Children, Raising Ourselves). Unutmadan bir de Çocuklarla El Ele Ebeveynlik Pam Leo’nun kitabı var 😉
Ayrıca

Aletha Solter’ın Bilinçli bebek
Carlos Gonzales’in Çocuğum Yemek Yemiyor
Sears’ların Doğal ebeveynlik
Kim John Payne’nin Daha Sade Bir Hayat

Bu öneriler için teşekkürler, ben hepsini okudum ve bir yerde elinde kaşıkla kocaman olmuş çouğuna yemek yedirmeye çalışan birini her gördüğümde “Çocuğum Yemek Yemiyor” kitabını çantasına gizlice hediye olarak bırakmak istedim hep. Benim hatalarım yok mu! Öyle çok ki .. Naomiyi dinlediğimden beri davranışlarımı, beklentilerimi hepsini bir kenara koyarak değiştirmeye çalışıyorum kendimi.En önemlisi kendimi suçlamayı bırakmaya çalışıyorum.  Başkalarının neler yaptığına bakmaktan çok kendi neler yaptığıma değinmek daha iyi geliyor ama kendimi düzeltirken bir iki çocuğa daha dokunsam fena olmaz değil mi ?

Naomi der ki;

ÇOCUK HER ZAMAN HAKLIDIR! ne yapıyorsa … kızmak değil onları anlamak gereklidir ve yön verebilmek. Eğer çocuğumuzu anlayabilirsek her şey yoluna girecektir. Onların kendilerini dinleyebilmelerini, bağımsız olmalarını istiyoruz, itiaat etmelerini değil. Mutlu bir çocuk kendi isteği ile hayatta yol alır.
İnsanlar kendi kararlarını kendileri verebilirler o yüzden kontrol etmek çatışma yaratır. Eğer çocuklarımız için kendi gündemlerimiz varsa çatışma kaçınılmazdır ve en büyük engelimiz “cevaplara sahip”olmaktır. Cevaplar karşılaştırmayı sağlar.
Onlara Mutluluğu öğretin! Nasıl ? Kendiniz mutlu olarak, model olarak.
Çocuğa bir şey yapmak için yardım etmek güvenini azaltır. alkışlamak, onaylamak v.b.. Çocukların rehberlik için ebeveynlere ihtiyacı var ama yapmak için kendi güçlerine. Her dediğini yapmak zarar verir ancak güçlerini beslemeliyiz.  Kendi yardım istemedikçe çocuğa yardım edilmemelidir. Hatta bazen yardım istese bile. Mesela tırmanamayacağı bir yere tırmanmak için yardım istediğinde ” tırmanabileceği” bir yer göstermek yeterlidir.
Ve siz çocuğunuzun davranışından sadece sorumlusunuz. Suçlu değil. Sorumlu olmak demek o davranışı siz yarattınız demektir, anlayıp ona göre değiştirebilirsiniz.
Çocuğunuzu güzel besleyin: Şeker yedirmeyin ve karbonhidratlara gerek yok! ( burada doğum günü partilerine gitmek istemeyişimi onaylamış oldum! evet biz partilere gitmiyoruz çünkü çok kötü bir kutlama beslenmesi olduğunu düşünüyoruz, hatta bir parti için lolipop istemiyorum dedim diye ortalığı ayağa kaldıran bir anne bir kaç zamandır benimle görüşmeyi kesti! varsın kessin, o partide çocuklar şeker yemediler !! birbirimizi etkileyebiliriz .. her zaman)
Çocuklar kendileri istek gösterdiği zaman onları bir yere yönlendirmeliyiz. (Yani piyano kursundan kemana oradan yüzmeye baleye taşımak aslında bir fayda getirmediği gibi zararları da oluyor. Ah ah! balerin olmak için ben neler vermezdim oysa ki yıllarca yüzmek zorunda kaldım! )
Bir çiçeğin yapraklarını ellerinizle açmazsınız.. sularsınız, beslersiniz, seversiniz ve çiçek zamanı geldiğinde yapraklarını “kendisi” açar..
aslında bu kadar basit ! 🙂

Naomi’nin 3 tane oğlu var. Hiç okula gitmemişler. En küçük oğlu Oliver cello çalıyor, bir oğlu yazar diğeri de piyano çalıyor. İki oğlu üniversitede okuyor. Bizim ülkemizde ev- okul mümkün değil ( henüz_ ileride belki ??) Herkes bence kendi yaşadığı bölge ve kültür şartlarına göre Naomi’nin dediklerini kullanabilir gibi geliyor bana 😉

Benim aldığım kısa notlar bu kadar. Sevgili Esra’nın aldığı notlar da bu yazıda 

Uygulamaya gelince: çok kolay değil alışkanlıklarımız bizlerle yaşıyor, değişim ise kolay değil.  Kitabı okumanızı önereceğim .. daha iyi anlaşılacak belki 2 – 3 kere okumak gerekiyor en azından kendi adıma.
Tüm bunlar  aşağıdaki dizeleri hatırlatıyor bana..

Halil Cibran