Bu sene  “wish list” yapmayayım dedim ama Fecir arkadaşım fişekledi beni dürten “yaz yaz yaz” diyen sesi! Bir de bugün facebook durumlarında okuduğum bir cümle ! Önce onunla başlayalım:

** “yeni yıldan tek beklentim,merkürün geri gitmemesi ! ” ~ alıntı : B.Gönül

** yeni bir yer istiyorum, kendime ait, sabah gidip kahvemi koyup, albümlerimi görmek isteyen anne adaylarımı misafir edebileceğim, yine koca kişimle paylaştığım, şirin, küçük hatta bahçesi olan bir yer! Yani bir ofis bekliyorum yeni yıldan.

** hayalini kurduğum sergiyi sorunsuzca açabilmek istiyorum.

** Erin’in başladığı oyun evinde hayal kırıklığı yaşamayalım istiyorum.

** Geçen sene yazmışım: sağlığımla daha yakından ilgilenmek istiyorum diye. Bundan kasıt tiroidlerimdi nail amcacım, her nevi problem başıma gelsin uğraşayım değildi. Dişlerimle ilgili sıkıntıların hızlıca sona ermesini istiyorum.

** yogaya yeniden başladım evet de biraz daha tamamlanmak istiyorum. Belki bir “teacher traning” ?? neden olmasın. Teacher olmak istemiyorum bu kesin hele ki 3-4 ay yoga yapıp da sertifika alıp “teacher”lık yapan kitlenin içinde olmayı hiç hayal etmiyorum ancak kendi yoga gelişimim için derinleşmek istiyorum.

** Bu tombik Buda bey yogatime yılbaşı çekilişinde bana çıktı 🙂 Göbeğini okşamak bereket getirirmiş..Buda’nın bereketi tüm yıl boyunca ailemin yanında olsun diliyorum. Sen de arada gelip ekrandan da olsa göbişini okşayabilirsin sevgili okur! O bereketler sana da saçılsın diliyorum!

** Daha önceki senelerde vermeyi hayal ettiğim 15 kilonun 7 adetini vermiş olabilirim ama 5 adet daha vermek istiyorum!

** tüm aileme “SAĞLIK” diliyorum.. hepsinin başı sağlık. O olmadan hiç bir halt olmuyor bu hayatta. Bol bol hastanelerde yaşayan biri olarak iyice farkındayım bunun. Allah kimseyi o hastanelere mutlu ziyaretler dışında göndermesin diliyorum!

** ve ve :

“Tanrım bana değiştirebileceklerim için güç, değiştiremeyeceklerim için sabır ama en önemlisi ikisinin arasındaki farkı anlayabilmem için akıl ver.” Çin tapınak yazısı

** Post başlığı anlamsız kalmadan açıklamam lazım: Bütün sene İstanbul’un çeşitli semtlerindeki Starbucks’ları ofisim gibi kullanmış biri olarak yıl boyu kahve stoğumun artık sponsoru olmasını diliyorum! Hey SITARBAKS duy sesimi! 10 taneden sonra bir tane bedava verse bile cafe neroya gitmiyorum !

Son olarak sevgili okuyucu .. harika bir yıl olmasını diliyorum ailenle, sevdiklerinle…

Ve bu Martha Stewart bol baharatlı yeni yıl kurabiyelerini hediye olarak gönderiyorum…

İçindekiler:

6 bardak un
225gr tereyağ (tuzsuz)
1 bardak esmer şeker
1 bardak pekmez
2 yumurta
1 paket kabartma tozu
4 çay kaşığı toz zencefil
4 çay kaşığı toz tarçın
4 çay kaşığı toz karanfil
1 çay kaşığı toz karabiber
1+1/2 çay kaşığı tuz

Önce kuru malzemeleri karıştırın. Ayrı bir kapta tereyağ ve şekeri mixerde çırpın. Daha sonra yumurta ve pekmez ekleyerek kuru malzemeleri de karıştırın ve iyice yoğurun. 1 saat buzdolabında bekleyen hamuru fırında üstü pembeleşene kadar pişirin..

Bol baharatlı yıllar olsun…

Nasıl bir hafta geçirdiğimi anlatamam. Harika bebeklerim oldu arka arkaya, bu işe başladım başlayalı ilk defa bir doğum anını kaçırdım hem de İstanbul’un akşam trafiğinde, 4lü yakıp emniyet şeridinden, cezamı da yiyerek köprüyü geçerek uçmuşken! 3 polis geçtim ikna oldular 4.sünü geçemedim:

Polis. Doktor musunuz ?
Ben. Yok değilim size anlamsız gelecek belki ama fotoğrafçıyım.
Polis. evet çok anlamsız cezanızı yazıyorum.
BEn. ama geçtiğim 3 arkadaşınız izin verdi yapmayın bırakın yetişim.
Polis. Nedeniniz geçerli değil.
Ben.Peki çabuk yazın o zaman
O sırada arkadan motorlu polis geldi ve
Motorlu Polis. Ben izin verdim neden ceza yazıyorsun bırak gitsin.
Polis (bana dönerek) abla motorlunun izin verdiğini söylesene.. neyse bu seferlik yazdık.

Aklınızda olsun motorlu polisler daha forslu galiba 🙂

Yedik cezayı 10 dakikamı da ceza yerken yedim.. sonuçta yetişemedim!

Heyecanlı bir hafta yaşıyorum genel olarak, yarın akşam mütevazi sergimizin açılışı, cumartesi günü meslektaşlarımla yapacağım Doğum Fotoğrafçılığı Atölyesi sohbeti ve arkasından takip edecek çekimler..

Geçen hafta ayrıca çikolata fabrikasında harika bir atölye aldık kızlarla: Şebnem, Kıvanç,Devrim ve Deniz. Çikolata hem çok yararlı hem de bir o kadar zararlı bir madde olarak 4 saat boyunca bizi çocuklaştıran değişik bir konu oldu. Ne ilginç ki çikolataya bürünen herkes bir anda çocuklaşıyor 🙂 Eriyen kıvamlı bir çikolata ile oynaşmak acayip büyük bir keyif, arada küçük bir kaşıkla tadına bakmak ve çıktıktan sonra bir süre görmek istemeyecek kadar çikolata kokusuna bulanmak.

Şimdi elime yasemin çayımı aldım, bilgisayarım açık teslim edeceğim işleri toparlıyorum, ama bloguma yazı yazmak meselesi susayıp da bir bardak suyu diklemek kadar ihtiyaç haline geldiği için her şeyi bir kenara bırakıp kelimelerimi bırakmama sebep oluyor. Ve ben bütün bunları yaparken annemden gelen telefon sonucu öğrendiğim diyalog hala gülmeme sebep oluyor.

Otobüs durağında anneannesiyle beklerken
Erin: anneanne sen neden pantolon giymedim bugün
Anneanne: canım pantolon giymek istemedi
Erin: tamam ama o zaman yarın çıkarken pantolon git tamam mı?
AA: Neden ?
Erin: bir yerin gözümesin de ondan

Bu koşuşturma içerisinde hep kaydetmeyi unutuyorum diyalogları 🙂 yine hazır yazmışken bunu da not edeyim.
Markette kasada:

Kasiyer: sen İsveçli misin bakim?
Erin: yok ben bekiştaşlıyım!

Ve can alıcı sorular, devrik fiiller :

Anne akşam olunca deniz sıcak mı olur?
Anne yıldızlar neden havada asılı kalıyor?
Anne kızların neden pipisi yok?

Taşlık bir yokuşu çıkarken: anne ben çıkamam ayağım kayır!

Denizde biraz açılmış yanıma çağırırken: yok yok ben gelemem göbeğim sokulur! –> bu arada gayet güzel yüzüyor ancak Bozcaadada ayazmanın buz gibi suyuna girerken sanırım göbeği üşüdü biraz 🙂

Şimdilik bu kadar.. artık yasemin çayım bitmeden fotoğraflarımı işlemeye gitmem gerek.

Şans dileyin bana 🙂 kalbim güm güm..

#1

Starbucks meselesi:

Daha önce de takmışlığım var meseleye. Sevdiğim bir mekan Starbucks, doğum çekimlerinde genelde hastane yakınlarında bir iki tanesine rastlar, kahve molası verdiğimde interneti olması sebebiyle gider hem kapı posterimi hazırlarım hem internetini kullanırım. Tercihim her zaman sıkı bir Türk kahvesidir ancak Kahve dünyası’nın interneti sadece ADSL abonelerine hizmet veriyor. Açık ara farkla müşteri kaybettiler 🙂 Starbucks bir Kahve Dünyası sıfır!

Ancak konum internetinin olup olmaması değil elbet. Efendim bu mekana giren herkes ve çalışanlar, sanki yıllardır Amerika’da yaşamış, oradaki Starbucksların genel müdürü olup Türkiye’ye dönmüş edasıyla, yayık bir ağız, bozuk bir Türkçe ile konuşuyorlar. Kapıdan adımını atanın şive kayıyor:

“meraba hoşgeldiniz ne arzu etmiştiniz?”
“bana bir laytte nan fet lütfen”
“ekstıra hatt olsıann mu?”
“yo yooo!! /nerdeyse ADAMIM EKLEYECEK BURAYA/ dabıl şat olsun ”
“Tamam ayçaanım, sıradakiii”

Starbucks çalışanı, genelde müşteri olan kişilerin adlarını ve özel taleplerini yani dabıl şat,extra hat, nan fet gibi taleplerini ezbere bilir. Tanımıyorsa bile ilk seferinden sonra unutmaz. Böyle bir eğitimleri var yani, ben fark ettim!

Ben de 3. kere adım çağırılana kadar bu diyalogları izlemeye bayılırım. Ne de olsa malzeme bana :”ayççaannınn nan fet laytteniz hazır afiyet olsun”

#2

Nişantaşında alışveriş yapacaksanız dikkat: kendinizin bile, içinde bilgisayar dahi koyduğunuz  koca bir çantayı boşaltmadan bulmadığınız cüzdanınız, bir anda siz hiç mi hiç fark etmeden, 20m aralıklı iki dükkan arasında giderken çalınabilir. Oysa siz %70 indiriminden faydalanmak istemektesinizdir piyasanın hatta ilk dükkandan başarıyla ve gururla içine sığacak iki kalem bir şey alıp çıkmış, ikinci mağazada da içine sığabildiğiniz iki parça bulmuş olmanın sevinciyle kasaya kadar zafer nidaları ile gelmiş, ancak elinizi attığınızda cüzdanınızı bulamamış, arkadaki kuyruğa rağmen çantayı kasanın yanına boşaltmış ve o kuyruğun hayret dolu bakışları arasında kalmış en sonunda:
“yok yok ben herhalde önceki mağazada unuttum sadece bu kadar salağım, şu sığdığım iki parça burada kalsın maazallah indirim %70 başka içine sığan, zafer çığlıkları içinde kapıp kaçmasın ben hemen geliyorum”
diyerek mağazadan çıkarken
“allamm allam sadece kasada unutmuş olayım, kimseye söylemiycem kimse de bu şapşallığı bilmeyecek. Ben, ikinci mağazadaki kasiyer ve sadece uzun kuyruk bilecek ”
diye dualar ederek öbür mağazaya gittiğinizde ve cüzdan orada olmadığında …işte o zaman tüm sevinç nidaları ve kasada kalan içine sığılmış kıyafetler içinize kaçar!

Kös kös koca kişisi aranır “tecrübe olsun bu sana” der bilmem kaç keredir tecrübe olmayacağını bile bile. Eh ben ne bileyim benim içinde bulamadığım cüzdanı ne aralık aldı adam! Bari kartları iptal edeyim diyerek en sevdiğim Starbucksta bir nan fet laytte söyleyip, kartları iptal ettikten sonra
“allahım biliyorum birazdan biri arayıp cüzdanınız bende diyecek”
diye polyannacılık oynarken gerçekten telefonum çaldı:
“ayccaanım cüzdanınızı taksimde unutmuşsunuz biz suradaki gaste büfesiyiz bizde merak etmeyin!”
Ne Taksimi?? ben Nişantaşındayım ve cüzdanım sadece 15 dakika önce çalındı!! Ve bu durumda aslında adama bela okumak yerine birden kendimi nüfus dairesi, karakol gibi yerlerde sürünmeyeceğim için şanslı sayarak adama bir de teşekkür ettim:
“hay allah razı olsun”
dedim hem adama hem de alışverişten önce teslim ettiğim işin parasını bankaya yatırdığım ve cüzdanımda bırakmadığım için kendime!

Ve hatta böyle bir durumda cebinizdeki son parayla kahve aldığınız, koca kişiniz şehir dışında olduğu için de beş kuruşsuz ne yapacağınızı bilmediğiniz bir anda yoga yapıyor ve orada sıkı bir partneriniz olduğu için hayata teşekkür edebilirsiniz! Bu sıkı dostu arar
“biliyorum yogada buluşacaktık ama benim cüzdanım çalındı sonra bulundu şimdi taksime gitmem lazım, beş kuruşum yok, para çek gel hatta benle taksimede gel” diyebildiğiniz, O sizi bunca kelime içinde anlayıp hızlıca gelebildiği için de şanslı olduğunuzu hissedersiniz.

Sevdiği kuluna allah önce eşeğini kaybettirir sonra buldururmuş.

Neymişş beni seviyor !

Neymişşş cüzdan gittiğinde derin bir “hassstiir” çekmek yerine oturup, “evet biliyorum geri gelecek” diye olumlamak işe yarıyormuş!

Neymiş cüzdan içine kartvizit koyulmalıymış!

#3

Bugünlerde tatlı bir heyecanım var. Fotoğraf işine girdim gireli bir Yalçın Savuran hocam, bir Muammer Yanmaz hocam var zaten beni bu kadar gaza getirip, motive edip ilerlememi sağlayan. Yıldırım hocamla Bilent Hocamı unutmam tabii onların yeri de ayrı benim için: onlar benim ilklerim, yola ilk çıkışlarım. Onca kurs, atölye içinden bana bu isimler kaldı öyle ki Muammer hocam /hoca camide evet ! / “doğum fotoğrafçılığı atölyesi yapar mısın” dediğinde neden çok çok daha önce acaba ben harami olmadım ki, vakit kaybettim abidik gubudik yerlerde diye düşünürken ve heyecanlanırken buldum kendimi. Evet evet 2 Ekimde bir atölye yapacağım Mağara’da ve evet bu beni heyecanlandırdı ancak Muammer’in bu atölyeyi duyururken yazdıkları, hatta bir cümle benim için çok önemli oldu. Bu kadar profesyonel, bu kadar fotoğrafçı ve bu kadar önemli olduğunu düşündüğüm birinin benim için “kısa zamanda başarılı işlere imza attı ve bu alanda önemli oyuncular arasına girdi” demesi büyük onur oldu.

Heyecanlıyım. Bu iş benim ikinci bebeğim ve bu şekilde sakin, heyecanlı, tatlı tatlı mesleki tatmin içersinde olmak hani bir akşam üzeri, elinde sevdiğin bir içecekle hatta yaz günü, eteklerin uçuşurken denize doğru bakıp, dalıp gitmek kadar damak gıdıklayıcı bir tadda..

#4 ve son ~

Bugün Erin kendi kendine arabasıyla oynarken birden hızlı hızlı itmeye başladı. “ne yapıyorsun oğlum öyle” dedim, ” araba yarışı” dedi,” yarış olması için en az iki tane olması lazım evladım” dedim, ” ben kendi arabamı en hızlı yapıyorum ama anne” dedi.