Ben her ne kadar evin içinde boy boy çocuklarım olsun hatta en az 3-4 tane olsun diye iç geçirsem de maalesef sadece 1 tane çocuk ile kalmak durumundayım. Bunun için o kadar çok nedenim var ki ?

• Erin için işimi bırakma lüksüm vardı. 2 sene hep ben baktım oğlum annesiyle büyüdü. Bu bir şans değil kendi yarattığımız ve bizi çok yoran bir fırsattı. Her tercih bir vazgeçiş. Uzun yıllar çalışıp sonra eve dönmeden nelerden vazgeçtiğinizi, nelerin boşluğuna gireceğinizi tahmin bile edemezsiniz! Tercihim o kadar büyük ve ulvi bir görev içindi ki vazgeçtiklerim gözümde olmadı. İkinci bir çocuk için İŞİMİ BIRAKMAM MÜMKÜN DEĞİL! ve ikinci oğlumu ( klavyemden çıktı !!) bakıcıyla büyütmek kendisine yapılacak en büyük haksızlık olacaktır. Sonra benim kardeşim gibi ağabeyinin karşısına geçip ” seni tabii annem büyütttü benim gibi bakıcılarla büyümedin sen” diyerek ağabeyi olmaktan, hay nalet olsun keşke beni de annem bakıcıyla büyütseymiş diyerek üzüntü duymasını sağlamak istemiyorum! Bundan ağabeyini sorumlu tutmasını istemiyorum. _Tecrübe ile sabittir! İnsanın kalbi acıyor duydu mu? _

• Çalışmadığım süre içerisinde Erin’i yaklaşık 2 sene emzirdim, mastit olmasaydım daha da devam ederdim. Mastit olma sebebimGündüzleri ofise gittiğim için süt dolmuyo sandığım göğüslerim doluyormuş sadece gece çekmesi yetmiyormuş e tabii değil 20. ay 6. aydan sonra bile sağmakla zor gelen bir meret bu süt, sadece akşamları emmesi yetmiyormuş. Çocuğum olmadan ” aa one yahu cok cok askere kadar mı emzirilir” diyen ben emzirmenin büyüsüne kapılıp bir çocuğum daha olsa 3 sene emziririm der hale geldim. E şimdi bu çocuk aylarca anne sütü almışken, çalışma temposunun getireceği yük ile diğerini nasıl emziricem. Emziremediğim için nasıl kahrolmıycam!

• Evimizde extra bir oda daha yok. Erin’in odasını paylaşmak zorunda kalacaklar.
• “tamam bu kadar yeter artık üretim zamanı” deyip bir iş yarattım kendime. İşte bu benim ikinci bebeğim oldu. Yazılıp çizildi mi okuyana kolay gelse de, sıfırdan iş kurmak bildiğin doğum yapmak gibi. Şimdi büyüyen ve artık emeklemeden yürümeye geçmiş bir işim var. Mesleki, maddi , ruhani tatminlerim var!! E ikinci bir çocuk ne de olsa ara vermek demek ve bu işte teker bir durdumu sil baştan başlamak demek: gücüm yok bir daha!!
• Erin’e hamileliğim 60kg ile başladı 78 kg ile doğuma gittim. Ve hala 12 kilosunu VE_RE_ME_DİM! Veremi_YORUM! İkinci bir hamilelik için 72 başlangıç kilosu ve üzerine bilmem ne kadar almak ( tahmini yine 18 olsa 90 eder düşünmesi bile korkunç!) İSTEMİYORUM!
• Bir şekilde hayatıma tekrar YOGAyı soktum hamile yogası gibi light çözümler istemiyorum! Bedenim ve ruhum KİLO VEREMESEMDE şekle giriyor. Yüzümde güller açıyor. Hamilelik de yüzümde güller açtıracak elbet eminim ancak ruhum şekil değiştirirken bedenim de değiştirecek!
• Her hamilelik farklı! Erin’e hamileyken ayaklarımı uzatıp kampüste (tamam uyuz yönetici stresi hariç ) huzur ve huşu içerisinde çalışıyordum. Şimdi Hem işimi bırakmamak hem Erin’e bakmak, hem de ev işleri ( inatla kadın almıyorum!! bir tane buldum evet ama bir türlü başlayamadık), koşuşturma… o hamilelik nasıl geçecek?
• Erin’de 6.5 aylık izne çıktım, her sabah yogamı yapıp, dizilerimi seyredip, karnımı yağlayıp öğlen uykularına daldım. İkinci için böyle bir senaryo DÜŞÜNEMİYORUM.
• E tabii Erin bu kadar huşu içeriside büyüyünce karnımda, doğduğunda da koydun mu uyuyan, ağlamayan, uslu, huzurlu bir bebek oldu. Bu telaşe içerisinde ikinci karnımda büyüyen çocuk aynı çıkmayacak ve ben evde bir tane “toddler” bir tane “newborn” ile delireceğim.
• Annem hala Göztepede kayın-annem Eyüp’te oturuyor ve biz ikisinin ortasında uzak eşitlikteki mesafede Feriköyde. Ha deyince kalkıp gelemiyorlar. Geldiler mi iki – üç gün kalmaları gerekiyor. Gelen salonda uyuyor! Eziyetin bini bin para!
• Bir tane çocuğu nerede ve nasıl ve ve ve.. okutmalıyım diye düşünürken bunun iki katına çıkacak olması!
• Ailemdeki ve koca kişimin ailesindeki kardeşlik öyküleri!

Bu liste uzayıp gider..

Oysa ki oğluma bir kardeş YAPMAK için bir tek neden var:

Ben dün bu sahnede uzanan elin Erin’in olduğunu düşündüm,

boğazım düğümlendi

objektifin arkasından yaşlarım gizleneMEDİ.

yukarıda saydığım BENCİLCE bahanelerim bir saniyede uçtu kafamdan

imrendim

özendim

kıskandım

buna cesaretim olmadığı için kendime kızdım

hepsi bu!

Hepsi bu..

Cuma günü hastaneye giriş ve şu an arasında geçen süresinde hiç bu kadar güç bir iş başarmadığımızı anladım. Hayatta insanın karşısına hep böyle hayırlı güçlükler çıksın tabii dileğim. Ama bu bombardımanda babaların dokuz doğurması meselesi test edilip onaylanmıştır. Doğrudur.
Ayça hastaneye girdiği andan itibaren çok kuvvetli ve dirençli idi. Benden çok daha sağlam olduğu ameliyethane de ki şen şakrak havadan belliydi. Ben ameliyathaneye dizlerim titreyerek girdiğimde Ayça hazırlanmış doktorlar başındaydı. Bir köy kahvesinde köyün delisine takılan mahalleli gibi herkesin suratında, sabah kahvaltısını etmiş ve keyif çaylarını yudumlar bir neşe vardı. Ben sanki uzaydan oraya düşmüştüm.  Ayça beni taksim sütaş önünde karşılaştığımız eski arkadaşı ile tanıştırıyordu sanki
–Aaa alpay bak bu Bahar, Tolganın eşi, üniversiden departmandan Tolga canım hatırlamıyor musun. Heheh Heyacanlı şekerim.

Bir taraftan benim salla paçalığımı gören ameliyathane görevlisi:

–takılma kardeşim bak yerde kablo var.
–bu beze dokunma kardeşim.
–Doktor monitörü göremiyor kafanı eğğğ

Komutları alıyorum ama yapıyormuyum şu anda hatırlamıyorum.

Bu şaşalıklar içerisinde ben fotoğraf çekiyorum.

Bazen netlemeyi
bazen deklanşöre basmayı
bazende çekmek istediğim yere objektifi döndürmeyi unutarak bu görevimide yerine getirmeye çalıştım.

Kamerayı görevlilerden fazla olan bir tanesine vermiştim. Onun yaptığı çekimleri düşünemiyorum. Seyredemiyorum da şimdilik.

İşte böyle bir macerada da alnımızın akıyla çıktık. Kalbim Ağrı Dağı’na çıkarken bile bu kadar hırpalanmamıştır herhalde.

Ayça’ma ve bize yardımcı olan, yanımızda olan herkese çok teşekkürler.