Çok yorgunum…
Evde çalışmanın ne kadar zor olduğunu düşündüğüm zamanları geride bırakıp dışarıdaki hayatı unutuvermişim bile..
2 gün boyunca Bilent’in stüdyosundaki çekimde fotoğrafçı yamağı olarak iş yapar mıyım diye Bilent bana sorduğunda ben “hayır” derken Alpay’ın” ben idare ederim sen git” demesiyle bu sabah kendimi poğaça kokan sabah sokaklarında buldum birden..
Evden çıkarken Alpay” heyecanlı mısın” diye sordu.. değil olduğumu düşündüm.. bir iş içerisinde olacağım için değildim ama sokağa çıktığımda gecenin güne doğumunun kokusunu içime bir süreden sonra çekmek kalbimi heyecanlandırdı.. çayını koyan esnaf,mis kokulu pastaneler..
Bizim burası eski semt .. yeni siteleşmiş şehrimizde bu pek hissedilmez ama buralarda günün doğuşunu içine çeker gibi olur insan..ya da bana öyle gelir..
Eskiden işe giderken servise küfür ederek yürümemeyi öğretmiştir bu eski semt bana.. Herkes “günaydın” der.. “abla günaydın kolay gelsin” der.. bu sabah belki o esnaf beni hatırlamadı eski saatimden biraz sonra döküldüğüm için ama ben hatırladım.
Bütün bir gün Erin’den uzak kaldığım ilk gün oldu neredeyse bir senedir..sabah Alpay baktı sonra annem geldi.. hiç de aramamış beni sabah hariç, buna sevindim mi üzüldüm mü bilemedim. İş saati bitip de taksiye bindiğimde burnumda kokusunun tüttüğünü hissedip başladım ağlamaya, sadece 10 dakika sonra yanında olacağımı bildiğim halde
Evet insanın evden çıkıp biraz uzaklaşması iyi geliyor ama özlem yeri doldurulamaz bir duygu halinde yapışıyor üstüne.. belki de ilk gün diye böyle oldu, yarın ikinci gün belki de önümüzdeki zamanda daha sık yapacağım böyle işleri.
Çalışırken sütlerin dolması gidip bir köşede kedi gibi süt sağmak oldukça zahmetli,meşakatli bir iş.. bunu sürekli yapanlara allah kolaylık versin.. sütleri doldur,sakla, eve getir.. gerçekten zoru başardıkları için tebrik etmeliyim.. ama ben kendimi bütün gün emzirmediğim için eksik hissettim.Aslında çok sıkıldığımı düşündüğüm emzirme işinden nasılda haz duyduğumu görmek bana güzel bir ders oldu;artık bundan şikayet etmeyeceğim.Bu doğanın bize verdiği çok özel bir duygu.. sonuna kadar, gittiği yere kadar devam ettireceğim.
Yarın sabah yine Erin’i yatağında bırakıp çıkacağım, üstelik birden bu akşam ateşi çıktığı halde..umarım yarın daha kolay olacak.

Son bir kaç gün özeti..

4 Ocak akşamı: benim doğumgünüm.. benimle ilgilenen pek yok artık.. baktım ki o güne ait benim hiç fotoğrafım yok.. ilgili sahıs yine Erin bey…

Pazar kahvaltısında Ahudaydık.. benim Alpay’ın ve de Ahu’nun bir arada doğumgününü kutladık.. eh hepsi arka arkaya olunca artık toplu bir görüşme sağlanıyor .. yaş ilerledi malum….

Ertesi gün ben eve dönmek isteği içerisinde olmayınca annemin pinpon teyzelerinin günü olduğunu hele ki Özcan teyzenin doğumgünü olduğunu duyunca demiri attım anneme.. 60 yaş üzeri doğumgünü partisini kaçıramazdık…:)

Bu arada bol bol Erin anneannesiyle çay keyfi yapıp, teyzesinin piyanosuna her turunda bir parmak atma zevkini doya doya tattı.. Bütün gün artık elimizden tutup evi turlamak sanki hiç görmemişcesine tekrar tekrar her köşesine gitmek üzerine programlanmış bir robot gibi yaşıyor bu sıralar.. ve her teyzesinin odasına girdiğinde piyanoya iki parmak atıp iki kafa sallayıp turlarına devam ediyor…o yüzden piyano hep açık kalmak zorunda..

tabii yürüme ile başlayan kazaların ilkinde burnunu palyaço burnuna çevirmeyi de ihmal etmedi.. artık yürüdüğüne o kadar emin ki birden hızlanıyor sonra hızını alamayıp gümmm yerde..

Dün akşam da Alpay bizi almaya geldi, önce Bernaya yemeğe gittik.. hemde evden çıkınca arabaya kadar Erin yeni ayakkabılarıyla ilk defa sokakta yürüdü :)) yüzündeki şaşkınlık ve mutluk tarafımdan fotoğraflanamadı:( Benim oğlum Erin Berna’nın sonu olacak bunu biliyoruz.. en son olarak Mümtaz’a olan ilgisinden dolayı Berna’nın rüşvetleri bile işe yaramadı.. Bugüne kadar herhalde Erin kimseye göstermediği kadar ilgi ve sevgiyi Mümtaz’a gösterdi.. 🙂 Berna para teklif etti olmadı, oyuncak verdi olmadı.. ama sonunda neyle tavlayacağını son su oyununda buldu.. artık Berna’cığım şansını yaza deneyeceksin….

Bana gelince… dinlendim, çok iyi hemde.. yazının başında dilim pek iyi ısıramadım galiba.. dün akşam eve geldiğimizde Erin arabada uyumuş olmasına rağmen uyandı ve gece 2 de uyudu.. yine bir uyku düzen bozukluğu içerisindeyiz.. belki de evini özledi 🙂
yine bana gelemedim bir türlü.. ben 11 ocakta diyete başlayacaktım.. neden 11 ocak.. doğumgünleri bir bitsin dedim.. ama 2 gün önce başladım.. 2 gündür de iyi gidiyorum..1 hafta içerisinde alışırım herhalde.. uyku düzenini de halledelim spora da başlayacağım..hoş bugün de Alpay’ın doğum günü.. uyansın Erin ziyarete gideceğiz.. pasta almadan mı?? evet abii almadan.. yemeyeceğizzzz… meyva götüreceğim bu sefer.. yaza kadar eski kiloya dönme hırsındayım…
Bu yazıyı bitirene kadar ertesi gün oldu.. gerçekten Alpay’ın doğumgününü Bora ben ve Alpay portakal ve armut yiyerek kutladık..
Artık yayına girebilirim….:D

Kendimi bu beklenti ile oldukça bencil hissediyorum bazen.. ne zaman çok kar yağmasını istesem önce çok sevinip sonra da evsizlere,yakacakları olmayanlara karşı vicdani bir suçluluk duyuyorum ama kış karsız olmuyor her ne kadar lapa lapa yağmasa da bu sefer yağışını seyretmek içime huzur veriyor; tabii sıcak evin penceresinin arkasından huzur duymak kolay…
Bu sene kar seyretmek ayrıca anlamlıydı çünkü karı ilk defa gören biriyle olmak, birine hep ilklerini yaşatabilmek insan üstü hisler veriyor ..

Bu seneye ilklerle başladık gidiyoruz.Bugün hep cama çıkıp kara bakmak istedi Erin.. ya da yine kuşlara ama ben kar diye yorumladım:) önce uzun süre bakıp sonra buğu yapmış camı yalamayı tercih etti.. tahminim anlamadı kar falan 😀

Bugün benim doğumgünüm.. sabah  baktım kapıda annem…benim doğumgünümden öte O’nun doğurma gününü kutlamam lazım diye hissediyorum.. 2-3 gündür Erin hasta, geceleri uyumuyoruz hep beraber, bugün çok şükür daha iyi…annemi daha iyi anlıyorum her Erin’in sıkıntısında. Güzel günleri yaşamak kolay,zor olan sıkıntılı geceler ve gelecek kaygısını kalbinde taşıma… 31. senemi doldurduğum bugünde annemi çok daha iyi anladığımı hissediyorum.. o yüzden beni doğurma günün kutlu olsun aniko!!…

Bu yılsonu bir sürü ilk yaşandı Erin cephesinde.. İlk ağacını süsledi.. gerçi evimizde olmadığımız için ağacımızı taşımak durumunda kaldığımızdan alelacele süsledik:) ama olsun bir daha ki sene bizim evde olursak öncesinden süsleriz hem o zaman daha bilinçli olur; bu sene yuvarlak süsleri top niyetine yerlere fırlatıp kırma tehlikelerini yaşadık zira..:)

İlk kez yılbaşı hediyesi için çekilişte kendisine bir numara verildi.. 7 numara Erin’in oldu aa ne şans çorabın içinden 7 numarayı çekti…ve müzisyen şirin için oldukça ince çalışılmış hediye seçimini kendi elleri ile açtı( tamam bu sene yardım ettik olur o kadar)

Benim için en heyecan verici ilki Erin’in artık her yerde yürüme isteği.. Hülya’ya gitmeden önce vakit geçirmek için IKEA ya uğradık.. veee evvvet doğru zaman: 31 aralık günü saat 16:00 civarı IKEA BOMBOŞŞ oluyor .. harika geziliyor sakin sessiz rahat alışveriş arabasıyla oyun oynayarak :))
Erin burada çocuk bölümüne gelince arabasından inmek istedi ve iner inmez yürümeye başladı.. tek eliyle tutmak istiyor yürürken kesinlikle iki eliyle tutunmuyor, tutmak istediğimizde itiyor.. ve yürürken kafasını insanlara kaldırıp kaldırıp kahkahalar atması O’nun da ne kadar heyecanlı olduğunu gösteriyor..” bakın bende sizin gibi yapıyorum” dercesine herkese gülücükler dağıtıyor.. beraber bütün oyuncaklara dokunarak yürüdük.. en son küçük bir ayının kolundan boştaki eliyle sıkı sıkı tutarak yemek bölümünde duran babasına ayıyı BIRAKMADAN yürüdü!!.. bu ilk defa kendi elleriyle seçtiği oyuncağı oldu.. ilk olması dolayısı ile bırakmadık ayıyı.. ben çok heyecanlandım bunları yaşarken.. ilk defa Erin’in bir ilkinde gözümden yaşlar geldi.. hala da yazarken gözlerim doluyor.. hamileyken en büyük korkularımdan biriydi: ya yürüyemezse !!.. başka şeylerde korku olabilirdi belki ama benim için en büyük korku buydu.. şimdi yürümesini görmek kalbimi pırpırpırrr attırıyor .. bu arada belimi de!!:)) artık durmak istemiyor. sürekli yürümek istiyor evin içersinde tur halindeyiz.. arada cesaret geliyor bir bakıyorum koltuğa tutunup dengesini sağlayıp sonra 5-10 adım arası adımlıyor evi 🙂
Bunun dışında güzel bir yılsonu gecesi yaşadık.. organizasyon sakin sessiz ve de keyifliydi.. gece 12 ‘ye doğru herkes sahile indi Alpay ve ben Erin uyuduğu için evde kaldık.Yıllardır geçirdiğim en sakin yılbaşı oldu:Alpay ve ben yeni yıla sessiz ve sükunet içerisinde boğazı seyrederek, içkimizi yudumlayarak girdik.. bu belki bu senenin biraz sakin geçeceğinin bir işareti olabilir mi ?? ümit ediyorum..

Sabah uyanır uyanmaz kendimizi Çengelköy’e neredeyse 1 senedir  hayalini kurduğumuz kahvaltıya attık.. yürüyerek Kuzguncuktan Çengelköy’e gittik.. Erin bu arada güzelce uyudu,kahvaltımızı ederken uyandı ve biraz da boğaz havasında yürüyüşlerini tamamladı,dönüş yolunda yine uyudu.. bol bol boğaz havası aldırmakta fayda var galiba 🙂

Bunlarda bana yılın ilk gününden kalan kareler..

Annem bir gece önce biraz rahatsızlandığı için ben o günü evde geçirmeye karar verdim.Biraz apartmanda eski komşularımı Erin ve annemle ziyaret edip bayram hediyeleri topladık.. bu yaşta bayram hediyem olacağını hiç düşünmemiştim ama çok şık bir şapkam oldu.. günün diğer saatlerini yün örerek ve Erin’le oynayarak geçirdik.
Gül bize geldi kek,yassı kadayıf,dolmalar kafilesinde akşamüzeri çayı içtik bayramlaştık : ) Cumartesi günü ise halamı ziyarete gittik. Tabii aman Erin sabah uykusunu yapsın ay sonra öğle yemeğini yesin toparlanması ile ancak akşam üzeri çayına yetiştik .. biraz!! çay börek eşliğinde ziyaretimizi bitirdik ve eve yollandık.Arabada uyuyan Erin’i eve yerleştirip bu sefer kendimi caddeye attım.Mağazaları gezme hayalimi gerçekleştirmek ve belki de kendime bir şeyler almak isteğim  vardı ama ne mümkün; her mağaza yılbaşı ağacı kıvamında gece elbiseleri ile dolu, insanlar tıklım tıklım üstüme geliyorlar.. hani kendi bedenime uygun bir şeyler bulurum diye Mark’s& Spencer’a girdim.. Allahım yaaa.. sanki “madem o kadar yiyip şişecek paran var bunlara da bu kadar para verirsin herhalde” mantığı ile inşa edilmiş bir mağaza orası.. yok kardeşim yok , vazgeçtim beni Mothercare paklar hem Erin’e büyük beden alıyoruz diye üzülmüyoruz diyerek attım kendimi bodylerin içine.. bir baktım keyif içerisinde hamile kadınlar ile sohbet muhabbet gidiyorum anladım ki içinde bulunduğum konu itibari ile sadece bu konunun içerisinde bulunan insanlarla mutlu oluyorum ne işim var benim başka mağazalarda yaaaa.. deyip bir güzel bayram alışverişi tatminimi gerçekleştirdim.. benim için bireyler almak sanırım bahara kaldı.. gece yine yün örerek geçti
Pazar günü havayı güzel bulunca Erinle kısa bir yürüyüş yaptıktan sonra Aygül teyzemleri ağırladık ve de onlar gidince ve Erin uyuyunca biz yine yün ördük ve bayramın son günü Erin’ e ördüğüm hırka nihayetine erdi.

Akşam üzeri de Göztepe parkına bir yürüyüş yaptığımız sırada Alpay eve geri dönmüş oldu kısa tatilinden.Pazar gecesini de orada geçirip Pazartesi sabahı evimize toplanıp geri döndük. Benim için geri dönmek bu sefer zor oldu.

İlk geceyi evde sıkıntılı geçirdim. Salı günü ise Erin sabah uykusunu yapar yapmaz attım kendimi sokaklara. Akşam Alpay Erin ve ben Beyoğlu’na gittik. Tam da 1 sene önce gitmiş olduğumu fark ettim.Tünele kadar yürüdük uzun uzun, o kadar özlemişim ki; önce dondurma özlemimi giderdik, sonra Saray’a gidip çorba, tavuk pilav. Erin de bizimle oturup çorba içip tavuk pilav yedi ve bunu çok eğlenerek yaptı/ık.. vitrinlere baka baka evimize geri döndük.

Bu bayram tatilinde aslında dinlendim diyebilirim ama ruhum nedense dinlenemiyor. Uzun bir kar yürüyüşü ancak toparlayacak galiba beni.
Alpay’ın montu hala masanın sandalyesinde asılı; üzerinde is kokusu var, kaldırmıyorum: her yanından geçişimde bir nefes daha alıyorum.

Mart’a az kaldı: odun kokusunu özlemek nedir son 2 senedir daha bir anladım.. bu sene bu kokuyu Erinle içimize çekeceğiz, sevdiğim şeyleri Erin’e anlatmanın ne büyük bir mutluluk olduğunu dün akşam O’na tavuk suyu çorba tattırırken çok daha iyi hissettim ..
27 Aralık
Bugün  Erin  sevgili Songül ve Efe’den bir yılbaşı hediyesi aldı.. hediye için teşekkür ederiz ve biz bunu çok beğendik isteyen olabilir diye linkini vermek istedim .. bu kitabı Songül’ün eşi tasarlamış çok da iyi etmiş zira dişleme kitabımız en temizinden ağızda kağıdın ilk halini bulma durumunda kalmaya başladı sanırım bu tahtaları yutamaz Erin : )

Hala internet bağlantım yok .. smile adsl hizmetinden nefret ettik ailece.. bayramı da sayarsak uzunca bir süredir kesinti  içerisindeyiz ve de 4. Günü geçen arıza bildiriminden maalesef henüz bir ses alamadık.Umudum bugüne.. örgüye ve kitaba talim etmeye devam ediyorum …
İstanbulda hava son birkaç gündür güneşli ve çok güzel, hani bu kış kar olacaktı ?? hala ses yok kardan soğuktan ..

Öğle ve akşam yemekleri aynı oluyor onun dışında ara öğünler için yeni yeni muhallebi uydurmaları bulmak hiç de kolay olmuyor.. sadece tahılları biraz es geçiyormuşuz şimdi birkaç çeşit tahıl alıp kendim öğütüp haşlayarak yeni hazır mama kıvamında besinler üreteceğim…Bu gece biraz pirinç biraz elma az su ile muhallebi kıvamına gelinceye kadar pişirip uyumadan verdim belki de gece yatarken sadece anne sütü aldığı için acıkıyor , bu muhallebi işe yarar. Birde yarım ölçek inadımı kırıp Calpol verdim.. umarım bu gece rahat uyur..
ve ben şimdi herkes uyurken Erin’in ütülerini yapmak, Erin’e örmeye çalıştığım kazağı bitirmek ve bloguma karalamak arasında gidip geldim.. ütüler kaybetti.. ama ya gidip uyumak neden bu yarışa girmedi anlayamadım..
Dün akşam Eray dedi ki :” Erin çok iyi görünüyor ama sen yorgun görünüyorsun artık.. biraz kendine Erinsiz vakit ayır”.. tamam ayırayım bende istiyorum da nasıl ??.. neyse ki bayram geliyor, Alpay bir kış kampı organize etti bende kampı anneme atacağım sanırım biraz arkadaşlarımı arayıp kahve falan içmeye çıksam, biraz boş boş dükkan gezsem, içlerine sığmasamda sığacak olma ihtimalim olanları giyip çıkartsam vakit nasıl boş geçse anlamasam, belki elime makine mi alıp biraz sokaklarda kareler yakalasam iyi gelecek ..annem zaten dünden razı Erinle yalnız kalsın:)
Minişim sensiz geçen her dakika burnumda nasıl tüttüğünü sana anlatmam mümkün değil ama ikimiz içinde bazı zamanlarda ayrı kalmak en iyisi .. gerçi sen bunu pek umursamıyorsun ya.. hele ki anneanneyleyken: KISKANIYORUM bazen ona göre!!

Bugün artık 10. ayından 1 gün almış durumdayız..iyice ayaklandı.Tek elle tutunup çağanoz gibi yan yan gidiyor koltuklarda, dolaplarda Erin. Yürüteç arabası işe yaradı “brrrr” diye diye itekliyor arabayı(Su ablacım teşekkürler:)sen olmasan zaten…)Baş baş yapıyor,alkış yapıyor, “bir bir anlatıcam” yani işaret parmağını diğer elinin avucuna bastırıyor, köpek nerede diyince köpeğini gösteriyor,”havhavhav”diye bağırınca “oovovo”diye taklit ediyor,genelde sürekil bir kelimeyi söyleyince ses olarak taklit etmeye çalışıyor ama artık anne baba mama meme iyice yerleşti,Eray amcası öğretti “seni gidi seni gidi” diyince başını sallıyor, pipi nerdenin cevabı hızlıca geliyor ama burun nerede sorusunun cevabı hala kulakları işaret ediyor 🙂 göz nerede sorusunun da..-pipiyi öğrenmesi için hiç bir çalışma yapmamışken üstelik!!:D bir kere sordum öylesine pıt diye gösterdi…- tavşan ne yapıyor diyince burnunu yukarı çekip şirin şirin gülüyor, bu şirin gülmeyi bu soruyu sormadan da yapıyor…
bu ay neler göreceğiz bakalım

2003 yazı.. uzun bir Karadeniz turu, Kaçkar transı ile geçen 15 gün.. kalbin bir parçasının yükseklerde kaldığı yaz…
Günlerdir burnumda tütmesi sebeple gün içerisinde Kazım Koyuncu dinletip ağlatan, açıp açıp fotoğraflara baktıran bir sevda Karadeniz…

Memleketi vardır insanların.. bazende köyleri.. benim yok.. olmasını dilediğim bir yaz oldu benim için; dedim oralar ‘benim oralar’ olsun o zaman. O zaman bu zaman ben bir kere daha gidemedim, kokusunu çektim durdum içime fotoğraflardan taa ki geçen akşam gittiğimiz Karadeniz gecesine kadar..Uzun zaman vardı tulumu kulağımın dibinde dinlemeyeli uzun zaman vardı Alpayla başbaşa dışarı çıkmayalı.. neresinden başlayabilirim bilmiyorum. Çok heyecanlıydım bunu çok net biliyorum.. hani babasından izin almış arkadaşları ile ilk kez gece dışarı çıkan küçük bir kız gibi .. bende Erin’den izin almıştım ya .. değil mi ?? Daha önce de bıraktık anneme Erin’i ama o zaman daha çok bebekti bilinçli olarak bu ilk bırakmam.. meleğim miniğim bal peteğim.. içmiş sütünü uyumuş üzmemiş anneannesini.. bize gelince..elini tuttum kocamın yürüdüm sokaklarda. Biraz erken gitmişiz gezdik dolandık Kadıköy sokaklarında.

Dükkanlara girdik çıktık.. kalabalık sokaklara çekinmeden, kaygısızca girdik. Kafam tabii ki sıkça ve de çokça Erindeydi ama minimum telefon bağlantısı kurdum.. daha sık yapmalıyız ruhuma iyi geldi..
Birol Topaloğlu ve bir Avustralyalı Gaydacı ve bir Fransız tablacı ile beraber performans yaptı.. çok çalışılmış bir gece değildi belki ama ruhumun kuzey yanını tırmıkladı..
En son horonda bir kız vardı.. imrendim başının üzerindeki o ışığı, horonu sahiplenişini “bu benim işte” deyişini.. ..
dedim ya isterdim geleneklerim olsun köküm olsun köyüm olsun..

… ‘KAL’ desen kalacaktım…

….
oysa ben akşam olmuşum
yapraklarım dökülüyor
usul usul
adım sonbahar
Atilla İlhan

Geçen haftadan beri bir hoşum ..
Elif Şafak’ın Siyah Süt’ü mü bozdu beni yoksa ne ? bilemiyorum..
haftasonu neyse ki annem geldi, “Anaç Sütlaç Hanım” da bizimleydi – kitaptaki karakterlerden biri-.. kek yaptım temizlik bir de .. akşam kestaneleri attık fırına elimde şişler örgü ördüm.. pazar günü sabahtan koyulduk yollara sahile indik hava da güzeldi..

bir üşüme tuttu beni oturamadım popomun üstüne.. ne oldu bilemiyorum .. Alpay diyor ” bütün dünya sana karşı gibi hissediyorsun”..
hissediyor muyum?? bilemiyorum..
bir sonbahar hüznüdür aldı gitti başımı.. başımı nereye koysam kışa dönemiyor dönenip duruyor içinde.. geceleri iki saatte bir uyanmamın dışında uyuduğum dakikalarda kafam konuşup duruyor belkide Elif Şafak’ın yazdığı şu parmak kadınlarla..benimkilerin boyu kaç cm?? bilmiyorum ..bildiğim tek şey aslında yavaş yavaş hayata geri dönüyorum tam da 8,5 ay sonra.. bebek bakımı harici bir kitap bitirdim üstüne bir tane daha.. televizyona bakabiliyorum ..haftada bir gece film seyretme teklifi getirdim evimize.. örgü örmeye başladım..
belki de hayata geri dönmenin sancısı bu ??
kabuğumdan çıkarken yaşadığım acımalar mı??

Eleni dinliyorum bir kaç gündür.. belki de O’nun suçu…

Sizin evinize Ara Güler hiç gelmeyecek. Evinizdeki ve yaşamınızdaki enstanteneleri yakalamaktan siz sorumlusunuz.
Yaşamınızdaki küçük şeylerde büyük tatlar bulmak sizin sorumluluğunuzdadır.

( Üstün Dökmen – Küçük Şeyler)

Şu an diyor.. evinizin en dağınık köşesini düşünün.. kimsenin görmesini istemezsiniz.. bir fotoğrafçı gelir, çeker ve sergiler.. görseniz iftahar edersiniz.. Üstün Dökmen diyor bunları.. bugün okumaya başladım.. ben herşeyi tersten yapmayı severim ya -dergileri sondan okumaya başlarım misal- ..ikinci kitabını okumuştum bugün birincisini okumaya başladım -sanki başladığım hiç kitap yokmuş evin içerisinde hepsi bitmiş gibi -işte tamda bu satırları okurken kitabı dizlerime koyup evimin en dağınık ORTASINI objektifime kıstırdım.. artık köşesi diye birşey kalmayan her ortası darmadağınık evimin..
Ve ben artık buna aldırış etmediğime şaşırıyorum.. bir anda çıt çıkmayan bir evi düşünüyorum.. hemen siliniyor gözümün önünden.. olsun dağınıık olsun.. öyle kalsın.. cıvıldasın evim diyorum.. tozunu 3 gün sonra alırım.. zaten süpürge yapmak için organize ekip kuruyorum.. o da olsun.. sil süpür bezler var onlar da alıyor tozu.. birileri gelirse elektrik süpürgesini açarım.. ne olacakkk??
Erin’in sesinden, onun etrafa saçılmış oyuncaklarından,penceredeki el izlerinden hiç biri daha değerli olamaz.. o küçük el izleri bir daha orada olduğunda biraz daha büyümüş olacaklar.. o yüzden kalsınlar..
İki gündür lodostan mı nedir kafamı kaldıramıyorum, bugün Erin uyudu ben uyudum.. hiç bir iş yapmadım,kolumu bacağımı hareket ettirecek mecalim yok.. uyku aralarımda Erinle oynadım, yemek yedik,kitap okudum..hepsi bu ..
kitap okuyabileceğim günler gelmeyecek sanmıştım..ilk zamanlar okuyamıyordum..şimdi biraz da salonda uyuma hayalim var onu da yaparsam çok süper olacak..
Küçük şeyler demişken Sabahnur .. teşekkürler tekrar..

Hafta sonu çok keyifli geçti.. annemde kaldık,ben seminere gittim, caddede yürüdük, yürüken kahvemizi yudumladık, sahilde dolandık, çimlere yığıldık, kirlendik, sahilde çay simit keyfi sürdük…

en çok güneşi ve rüzgarı çektik içimize.. sanırım bu senenin son güneşli yürünebilir ve de sokaklarda uyunabilir havasıydı.. yapraklarını iyice döktü ağaçlar bu lodosta..

şimdi sırada sanırım bu sene oldukça sert geçecek kışta.. kafamı karlara sokmak istiyorum; öyle özledim ki ..

 Bugün ilk defa kahvaltıda ceviz verdim. Bunu unutup akşam yemeğinde balık tattırdım!!.. umarım ikisinden biri alerji falan yapmaz..1 yaşından önce balık vermeyin demişti doktor ama Erin şapur şupur yedi.. eh kanda Karadenizlilik var.. forumlardan takip ettiğim ve de yemek konusunda hatta birçok konuda referans aldığım Gülin’e de danışarak artık bunları verebileceğime karar verdim. Gülinnn.. aç artık ablacım bir blog.. yaz şunları off.. ben açacam sana bir tane.
 Erin pilav,haşlanmış patates-havuç-kereviz gibi gıdaları özellikle anneannesinin yaptığı irmikli ekmeği parmaklarıyla ağzına tıkmak suretiyle yiyor..doyduğu zaman bunları yerlere fırlatmaya başlayıp birde sandalyede arkasını dönüyor.Kararlı bir velet!! Bittiyse bitiyor..Bu arada biz pislik içerisinde yemek yiyoruz.. yemek bittiği zaman süpürgede çalıştıramadığımdan mama sandalyesinin altına serdiğim örtüyü silkeleyip geri kalanını küçük el süpürgesi ile alıyorum.. ne farkı varsa ondan korkmuyor;şimdilik!!
 Erin’i emzirirken yazmak için bir sürü cümle birikiyor aklımda.. kendi kendime konuşur buluyorum kendimi.. tamam o zaman uyusun yazayım diyorum birikmesin ..hepsi uçup gidiyor..kayıt mı yapsam ne ??
 Gece uykularına hazırlanırken memeden kendini yatağa fırlatıp kendi kendine uyumaya çalışıyor tabii bu uykuya dalmasını geciktiriyor.. gece uykularına dalma işimiz neredeyse 40dk-1 saati buluyor artık, eskiden memede ya da kucağımda ninni ile uyurdu.. bu iyi mi kötü mü bilemedim.. sanırım yavaş yavaş kendi başına uyuma isteği geliyor ancak uyuduktan sonra takribi yarım saat içerisinde ciyak cikay uyanıyor ve işte o zaman benden başka kimse susturamıyor.. Ben olmadan babasıyla uyuyor ama uykuya dalınca benden başkası mümkün değil sakinleştiremiyor buda benim O’nu birine bırakıp akşam bir yerlere gitmemi engelliyor.. bu anne bağımlılığı mıdır ?? öyle gibi ve nasıl çözeceğimi bilmiyorum çünkü sık sık kısa sürelerle bırakabileceğim kimse yok çevremde ve bütün gün benden başkasını görmüyor buda pek tabii bana bağlı yapıyor..Alpay ile kalıyor ama mesela demin uyandı Alpay baktı ı-ıhh ciyak ciyak beni istiyor!! işin içinden nasıl nasıl çıkacağım bilmiyorum… misal bir konsere gitmek ya da bara ya da ne bilim gece bir şeyler yapmak burnumda tütüyor.. gündüzleri sorun yok;anneanne ile olduğunda sorunsuz uyuyor..
Bir de kendi kendine uyumaya çalışırken yastıklara kafayı dayıyor yani yukarıda olmak istiyor bence.. ne zamandan sonra bebeklere yastık kullanılıyor sorusunu aklıma getirdi;araştırmam lazım..
 Altını değiştirmek çok zor.Ayakta durmak istiyor.Kilot bezlerden aldım ama Prima bulamadım aldığım yerde birşey değiştirmek zorunda olduğum için bari Canbebe alayım dedim, memnun kalmadım bir de Primayı deneyeceğim.Neyse altını bağlamak için yatırdığımda yaptığım maymunluğun bini bin para.. Bu konuda Pratik anne’nin bir yazısı var göz atmam gerekiyor 🙂
 Anne demeyi unuttu galiba;gücüme gidiyor.. herşeye “mama” diyor,Alpay’a “baba”diyor.hatta geçen gün saat 7’ye gelirken Alpay henüz gelmemiş bizde sofraya oturmuşken başladı “baba” diye sayıklamaya..:( ya tamam seviniyorum tabii de.. neysss…karşılıklı”mammaa maammaa” diyip duruyoruz bununla çok eğleniyor..arada İtalyanca konuşuyorum acaba bana İtalyanca anne diyor olabilir mi ? :PP
 Kutuların içine kutuları ya da küçük cisimleri koymayı öğrendi.. şimdi herşeyi herşeyin içine sıkıştırmaya çalışıyor.. en sevdiği oyuncaklar ilk aylarda süt sağıp sakladığım kutular,mandallar,sandalye bacakları – özellikle yürüteç kullanmayacaktım di mi ?? hareket eden her sandalye yürüteç olarak kullanılıyor!!-pencere kolları.