Ben her ne kadar evin içinde boy boy çocuklarım olsun hatta en az 3-4 tane olsun diye iç geçirsem de maalesef sadece 1 tane çocuk ile kalmak durumundayım. Bunun için o kadar çok nedenim var ki ?

• Erin için işimi bırakma lüksüm vardı. 2 sene hep ben baktım oğlum annesiyle büyüdü. Bu bir şans değil kendi yarattığımız ve bizi çok yoran bir fırsattı. Her tercih bir vazgeçiş. Uzun yıllar çalışıp sonra eve dönmeden nelerden vazgeçtiğinizi, nelerin boşluğuna gireceğinizi tahmin bile edemezsiniz! Tercihim o kadar büyük ve ulvi bir görev içindi ki vazgeçtiklerim gözümde olmadı. İkinci bir çocuk için İŞİMİ BIRAKMAM MÜMKÜN DEĞİL! ve ikinci oğlumu ( klavyemden çıktı !!) bakıcıyla büyütmek kendisine yapılacak en büyük haksızlık olacaktır. Sonra benim kardeşim gibi ağabeyinin karşısına geçip ” seni tabii annem büyütttü benim gibi bakıcılarla büyümedin sen” diyerek ağabeyi olmaktan, hay nalet olsun keşke beni de annem bakıcıyla büyütseymiş diyerek üzüntü duymasını sağlamak istemiyorum! Bundan ağabeyini sorumlu tutmasını istemiyorum. _Tecrübe ile sabittir! İnsanın kalbi acıyor duydu mu? _

• Çalışmadığım süre içerisinde Erin’i yaklaşık 2 sene emzirdim, mastit olmasaydım daha da devam ederdim. Mastit olma sebebimGündüzleri ofise gittiğim için süt dolmuyo sandığım göğüslerim doluyormuş sadece gece çekmesi yetmiyormuş e tabii değil 20. ay 6. aydan sonra bile sağmakla zor gelen bir meret bu süt, sadece akşamları emmesi yetmiyormuş. Çocuğum olmadan ” aa one yahu cok cok askere kadar mı emzirilir” diyen ben emzirmenin büyüsüne kapılıp bir çocuğum daha olsa 3 sene emziririm der hale geldim. E şimdi bu çocuk aylarca anne sütü almışken, çalışma temposunun getireceği yük ile diğerini nasıl emziricem. Emziremediğim için nasıl kahrolmıycam!

• Evimizde extra bir oda daha yok. Erin’in odasını paylaşmak zorunda kalacaklar.
• “tamam bu kadar yeter artık üretim zamanı” deyip bir iş yarattım kendime. İşte bu benim ikinci bebeğim oldu. Yazılıp çizildi mi okuyana kolay gelse de, sıfırdan iş kurmak bildiğin doğum yapmak gibi. Şimdi büyüyen ve artık emeklemeden yürümeye geçmiş bir işim var. Mesleki, maddi , ruhani tatminlerim var!! E ikinci bir çocuk ne de olsa ara vermek demek ve bu işte teker bir durdumu sil baştan başlamak demek: gücüm yok bir daha!!
• Erin’e hamileliğim 60kg ile başladı 78 kg ile doğuma gittim. Ve hala 12 kilosunu VE_RE_ME_DİM! Veremi_YORUM! İkinci bir hamilelik için 72 başlangıç kilosu ve üzerine bilmem ne kadar almak ( tahmini yine 18 olsa 90 eder düşünmesi bile korkunç!) İSTEMİYORUM!
• Bir şekilde hayatıma tekrar YOGAyı soktum hamile yogası gibi light çözümler istemiyorum! Bedenim ve ruhum KİLO VEREMESEMDE şekle giriyor. Yüzümde güller açıyor. Hamilelik de yüzümde güller açtıracak elbet eminim ancak ruhum şekil değiştirirken bedenim de değiştirecek!
• Her hamilelik farklı! Erin’e hamileyken ayaklarımı uzatıp kampüste (tamam uyuz yönetici stresi hariç ) huzur ve huşu içerisinde çalışıyordum. Şimdi Hem işimi bırakmamak hem Erin’e bakmak, hem de ev işleri ( inatla kadın almıyorum!! bir tane buldum evet ama bir türlü başlayamadık), koşuşturma… o hamilelik nasıl geçecek?
• Erin’de 6.5 aylık izne çıktım, her sabah yogamı yapıp, dizilerimi seyredip, karnımı yağlayıp öğlen uykularına daldım. İkinci için böyle bir senaryo DÜŞÜNEMİYORUM.
• E tabii Erin bu kadar huşu içeriside büyüyünce karnımda, doğduğunda da koydun mu uyuyan, ağlamayan, uslu, huzurlu bir bebek oldu. Bu telaşe içerisinde ikinci karnımda büyüyen çocuk aynı çıkmayacak ve ben evde bir tane “toddler” bir tane “newborn” ile delireceğim.
• Annem hala Göztepede kayın-annem Eyüp’te oturuyor ve biz ikisinin ortasında uzak eşitlikteki mesafede Feriköyde. Ha deyince kalkıp gelemiyorlar. Geldiler mi iki – üç gün kalmaları gerekiyor. Gelen salonda uyuyor! Eziyetin bini bin para!
• Bir tane çocuğu nerede ve nasıl ve ve ve.. okutmalıyım diye düşünürken bunun iki katına çıkacak olması!
• Ailemdeki ve koca kişimin ailesindeki kardeşlik öyküleri!

Bu liste uzayıp gider..

Oysa ki oğluma bir kardeş YAPMAK için bir tek neden var:

Ben dün bu sahnede uzanan elin Erin’in olduğunu düşündüm,

boğazım düğümlendi

objektifin arkasından yaşlarım gizleneMEDİ.

yukarıda saydığım BENCİLCE bahanelerim bir saniyede uçtu kafamdan

imrendim

özendim

kıskandım

buna cesaretim olmadığı için kendime kızdım

hepsi bu!

Bu yazıyı bir arkadaşım benimle paylaştı ben de kendisine tepkisinde destek olmak için yayınlıyorum.

Bundan sonra blogu olmayan ama yazılarını duyurmak isteyen arkadaşlarım için de BLOGCU ARKADAŞLAR kategorisi açtım.

İsteyen varsa beri gelsin :=) her daim..

2010 yılı yeni tüp bebek genelgesi yayınlanmış..
Dehşetle okudum, üzüntüyle okudum..Değişiklikler, yeni sınırlamalar, yeni düzenlemeler ….
Acaba bunu yönetmeliği hazırlayanlar sadece embryo sayısını ve transfer başına yapılacakları mı düşünerek hazırladılar, yoksa senelerce belki bir ömür evlat sahibi olmak için çabalayan, maddi manevi imkanlarını zorlayan, çevresindekilere imrenerek bakan aileleri de hesaba kattılar mı ?
Sayın Başbakanımız her aileye mümkünse 3 çocuk diyor, ben diyorum ki 1 tanesine sahip olabilmek için sürekli çabalayan, acı çeken, başkalarına gıpta eden, dua eden, çaresiz kalınca isyan eden binlerce onbinlerce aile var…Hele ki Anadolu illerimizde “kusur” mantığıyla kadına yüklenilen bir ülkede bunun ne kadar zor olduğunu bilmiyor muyuz? Şimdi 35 yaş altındaki bayanlara ilk seferde tek embryo ile başlayan daha doğrusu başlamadan umutları kıran bu uygulama ile hedeflenen başarı nedir ? Bizler zaten yardım almadan evlat sahibi olabilsek bu uygulamalara ne gerek var ? Yumurtaların üstüne oturunca gıdaklayan kadınlar değiliz ki .

Tüp bebekte çoğul gebelik başarı değil başarısızlıktır diyor hem ülkemiz hem tüm dünya. Haklı bir görüş, artmış embryo demek erken doğum demek, prematüre bebek demek, sakat bebek demek, riske edilmiş anne sağlığı demek, artan zorunlu sezaryen doğumu demek, yüksek küvöz ücretleri ve uygulamaları demek…. Ancak bunları sınırlayacağız diye % 40-50 Lerle başlayan ilk tüp bebek deneme başarı şansını çok daha aşağılara çekecek bu yeni yönetmelik öncesi araştırmalar neye dayanarak yapıldı ? Tüp bebek denemelerinde ikizi bırak üçüz gebelik ve sağlıklı doğum yüzdesi nedir ? 3 adet embryo konan annelerin yüzde kaçında gebelik gelişiyor, bunların % kaçı doğuma kadar gidebiliyor, bunlar göz önüne alınmıştır mutlaka. Bu sınırlamalar yapılırken en azından bağzı esneklikler sağlanamaz mıydı ?
Mesela ; SSK desteği alan hastalara deneme sayısı başına artan destek sağlanamaz mı? Denemeler yanı sıra yüksek ilaç bedellerinde destek sağlanamaz mı ? Uygulamalara rapor karşılığı destek var ama ilaç bedellerine yok , bu nasıl destek ??
Mesela, ilk denemelerinde tek embryo yerine 2 embryo ile başlanamaz mı ? Uygulama birkaç yıl böyle takip edilerek faydası / zararı tespit edilerek güncellenemez mi ? Hemen tek embryo ile başlanması kime fayda getirecektir ki ? Zaten tek embryo ile başarı yakalama şansı çok düşük değil mi??
Mesela, 2. denemede 2 adet embryo transfer edildiğinde ve yine başarı sağlanamadığında 3. denemede 3 adete izin verilemez mi ?
Az sayıda embryo ile başarı sağlanamadıkça artan deneme başına hastalara ( ne acı ki genelde hep kadınlarımıza ) tekrar tekrar hormon ilaçları verilince kadın sağlığında bozulmalar olmayacak mı ? Rahim kanseri ve yumurtalık kanseri riskini mecburen alan kadınlarımıza çoğul gebelik vermeyelim ama kanser riskini verelim denmeyecek mi ?
Tekrar tekrar yapılan denemelerde kullanılan ilaçlar arttıkça ilaç firmalarının cirosu artmayacak mı ?
Tekrar tekrar yapılan denemelerde tüp bebek merkezlerinin cirosu artmayacak mı ? Mantar gibi her ilde türeyen tüp bebek merkezlerinin sayısı artmayacak mı ? Hipokrat yemini adı altında insanların umutlarından tacirlik yapacak / yapabilecek doktorlar olmayacak mı ? NAsılsa bu kadınlar ilk seferde tutturamayacak denilerek hastaların uygulamalarına ticareti bulaştıran hekimlerden yakınmalar artmayacak mı ?
Aile planlaması elbette çok güzel ve devlet desteği ile yürütülen bir uygulama, ama bizler daha çekirdek aile olmayı beceremedikten sonra hangi aileyi planlayacağız? Komşularının akrabalarının çocuklarına imrenerek bakan, köyden tarlasını arsasını satıp büyük şehirlere umutla gelip aylarca endişe ile tedavi olan insanlarımıza bu geneldeyi nasıl açıklayabileceksiniz? Ekonomik zorluklarla, iş bulma işini koruma kaygısı ile erken yaşta anne olamayan şehir kadınlarımıza maddi manevi hazır olduklarında bu imkanlarından da feragat etmelerini nasıl kabul ettireceksiniz ? Anne adayının toplamda sadece 4 ay gibi düşük sosyal “annelik” izni olduğu ülkemizde ilerleyen dönemlerde azalan genç nüfus miktarını nasıl telafi edeceksiniz? Çoğul gebelik başarısızlıktır dediğiniz hastanın tek bir evladı bile olamayınca bu insanlara hangi aile planlamasını anlatacaksınız??
Dünyanın özellikle Avrupa’nın pek çok ülkesinde yaşayan Türk vatandaşlarımızın evlat sahibi olabilmek için Türkiye’ye geldiği bir dönemde, bu uygulamalar sebebi ile ülkemizin sağlık sektöründen soğumalarını ve muhtemelen cinsiyet tespiti, embryo adeti ve transfer adeti, yumurta ticaretinin serbest olduğu Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’ne kaymasını nasıl önleyeceksiniz?
Bu yönetmelik hekimler, danışma kurulları, sağlık merkezleri, bakanlıklar ve hükümet bazında hazırlanmış bir yönetmeliktir, ama değiştirilebilr, güncellenmebilir, ülke koşullarına göre şekillenebilir. Lütfen bu uygulamaları başlatmadan önce halkın taleplerini ve tepkilerini dikkate alınız, bizleri evlat sahibi olamamanın üzüntüsü yanında bir de umutsuzluğu ile baş başa bırakmayınız, gerekli uygulamaları kadın sağlığı ve aile olma hakkını elimizden almadan yeniden düzenleyiniz.
Bir kadın, bir tüp bebek hastası , bir anne adayı ve bir vatandaş olarak rica ediyorum.
Talep ediyorum.
Tepki gösteriyorum.
Cevap bekliyorum.
Lütfen kadınlarımıza , anne adaylarına, baba adaylarına, ailelere bir şans tanıyınız.
Saygılarımla,

Nasıl olduğuna gelince:

Doğumun olacağı gün son kontrolümden sonra doğumun başlamayacağına karar verilip hazırlanmam için odama çıkartıldım. Önce size anestezi için bir kaç kağıt imzalatıp, tansiyon, ateş gibi genel bir takip başlatıyorlar. Bu arada tabii kalp atışlarınız pek normal olmadığı için heyecandan – ya da bana öyle oldu bilmiyorum – tansiyon biraz yüksek çıkıyor 🙂 Daha sonra odada kurbanlık koyun gibi gelip sizi almalarını bekliyorsunuz. Bir sedyenin üzerinde elleriniz göbeğiniz üzerinde bağlı ameliyathaneye götürülmek üzere odanıza gelip “vakit tamamm” diye bağırmalarını beklerken geçen süre en korkunç olanı. Doğum yaptığım hastanede eşlerin doğuma girmelerine izin veriliyor o yüzden beraber bu yol kat ediliyor. Tabii siz bu arada hemşireye “biliyor musunuz heyecandan şu anda çişimi yapıyorum” gibi saçma cümleler kurabilirsiniz hepsi normal :))
Ameliyathaneye gelince önce serum takılıyor ve sanırım 20 dakika içinde – tam emin değilim zaman nasıl geçiyor pek fark edemiyorsunuz- ameliyathaneye geliyorsunuz. Önce haydi hoppa ameliyat masasına yatırıyorlar sizi ve yan dönmenizi istiyorlar. Karnınıza iyice bacakları çekmek gerekiyor çünkü anestezi bel bölgesine yapılıyor. Tabii o göbekle bacakları çekmek zor ama yardım eden bir var. Önce ” vıcıvv” diye bir his beline yayılıyor. Nasıl tariflendirebilirim bilemedim hafif bir elektrik çarpması belki ama çok hafifi sonra yavaş yavaş bacaklara doğru bir ısınma, karıncalanma vee tanaaammm his kayboluyor. Bu arada sizi döndürüp önünüze perdeleri geriyorlar ve ameliyat başlıyor. Göbeğinizi boyuyorlar – bu betadin ile boyama işlemi- ve kesiyorlar herhalde sonrasında. Daha teknik detayı görmediğim için veremem tabii ki ama görmediğiniz gibi hiç birşey de hissetmeyip etrafla muhabbet ediyorsunuz.Ve en kısa sürede bebeğinizin sesini duyuyor iki dakika içinde de dokunabiliyorsunuz.  Bebek çıkarken bir baskı hissediliyor. Çünkü öyle kolaycana çıkan bir durum yok bayağı bastırıyorlar karnın üzerinden hatta nefesim kesildi benim. Bastıran doktor koluma oturdu kolumdan serum iğnesi falan çıktı 🙂 ama o anda bunların hepsi önemsiz kalıyor. Daha sonra bebeği bebek odasına sizi gözlem odasına alıyorlar. Bir süre orada kontrol altında tutulup gereken sürede odanıza çıkartılıp bebeğinize kavuşuyorsunuz.
Beni ilk gece yürüttüler. Epidurali ertesi günde çıkartmıyorlar böylece sezaryen ağrılarını pek hissetmiyorsunz. Elinize ağrı kesici yollayan bir düğme veriyorlar ağrı geldikçe ilaç gönderiyorsunuz bedene. Epidural çıkarıldıktan sonra volteren iğne ya da minoset ile ağrıları atlatıyorsunuz. Ertesi gün koridor boyu yürüyordum. Tabii ne olursa olsun bir ameliyat dikkat etmek gerekiyor.6 hafta denilen lohusalık önemli bir dönem. Ben biraz atak davrandığım için antibiyotik kullanmak zorunda kaldım biraz daha yavaş hareket etmeliymişim bunu geç anladım. Aman yatın birileri yardım etsin. 6. hafta kontolünden sonra doktor bütün yasakları kaldırdı ve ben 40 çıktıktan sonra tekrar yogamı yapmaya başladım, Erin’i kaldırıp kondurmak kolaylaştı.
Sonuç olarak iyi anestezi yapılan bir hastanede herhangi bir sorun yaşanmıyor. Ama doğumdan önce gidip anestezi uzmanınızla tanışabilirsiniz. Ben katıldığım eğitimde anestezi uzmanını tanımıştım ve doktorum doğuma O’nu getirdi, son derece içim rahattı.
Doğum dışında aldığım kiloların 12 sini ilk 6 haftada verdim. Bu iki hafta da da 1 kilo daha verdim. Emziriyorum ve non-stop yemek yiyorum.Hayatımda bu kadar rahat yediğim bir dönem olmadı ama yine de yediklerim çok kalori içeren şeyler değil besin içeren gıdalar.

Sezaryen sonrası emzirme ile ilgili yazıya da göz atmak isterseniz buyrun.

Birşeyler dönüyor bugün etrafta ama ben anlamıyorum. Bir odaya girdi annem ve yüzü gözü kızarana kadar tansiyonu yükseldi. Beni okşayıp duruyor bende ona iyi olduğumu anlatmaya çalışıyorum ama galiba anlamıyor. Popomu karnından çıkarırcasına itityorum ama beni duymuyor bile.. birşeyler çeviriyorlar ama ben hiiiçç anlamıyorum.

Sonra anneme ve babama garip şapkalar giydirdiler, anneme bir iğne yaptılar ve O artık bacaklarını, beni pek hissetmemeye başladı. Bütün bunlar çok kısa sürede oldu ben hala ne oluyor diye anlamadan birileri benim boğazımdan çekiştirmeye başladı.

Sonra bir baktım ki karşımda bir sürü ağzı maskeli insan bana birşeyler yapıyorlar bende avazım çıktığı kadar bağırıyorum.Annem bu sesi duyduğu zaman saate bakmış.Doktorlar 14:43 te doğduğumu söylediler ama annem ilk sesimi 14:44’te duymuş.Böylece doğum günüm 16 Mart 2007 saatim 14:44 olarak tarihe geçti Oğuş ailesinde.

Ben böyle bağırdığım için herhalde sarıp sarmalayıp beni anneme götürdüler. Babamda oradaydı ama o bizim fotoğraflarımızı çekiyordu ama o da beni aldı kollarına ve benim popomu ısıracağını söyledi.Sonra beni yine anneme verdiler ve sonra ayrıldık, beni bir sürü bebeğin olduğu bir odaya götürdüler.

İğneler yaptılar, yıkadılar, bir kutunun içine koydular. Ben o kutunun içinde yüzüstü yatmak istemedim ve sol bacağımla kendimi yana çevirdim ve dışarıdan çok büyük bir ses geldi.Beni seyreden takım ciyak ciyak döndüm diye bağıyor hemşireler ise onları sessizliğe davet ediyordu. Ne var ki canım ben aylardır böyle popomu kaldırıp yan dönüyorum çok zor bir şey değil ki. Hemşire beni yine yüz üstü çevirdi ben yine dönmeyi becerdim ama :)Ama beni çok beğendi hemşire ablalarım.Yıkayıp saçlarımı taradılar bir güzel giydirdiler ve fotoğrafımı çektiler.

Sonra beni bir arabanın içerisinde babamla beraber annemin olduğu odaya götürdüler.

Ve bugün tam 9 ay sonra annem ve babamla buluştum.