Geçen sonbahar demiştim “ herşeyi bırakıp gitmeye hazırım” diye, bu kayıpla beraber geri dönüşü olmayan bir noktayla hayallerimizi yapmaya doğru kocaman bir adım attım. Kabule geçtim: kontrol etmenin gereksizliğini kabule geçtim ve bir hayalimiz var yıllardır, bunu yapmadan bu  hayattan gitmeyeceğiz dedim, “ben bu gemiden mutlu ineceğim” dedim. Uzunca bir süredir dilimizde olan planı uygulamak için Erin’in 4. Sınıfı bitireceği Haziran ayını iple çektim. Yaz kamplarının organizasyonu,  kendi işimin yavaşlatılması, yaşamımızın yavaşlatılması için gereken ve karşıma gelen tüm adımları atmaya başladım: acele etmeden. Okulların kapatılmasına yakın Erin’in okul kaydını dondurduk: süresi belli olmayan “ yurt dışına” çıkıyor gerekçeli dilekçeyi e-devlete işledik aynı zamanda uzun bir süreçte Erin’e de durumu işledik. Önce okuldan ayrıldı, okul kapanmadan 1 hafta önce herkesle vedalaştı sonra kedimizi canım dostum Vuslat’a emanet ettik birlikte (elbette dönüşte geri almak üzere) Sufle ile vedalaştı daha sonra evimizin tek tek her odası ile vedalaştı: kendi odasındaki vedasını uzun tuttuğunu yazmama gerek yok ancak veda etmenin önemini vurgulamak isterim. Her bir odaya teşekkür edip evimizi kapattık eşyalarımızı koliledik ofisimize yerleştirdik.

Önce yazın başında ana- oğul birlikte Kaçkar Kampımızda 1 hafta geçirdik sonra dönüşte evi kapattık ve Kaz dağlarına doğru yol aldık. Çok da kolay olmayan bir 2 ay geçirdik: hem çok eğlendik, hem çok dinlendik hem de çok yorulduk; sağlıkla ve keyifle Kaz dağlarındaki 7 kampı tamamladıktan sonra bu sefer Bozcaada’ya ulaştık. Bugün  bu yazıyı yazarken Bozcaada’daki son kampın bir gün öncesindeyim. Çocuk parkının karşısındaki çam ağacının altında oturdum, adanın rüzgarı çok güçlü bir kaç gündür ancak yüzümü okşarken rüzgar aldığım karardan çok mutluyum:

Artık İstanbul’a geri dönmüyoruz. Hayal ettiğimiz karavanla Avrupa gezisini planlamak üzere gün sayıyoruz ve sonrasında eğer nasipse başımızın üstündeki damın yerleşimi tam da şu anda üzerinde oturduğum toprağın tamamı olan ve yıllardır Alpay’ın hayalini kurduğu benim ise cesaret edip hayal etmeme rağmen sadece yazıp çizip bir türlü adım atamadığım Bozcaada olacak.

Derin bir nefes alıyorum.

Bu şimdilik kısa bir yazı, ne yazacağımı henüz toparlayamıyorum. Uzunca bir süredir çektiğim doğum sancısının bitmiş ve yeni bir bebeğin doğumunun huzurunu yaşıyor gibiyim. Lohusalık olacak elbet ama sanki 5. Anneliğini yaşayan bir kadının lohusalığı gibi hissetiklerim: daha farkında, daha bilinçli yine bilinmeyenden endişeli ama daha güçlü.

Eylül sonunda İstanbul’a bazı kağıtsal işler için gelip daha sonra kısmetse karavanımızla yola çıkacağız. 1 sene okulsuz, değişime açık, plansız, hayatın bize getirdikleriyle beraber bir yolda olacağız. Bu yol boyunca yaşayacaklarımızı, tecrübelerimizi yazmaya devam edeceğiz.

Şimdilik bir başlangıç yapmak istedim, uzun süredir içimde ortaya çıkmayı bekleyen kelimeleri bugün cümlelere çevirebildiğim için kayıt başlasın istedim.

Aslında 2016 yılının Haziran ayında yola çıkmış var sayıyorum kendimizi. Erin’in içinde binbir çeşit duygu var, bunları özeline girdiği için artık yazmıyorum ama bir konuşmada kendisine dediğim gibi:
“Bizim bir evimiz var, 4 tekerleği var bu evin, hayat tercihlerinden ibaret ve biz gezmeyi tercih ettik, çok okuyan değil çok gezen bilir, yeni yaşamlarla tanışmanın yeni bilgiler öğrenmenin kaynağı okul değil her zaman. Birlikte öğrenmeyi deneyimlemek için bir yol yapmayı tercih ettik, bir yere varma hedefinin yoruculuğunu değil de yolda olmanın tadını deneyimlemek istedik, gezgin olmak istedik”

Sade bir yaşam diyip duruyoruz. Teori pratik ile birlikte yürümüyorsa o iş yürümüyor demekmiş. Teorilerimizi biraz pratiğe dökmek istedik. Hepsi bu.

Bu yazıyı okulların açıldığı bu Eylül sabahında paylaşmak istedim. Bizim de okulumuz başlıyor, baş öğretmensiz, 40 dakikalık sınıfa hapsolmadan, deneyerek, tecrübe ederek öğreneceğimiz ve hatta hep birlikte öğreneceğimiz bir okul.

Ekim ortası gibi herşey yolunda giderse yol almaya başlayacağız, rotamız ise ilerleyen günlerde belli olacak: Türkiye sınırından çıktığımızda büyük ihtimalle. Bu sırada bu sayfada yazarken  Dünyayı Gezen Çocuklar Facebook sayfamızdan da paylaşımda bulunacağız.

Yollardan haberleşmek üzere.