Bugün partilerimizin ilkine gitmek için sabah uyandık bir güzel.. mutlu mesut kahvaltı etmek için güne başlamışken herşey mutfak dolabının kapısına kafamı koymakla( aynen koymak vurmak hafif kalır diyelim ) başladı.. ailece kahvaltı ederken sabahın 9’unda kapı tıkladı bir baktım Irode.. e bu hafta bize gelmeyecekti ?? ıhhh… geçen hafta gelecekti iptal etmişti bende rutini bozmaz haftaya gelir diye aramamıştım ama geldi.. e geri dön demek olmaz.. e sabah o çalışırken biz dışarıda olalım programı da yok.. e sular kovalar ortadayken Erin delirmez mi?? ilginçtir ki büyümüş benim oğlum ilgilenmedi ” Iro iş” dedi çıktı işin içinden…neyse mutlu mesut günümüzü geçirirken iki gün önce haşladığım tavukları bir güzel fırına verdim.. salaklığa bak.. kadın birden gelince evde yemek de yok Erin’ bir çorba yeter ama temizlik yapan kadına yeter mi? yetmez.. yaptım bir güzel.. e Erin baksın mı kadın yerken O da nasiplendi tavuklardan.. neyse biz mutlu mesut uykumuzu da uyuduk.. evet evet çoğul uyuduk: ikimiz koyun koyun, salonda yerde minderlerde :)),  bende evi temizleyen birinin olması rahatlığında uyudum Erin’in yanında yoksa gelmese ben yapacaktım bugün ( bak bir de hayal kırıklığı demiştim ya gelmesi yalana bak yalana 🙂 )uyandık elmamızı alıp Kemerburgaz yoluna Aslı-Efe partisi için kontak çevirdik.. tabii normal gitmemeli değil mi? aklıma gelen başıma gelir mi ?? yedek pantolon koymadım bu arada çantaya” yok canım neye lazım olacak ki ?? gerek yok “diyerek.. aklıma gelen yolu şaşırmaktı bu arada.. şaşırdım da iki tur attık okmeydanında en sonunda çevreyoluna ve Kemerburgaz yönüne çıktım.. Erin’in gözler iniyor aşağıya ..uleyynn sen uyumadın mı o kadar saat niye uyuyorsun şimdi uyursan gece kaçta yatarsın..yok engel olamıyorum şarkılar türküler… iyi ki uyutmadım.. birden fışkırır bir kusma ile nasıl sağa çektim arabayı bilemedim..çocuk bağlı koltukta eğilip kusamıyor..kusmak bitmiyor. hızlıca ve sakince ( tek başımayım panik olmamalıyım Erin’in benden başka kimsesi yok bilinç düzeyinde) arabadan indim bir baktım askerler düdük çalıyor zır zır.. : askeriyenin önünü bulmuş oğlum hastalanmak için.. bu sırada bir de askerlere durum raporu verip neredeyse birde komnutandan izin almadığım kaldı.. ayrıca çocuk hala kusuyor arabada neyse ki koltuğunda değil.. dışarı çıkarttım . “annee biğğğ” diyip duruyor yani efendim üstü pislenmiş ona ağlıyor “bitanem sen kus rahat rahat yok birşey ben temizleyeceğim” diye kusmasını değil pislenme endişesini geçiştiriyorum bu arada otobüsten çarşı izninden inen bir ORDU askeriyeye giriyor,bazıları “bacım geçmiş olsun” Anadolu insanı yürekliğinde, bir kısmı “iğğ” diyen, kafa atmamak için zor duran bir annenin gözündeki eziklikte,  kapıdaki nöbetçiler hala düdük öttürüyorlar oysa ki çocuk hala dışarıda kusuyor ve beyinsizler bunu görüyor.. en sonunda bir tanesi yanıma geliyor bu arada Erin pis diye arabaya girmiyor asker bozuntusu bana ” hannnfendi acele edin komutan ” vıdı vıdısı yapıyor “görmüyor musun kardeşim çocuk hasta ne yapmamı istiyorsun diyorum”, “acele edin” diyor ” o zaman ya yardım yolla askerlerinle ya da uza çabuk ” diyorum bir yandan Erin’i ve 3 tane kalmış ıslak mendiller ile koltuğu temizlemeye ayrıca Erin’i temiz olduğuna ikna edip oturtmaya çalışıyorum Erin’in surat bembeyaz asker hala konuşuyor ben dönüp ” uza dedim duymadın mı ” diyorum o uzuyor Erin sakinleşiyor ben yerine oturtuyorum yola devam ediyoruz .. askelere binbir küfür sallıyorum yine de huzur bulmuyor gönlüm..allahsız bunlar diyorum bir bakıyorum mazot ışığımız yanmış !!!.. allahım buralarda bir de yolda kalmayım derken bir sapak kaçıyor yol dümdüz sapak mapak yok Şebnem aranıyor : doğru yoldayım!.. git git bitmez doğru yol.. en sonunda sağa dönüş ve bir benzin istasyonu.. depoyu doldur devam ve Aslıların evi..
Erin’in keyfi yerinde kekleri görünce gözü dönüyor “hadi bir tane ye bakalım” diyorum sonra börek !!.. hadi yemek bitti oyun oynayalım paraşüt ile: Erin oynamaz, içeri gitmek hatta eve gitmek ister.. peki hadi gel içeri gidelim ne oldu söyle bakalım derim ” göbeğim acıyor” der ( ilk defa 🙂 yani karnı ağrıyormuş) peki gidip bir su alalım o zaman dememle beraber mutfak kapısının önünde bir daha ne varsa içindekileri eşiğe çıkartır.. e be salak kadın çocuk kusmus yarım saat önce börek verilir mi ?? sıkıyorsa verme tüm çocuklar yiyor nasıl anlatacaksın?? allahtan bu vücud denen meret gelişmiş bir varlık: kendisini rahatsız edeni kovuyor : benim gibi değil yani: ne olursan ol gel demiyor :))) neyse.. anladık ki öğlenki tavuklar NANAYŞŞŞ.. çocuk zehirlendi .. Ayça üzüldü ve kendine kızdı.. Erin’in ve bir yılbaşı hediye çekilişi aktivitesinin keyfini kaçırdı bu salaklığı..
Sonra biraz kuru ekmek ile açık çay içti ve neşesi yerine geldi.. baktık ki ateşi falan da yok.. akşam yemeğinde haşlanmış makarna ile geçiştirrerek bu geceyi atlattık .
Bunun dışında keyfimiz yerine geldikten sonra:
Hediyelerimize baktık, balonlarla oynadık, Efe’nin sarılma arzusunu yere yatırarak sonlardırmasını güreşmek olarak algılayıp ilk defa el ense çekmeye, beceremeyincede ” annneeee “diye ağladık,kukla tiyatrosunun en geyik sahne arkası oyununu izledik :), boya yaptık, sırayla hızlı araba itmece oynadık,tabii ki hep el ense gitmedi durum beraber kitap bile okuduk Efe ile.. en sonunda ışıkları kararttık sakinleşmek için biraz TV açtık.. bizim oğlan yine ara ara ilgilenmese de ilk defa bu kadar uzun uzun oturdu koltukta baktı neler oluyor ekranda, hafif bir ıhlamur sonrası arabaya binip evimize yollandık.. ( bu arada bu uzunnn cümledeki birinci çoğul eklerin birçoğu birinci tekil ya da üçüncü tekil şahıs ama anne olmak nedense BİZ kavramını kapsıyorya.. herşeyi beraber yapıyoruz mesela el ense çekerken sanki ben ortalarındaymışım gibi algılanıyor ..)

Bitti mi ?? Hayır.. çevreyolu sapağını gece gece kör gözü ile kaçıran bu Ayça insanı neredeyse Sütlücede bir uykuluk yiyip eve öyle girecekti.. en son Perpa’nın oralarda yanlış yerlere girip yolu biraz daha uzattıktan sonra sağlıkla evimize ulaştık..

Oysa ki ben dün gece ve bugün yaptığımız YILBAŞI AĞACI aktivitesini anlatacaktım.. oysa ki Erin dün gece ağacı süsledikten sonra ( çoğunluğunu ayağı ile top yapıp oynadı süslerin) bir güzel devirip ” bi daaaaa” dediğinde “yok olmaz bu iş henüz erken” demişken.. evimize bir ağaç kurmamışken ..

Şimdi iyi Erin.. rahat uyudu arabada .. umarım sabaha midesi geçmiş olur.. en çok pislendi diye ağlaması içimi eritti .. bütün kıyafetlerim senin olsun minik meleğim.. sana birşey olmasın yeter..

UNUTMADAN!! 🙂

1billion$ Pic… ahaha .. 😉

Aslı herşey çok güzeldi .. ellerine sağlık..Fernanado kurabiyeleri için ayrıca teşekkür, artık sweatshirtü hangi yüzyılda geri veririm bilemedim.. en kısa zamanda olmasını umuyorum

Öperim..