Dün yağmur yağıyordu bu sabah güneşle uyandık yine her sene gibi .. değişmiyor.. değişen şeyler var tabii ve bu değişime ayak uydurmak yaşamın en büyük dersi ..Bu sabah kalkıp çok güzel cümleler kurmak istedim. Günlerdir uğraştığımız hastalık hala ailemizi terk edemedi ve ben o çok güzel cümleleri kuracak ruh halinde değilim gibi. Geçtiğimiz 1 ay kadar bir sürenin verdiği fiziksel ve ruhsal yorgunluk, yine devirdiğimiz bir sene ile bitsin geçsin artık diye dua ederek ve hayatımda sahip olduğum tüm güzelliklere şükrederek uyandım bu sabah.

En çok senin varlığına şükrederek uyandım!

Hayat kendi akışında giderken bizim planlar yaparak o akışı bozma cüretimiz olmasa daha kolay olacak.
Hayal ettiklerini yapmaya çalıştığında her zaman olmuyor: olmayışını da sev oğlum!
Olmayanı ya da olanı değiştirmeye çalışmadan, gelişine vurarak, temkini elden bırakmadan, kabullenerek yaşamaya devam etmeyi bil hep!
Yaşamda her şey bir sebepten var oluyor, her ne olursa ” hayrıma olsun” diye dua etmeyi bırakma oğlum!
Herkes hak ettiğiyle yaşıyor : hak ettiğin değerin büyüklüğünü kendin belirle oğlum!

8 senedir sabahlara gözümü açma sebebimsin!
Doğum günün kutlu olsun bebek!

yerine hiçbir şeyi koyamayacağım tek aşksın!

ve şimdi de 7 bitti.

Senin 7 yaşının bittiği bugün babanla benim de 10. senemiz bitti. Senin yeni yaş ve evliliğimizin 10. senesi yazına siyaseti karıştırmayacağım ama eklemeden edemiyorum: kitaplara geçecek tarihi dönemlerden birini yaşıyoruz küçüğüm.
Büyüdüğünde “ben daha 7 yaşındaydım o zaman” diye anlatacağın.
Hepimize ve sizin geleceğinize hayırlı olmasını, güneşli günleri, özgürce düşüncelerinizi demokratik bir ülkede konuşabilmenizi diliyorum.

Bu yaşın ve bundan sonraki yaşların için sağlıktan sonraki tek dileğim budur!

7 yaşını bitirdin ama 8 yaşındayım diyorsun. Ergenlik tohumlarını yavaştan ve erkenden hissediyoruz evimizde biliyor musun?

Dilin pabuç kadar oldu! 2 yaş sendromu yaşamadık hiç seninle çok sakin bir çocuktun ama evinden çıkıp okul diye bir kavramla yaşamaya başlayınca öğretiler değişti, bizim savaşlarımız değişti ve sen değişmeye başladın. Hala huzurlu bir çocuksun senden yana şikayetim yok ama ergenlik denen şey doğanın bir dengesi kanımca ve aramızdaki derin duygusal bağın kör düğümünü çözmek için hormonların bize verdiği bir hediye galiba yoksa büyüdükçe aynı yatakta uyumaktan kendi isteğimiz ile vazgeçmemiz zorlaşacak gibi!

Sana doğum günü partileri yapmıyorum, yapmayacağım da onun yerine aldığım bir karar ile her doğum gününde sana yeni bir yer göstermek en büyük arzum. Bu sene dilini de öğrendiğin İtalya’ya gittik. 7 günlük uzun bir yol tatili yaptık. Zaman zaman çileden çıkarttın bizi yalan söylemeyeceğim bazen de yaşından büyük olgunluk gösterdin. Hepsi için teşekkür ederim, seninle büyüyorum, seninle öğreniyorum, seninle kendimi tanıyorum.

İyi ki varsın, iyi ki doğdun!

Ne zaman vapurla karşıya geçsek Erin Topkapı sarayını, Galata kulesini sorup duruyordu. Ben ise sarayı gezip gezmediğimi hatırlayamıyordum. Belki lisede ?? belki de hiç ! O kadar turist gezdirmişliğim var ama sarayı hatırlamıyorum. Bayram boyu oturduğum yerden herkesin gezisine bakıp ” ahh ne güzel ” dedikten sonra Cumartesi günü İstanbul gezisi planladık biz. Planlamamak gerekiyor bunu öğreneceğim öncelikle! Planımda Eminönü’nde kahvaltı sonra Topkapı Sarayı, Ayasofya, Sultanahmet ve en son Galata kulesi vardı! Var olarak kaldılar en nihayetinde ama başka bir gezi için.

Sabah Eminönü otobüsüne atladık ailecek. Yeni Cami’nin etrafında kahvaltı ederiz diye planlamıştım ama oradaki tüm yerler kapanmış bunu üzerine caminin arkasında, Mısır Çarşısı Yeni Cami Kapısının dibinde küçük bir çaycı bulduk, tahta taburelerin üzerinde simit, sabah Feriköy pazarından aldığımız ıspanaklı Arnavut böreği ve uzun zamandır içtiğimiz en güzel çayla kahvaltımızı yaptık! Gerçekten çay muhteşemdi. Erin kedi sevgisinden çıldırdığı ve civar kedi dolu olduğu için uzunca bir süre kahvaltı edip kedileri sevdik.

Daha sonra hiç de planlamadığım gibi Mısır çarşısının içinden geçip ara sokaklardan Mahmutpaşa’ya çıktık. Burası Erin için cennet gibi oldu çünkü aradığı tüm takımların formalarını bulduğu bir tezgah vardı ! Barcelona forması ve GS forması edindikten sonra yolumuza devam ettik. Önemli not : Takım forma 10 TL !!

Oradan Sahaflar Çarşısına çıktık. Tabii etraf ders kitabı doluydu, sanırım bir pazar günü gitmek lazım sahafları görebilmek için. Elbette oradaki kedileri de boş bırakmadık, sevdik sevdik!

Yol buradan Kapalıçarşıya ulaştı. Beyazıt kapısından attık kendimizi içeri. Benim hayalimde küçük bir çaycı vardı tabii ki artık yok! Yine de çarşı içinde ufak bir kahveci bulduk. Kahvelerimizin yanında bir de baklava tükettik. Ethem Tezçakar Kahveci. Servis kalabalık dolayısıyla berbat ama kahve mükemmeldi! Değer bence oturmaya.

Çarşıdan çıktık ve Sultanahmet’e ulaştık. Daha önce almadığım için Müze Kartı Topkapı Sarayının gişesinden aldım. Çocuk ücretsiz zaten. Biz kendimize kart aldık çünkü bundan böyle İstanbul, müzeler gezile!  Girişte 15 liraya sesli tur aletini alabilirsiniz. Ben almayalım dedim, hata ettim. Erin onunla gezmeyi çok seviyor ama onu alsaydık sanırım sarayı iki günde bitiremezdik ancak söz verdim bir sonraki sefere dinleyerek gezeceğiz, bu seferlik tanıtım turu yaptık. Saray çok büyük en çok en alt bahçeyi ve eskiden şehzadelerin oyunları seyrettiği konakları sevdim!  Koca kişisi gördüğü her ağaçtan tohum topladı. Harem’ e girmedik. Haremin giriş ücreti saray giriş ücretinden ayrı ve önünde uzunca bir kuyruk vardı. Sanırım hafta içi gitmek daha akıllıca.Çıkışta Ayasofya’ya girecektik ama çok acıktık o yüzden yolumuzu Soğukçeşme sokağından geçirip hızlıca Sultanahmet köftecisine çevirdik! Olmazsa olmaz köfte yemeden! Orada turumuzu tamamlama kararı aldık çünkü çok yorulmuştuk. Arkeoloji müzesinin önünden tramvaya binerek evimize doğru yönlendik. Galata kulesi için yola çıkmıştık en başta, Erin’ bayramda kuleye çıkacağız diye söz vermiştim ama ayaklarımıza kara sular indi. Dedik bir sonraki rota kule olsun.

Kasım ayında Erin’İn okulu 10 gün tatil. Sırasıyla bölge gezilecek.. Sen şimdilik aşağıda günün fotoğraflarına devam edebilirsin;) Bu vesile ile ben de fotoğraf çekme isteğimi törpüleyeceğim!

İstanbul: Sen çok güzelsin.. acımasız bir kadın gibisin… kadın gibisin..

ve şimdi de 5 

Duygu seli değilim sadece şaşkınım.. benim sanki yeni doğmuş bebem şimdi 5.yaşını bitiriyor, doğum gününü kutlamayı talep ediyor ve çikolatalı pasta yapmak istiyor.. “içinde lütfen çikolatası olsun” anne diyor.. talepleri, tercihleri var.. hep vardı doğduğundan beri, her bebekte olduğu gibi ama bunları düzgün bir dille ifade etmeye başlaması artık ona “bebem” derken beni durduruyor .. o büyük bir insan aslında.. çocuk oldu.. bu eylül ilk okula başlayacak. Dün başlayacağı okulun görüşmesine gidip de kocaman koridorda Atatürk büstünün yanında dikilmiş küçücük bedenindeki emin duruşu gördükten sonra ben ona gözlerim dolu dolu artık ” bebem” diyemeyeceğimi fark ettim. Formasını giysin hele bak nasıl da ağlayacaksın dediler ya bana dün! sanırım göz yaşlarımı tutamayacağım..

İşte Ben böyle bir hal içindeyim dediğim zamanki gibi bir hal içindeyim.. bir bahar havası yine içimde bugün.. cemre düştüğünde değil de Erin kollarıma düştüğünde gelmişti bahar bundan 5 sene önce dünyama.. her bahar 16 martta yeşeriyor şimdi.. bak yazarken duygu seli değilim diye başladım göz yaşlarım akıyor yine..

Laptop çantasının ön güzünden “don” çıkan kişiye ANNE denir ya.. artık yavaş yavaş çıkmıyor işte.. oyuncaklar azalıyor, ya ihtiyacı olursa diye yedeklediklerim, artık kendi çantasında yol alıyor hayatında; bağımsız, ne istediğini bilen, keşfeden, öğrenen ama bana daha az ihtiyaç duyan bir birey oluyor..

Çok mutlu olsun, hayalleri hep yanı başında olsun .. başka dileğim yok sevgili okur..

daha nice 5 yaşlarını katlayalım sağlıkla üst üste..

ayakkabıların en ortasındaki lacivert olanları ilk ayakkabıları.. ve bugüne gelene kadar küçülenler..
kaldırıyordum da hepsini bir toplu fotoğrafladım. hepsini saklamak yerine 🙂

[media id=21 width=520 height=340]

Yoğun geçen bir kış, hızlı tempoda bir yaz ..artık biraz mola..

“anneee kulübe gel sana nasıl yüzdüğümü göstereceğim” dediğinde kalbimde sızı ile bilgisayarın başına döndüğüm günden beri tatilde elimi sadece “tatil güncesi” yazmak üzere bilgisayara süreceğim konusunda telkin ediyorum.

Ancak işin en güzeli ve nasıl oluyorsa, yüzmeyi kim öğretti sana diye sorduklarında ” annneeemmm” diye cevap veriyor olması 🙂 Eh bi nevi ben öğrettim 😛 Yüzücülük var ya.. 😛

Bu kadar yoğunum diye oğlumun fotoğraflarını çekmiyor değilim .. lütfen! 🙂 Eskisi kadar değil çünkü O da artık sevmiyor cık cık cık karşısında deklanşör sesini kanımca. Bu fotoğraflar Galatasaray Kulübünde çekildi.. Bu yazın içimi sızlatan tek mekanı. 4 yaşında giridiğim o kulüpten 18 yaşında çıkıp bir daha da ayak basmamıştım taa ki annem Erin’i alıp oraya götürene kadar.

Bir pazar günü ben de çekim sonrası yanlarına katıldım. Oyy!! Herkes tanıdık ama herkes büyümüş. Şimdi diyorum kendi kendime, Zeynep Abla derdim küçükken de artık ne demeliyim? Zeynep hala benim abla dediğim gibi duruyor karşımda, hoş 8 yaşında kızı var eh ben de 35 yaşa merdiven dayadım. Teyze diyecek halim yok, abla da denmez.. e Oğuz abi? ne diyeyim ki ? Gözleri bakıyor bana bazılarının sanki “baban” der gibi.. kalbime iniyor o bakışlar. Barda otururken bir amca, adını bilemedim sonunda soruyor ” sen gümrükçünün kızı değil miydin? nerede baban?” cevap veremeden gözlerimden anlıyor,  yaşları akıyor gözlerinden ani bir hızla, kafamı çeviriyorum görmesin kimse benim de ağladığımı diye.. koskoca adam karşımda hüngür hüngür ağlıyor gitmek istemedim o kulübe hiç bir kere daha ama kısmette oğlumu götürmek varmış. Sıpa çok da sevdi orayı! Aile Diziminden önce olsaydı domuz gibi bakardım o gözlere, sözlere ama öyle değil artık: büyüdüm, kabullendim, babamı daha çok anlar hatta onu sevdiğimi dilime koyabilir oldum.
Nereden geldim ki buraya ? Fotoğraflar diyordum.. kulüpte çektim işte ..oradan geldim..

Bu kış başında çok güzel düzene girmişti her şey, 8 kilo verdim.. verdim de 3 kilosunu geri aldım. Her akşam düzenli yoga derslerime devam ederken haftada bir gidebilmeye başladım.. enerjimi kaybettim sanki. Biraz hüzünlü, biraz yorgun, biraz düşük tempoda yaşayan biri vardı içimde. Bunun aksine dışımda o kadar enerji yüklüydüm ki ben bile kendime şaşırdım. Hepsi bir arada olamıyor galiba ya da ben enerjileri eşit dağıtmayı bilmiyorum ve öğrenmek için hayat bana fırsatlar sunuyor. Son bir aydır o kadar gergindim ki her şeyin fazla geldiği o anlar ..işte o anları çok sık yaşadım. İşte böyle.. içim sıkkındı.. yazamadım..canım paylaşmak istemedi hoş paylaşacak bir şey de yapmadığımı fark ettim.

Şimdi sen bu satırları okurken ben umuyorum yola çıkmış ve yeni sezona hazırlanabilmek için enerji topluyor olacağım Ege’nin serinliklerinde. Bol bol oğlumun nasıl yüzdüğünü seyredip kumdan kaleler yapacağım sonra ayaklarımızla yıkıp yine yapacağız. “yeter artık bu sene Gelibolu istemiyorum sıkıldım” diye hayıflandığım o haftaları nasıl sileceğim bilmiyorum koca kişimin aklından ama bugün düşündüm de Gelibolu’yu özledim 🙂 Tatilin bir kaç gününü de orada kayın annem ve babamla paylaşabilmeyi arka bahçede belki mangal yapabilmeyi düşlüyorum. Rüzgarını özlediğimin toprağı: Bozcaada! elbet bir gün yuvam olacaksın!

Tatilden haberler vermeye devam edeceğim yanıma VINN almayı ihmal etmiyorum ancak sözüm söz sadece bloguma uğrayıp bir kaç kelam edeceğim.. Şimdiden söyleyeyim herhangi bir şekilde herhangi bir sosyal medyaya dahil olmayacağım! Küçük bir makine alıp yanıma bol bol fotoğraf çekeceğim döndüğümde de “2001 yazı” diye bir albüm hazırlayacağım hatta bu kış yapılacak işler listesine geçen senelerin albümlerini hazırlamak konusunda bir de madde ekleyeceğim. Bu arada aldığım o fazladan 3 kiloyu da kızgın kumlardan serin sulara bırakıp döneceğim..

Voleybol oynamayı öğrenirken! 🙂