A harfini babası gibi yapıyor! 

Tuvalette kitap okuma alışkanlığı vardır Erin’in..
Daha bezi varken ve oturağında öylesine otururkenden başlamıştır ki kitap okumayı da çok fazla sevdiğini söyleyemeyeceğim.
Gel gör ki tuvalet başka. Dergileri ya da kitapları olacak orada.

Tamam olacak bunu anladık ama şu cümle beni benden aldı :

“ama anne ben gözlüğüm olmadan okuyamam kiii!!

Anneannenin gözlüğü getirildi ve
“hıh tamam şimdi okurum”

Dip not: çocukların tuvalete alışabilmesinde kitaplar dergiler büyük rol oynayabiliyorlar. Mutlaka banyonuzun bir köşesinde bulundurun 🙂

Ve kedimiz.. son günlerin hiti. Uyanır uyanmaz ” günaydın kediii” Reçel bey ikinci plana düştü maalesef. Bu demek oluyor ki biz sık sık annemdeyiz hatta başka başka durumlar gelişiyor. Geçen hafta ilk defa Erin biz olmadan annemde kaldı. Biz yani koca kişim ve ben son günlerde ofisi taşımakla ve tadilat işleriyle ölesiye meşgulüz bu durumda annesiz ya da babasız anneannede kalma işlemi tamamlanmış oldu.

Bu kadar çabuk mu büyüyor bu veletler yoksa ben mi unuttum geçen 2.5 seneyi?

Anneannede kalan oğlu ziyarete giden anne rolüme alıştım sayılır, en güzel tarafı oradayken sahile inebilmek çünkü bizim buralarda deniz ancak vapurların geçtiği bir su birikintisi!!

—————————————-

– anneanne seni çöpe atıcam!!!–
– büyük çöp arabası gelsin..
– ben çöp arabası olucam..
– ben çöpçü olucam!!

Sanırım gelecek hayalleri içerisinde yer almış durumda :=)

——————————————

– annemu senin karnında bebek var mı?? !!!!

——————————————

– ben okula gitçem alıycam anne gelcek!!

——————————————

Pidecide:

Pideci: en büyük beşiktaş de bakalım yoksa pide yok sana..
Baba : en büyük beşiktaş derim ama para vermem
Erin: en büyük beşittaş derim ama para vermem sana!!

———————————————-

Sabah uyanınca yanımıza gelir saat 7 ye gelmektedir henüz:

– Anne ben uyandım güüüaydınnn!!
– Gel bebeğim yanıma yat biraz..
– ı-ıhh ben uyandım sen de kalk!!!

Sabah ofise yürüyerek geldim.. yürürken bir tabela gördüm: ” ithal ve ihraç çok kaliteli tabutlar”!!!.. birden  sabah sabah ölümü düşündüm.. çok normal bir tabela.. çok normal yazılmış.. zamanın nasıl uçup gittiğinin, hayatın nasıl da sabun köpüğü olduğunun tabelası gibi geldi bana. Aynaya baktığımda yaşlandığımı henüz görmüyorum, ruhen zaten yaşlanmak hiç istemiyorum ama Erin’e baktıkça, o minik kafasını bundan 15 ay önce göğsüme yasladığımı düşündükçe ve şimdi emzirirken o koca ayaklarını öpmem için dudaklarıma uzattığını gördükçe, bir gün yuvaya başlayacağını sonra üniversiteden mezun olacağını, belki yine gelip göğsüme kafasını koyup terk edildiğini anlatacağını, aşık olduğunu söyleyeceğini, bir arkadaşını eve çağıracağını, bir arkadaşında kalmaya gideceğini, çantasını sırtına takıp yolculuklara çıkacağını, bir gün yuvadan uçacağını, …cağını …cağını düşündükçe zamanı tutamadığımı hissediyorum..

Zamanı tutamazken,hayat bu kadar kısa gibiyse neden peki anlaşmazlıklarımız gibi birden bir aydınlanma tüneline soktum kendimi. Geçen gün 12 sene önce bitmiş olan bir arkadaşlığa bir mesaj attım. Dayanamadım. Bu aralar üzerimde artık kırgınlık ve kızgınlık yüklerinin kalmasından yorulduğumu düşünüyorum. Hayatımda bitirdiğim arkadaşlık neredeyse yok. Neredeyse dediğim bittiğini düşündüğüm arkadaşlıklarımı hep bir şekilde toparladık o kişilerle, kah görüştük kah görüşmedik ama kırgınlıkları bitirdik. Bir tane vardı ki kardeşim dediğim, canımı çok çok acıtan, senelerdir kafama düştükçe kırgınlığın kalbime uyguladığı kızgınlık yükünün ağır geldiği bir durum.. yeter dedim.. affettim seni dedim..bunu da O’na yazdım. Tekrar görüşmek için değil kendi hayatsal yükümü hafifletmek için.. hani “pembeye boyamak” deyimi son yıllarda bir moda ya.. pembeye boyadım seni demek için..bir gün yolda gözlerim gözleriyle karşılaşırsa nefretim kalmasın, beni kirletmesin diye düşünmek için..

İşte bu sabahki “tabut” tabelasının içime yansıttıkları..

Gel gelelim komşu dostluklara..Blogunu kapatan kapatana, en son Köşesinin delisi bir delilik etti; veda etti, en çok da buna üzüldüm. Biyo da yazmış: hep mi kötü bu sanal ortam hiç mi dostluk yok diye.. kendi kurduğu güzel bir dostluğu yazmış. Bende çok var ve arada kötü olduğunu düşündüklerim yüzünden bu kadar kazandığım güzel dostluklara haksızlık etmek istemem.. Bu dostluklar ile oyun grubumuz oluştu, hiç tanımadığım yüzünü görmediğim kişilerden süpriz paketler aldım, süpriz paketler gönderdim, en zor zamanlarda yazdıklarıma aldığım yorumlar ile yalnız olmadığımı gördüm, yalnız olmadıklarını gösterdim.. en yakınında akraban olsa dönüp bakmazken suratına sıcak bir selamlama ile moral buldum..

– Bi kötü bakarım şimdi size !!!dağılın leynnn

Bugün çok yoruldum , ofisten dödüm Erin uyandı ve bir daha da uyumadı.. çok uykum var ..
Sabah ki düşündüklerime bir göz attım.. kara bulutlar mı esmiş içimde diye.. yok yok  değilmiş.. erken saatte sokaklardaki poğaça kokusunu yazmamışım sadece ..

Çok fena korkuturum…

Rahatıma çoook düşkünüm..

Sepet içleri,

Dolap içleri yeni yerlerim…

İki dağ arası çekmiyor baba ben biliyorum.. sen dağa gidince annem sana ulaşamıyor..

-Annemden çok sıkılıyorum babamla oturup sohbet etmekten çok keyif alıyorum.. en değişik masallar en değişik oyunlar Onda var..
– Diş huysuzluklarına başladım
-Artık yüzüstü sürünürken tavşan gibi kafamı öne eğmekten çok dirseklerimin üzerinde dikilip kedi gibi etrafa bakıyorum sonra hoopp sırtüstü atıyorum kendimi..
– Yatağımın kenarındaki kutunun ipini çekince müzik çaldığını keşfettim hoş ben hala tutma kısmını ısırmak için çabalıyorum ama olsun müzik eşliğinde keyifli oluyor.
– Annem bana ne oyun oynasak ne aktivite yapsak depresyonlarında…
– Buna bağlı olarak SouleMama‘yı çok kıskanıyor.. ama benim daha çok küçük olduğumu algılayamıyor..
– Babam buraya dün bir forum kurdu inşallah annem uğraşacak burası sadece ve sadece bizim günlüğümüz olacak oyun,aktivite,süt, eğitim depresif hallerini o forumda temize çıkartacak.
– Son günlerde çok yemek yiyor özellikle dondurma.. sabahları ve gece bana uyandığı zaman ayaklarının üzerine basamadığından el ve ayak bileklerinin dirsek ve dizlerinin altının ağrıdığından yakınıyor.. :AZ YE YOGA YAP!!!Beni taşımaya bağlama bunları ….
– Dün gece MOM&YOGA cdsini akıl etti beraber yoga yaptık ben çok eğlendim fırsat bu fırsat televizyona baktım !!
– Bunları kendi dilinden yazsa ya neden bana yüklüyor bütün bu sorumluluğu bilemedim…

Off yaa hiç dönmek istemiyorum ben
Ne güzel eğleniyorduk burada

Unutmadan!! şu iki insan var ya ağaç tepesinde.. işte onlar benim annem babam

Kahvaltı ve yine oksijen çarpması sonucu uyku harici babam ve annem ile köyü gezdik.Yediğimiz içtiğimiz bizim gezdiğimiz gördüğümüz işte buyrun…

Yarın beni nereye götüreceklerini ve bunların bana ne yaptıracaklarını bilmek kestirmek mümkün değil en iyisi biraz antrenman yapayım dedim. Kaslara kuvvet gerek diye diye…

Akşam evde konuşurlarken duydum ki sabah 6:30 da evden çıkmamız gerekiyormuş yoksa denizotobüsüne yetişemezmişiz.Annem zannetti ki heyecandan uyuyamadım gece 12 ye kadar oysaki sabah 6:30 ayar çektim.Bunlara yaranılmıyor.Bir güzel 00:00 de uyudum ki 05:00 te uyanabileyim ve vaktinde evden çıkalım neymiş heyecanlıymışım ..ama ilk defa deniz otobüsüne bindim.Önce koltuğumda oturdum ama sonra tabii ki etrafı seyretmek gerekti.Kısacık bir sürede rahat rahat Bursaya geldik.Ben arabade hep uyudum hep uyudum..

Ve işte yaşaaasınnn!! geldik!!!

Gelir gelmez eğlence başladı işte.. kızlarr sizi görünce içim sızlar da daha 3 gün burdayım gelir gelmez olmaz kii..

Önce aile bireyleriyle vakit geçirmek lazım

Ama galiba beni oksijen çarptı…anneannem iyiki bu cibinliği yapmış burası sinek böcek dolu…kral kucağı oldu vallaha bu ana kucağı…

En iyisi ben döne döne bir uyuyayim.. hava serin ve bol oksijen.. evet evet .. ben derin derin bir uyku çekeyim..