A harfini babası gibi yapıyor! 

Gunlerdir heyecandan ölüyorum da kimselere ses etmiyorum

Bundan bir iki ay oncesinde bir oyun okulu açma fikriyle yola çikip son tahlilde kendimizi bir yuvada bulduk.. hizli çekim bir anlatim oldu bu ama işin doğrusu bu..

Bu yuva nedir, neresidir, biz ne oyun okulu açmak istedik, neden açmadık, ben nereden nereye geldim, 3 yaşindan önce böyle bir kararım yokken nasıl birden oldu v.s v.s.. soruların cevapları hepsi ayrı bir post konusu..

heyecanım bambaşka

Dün sabah evden bir sürü endişe ile yola çıkıp kapıdan içeri girene kadar kalbim ağzımda attı attı durdu..

Erin dün ilk defa bir yuvadan adım attı.. İlk defa bensiz, aileden biri olmaksızın, tanımadığı bilmediği bir ortamda tek başına bir birey oldu .. Erin, benim oğlum, isteklerini ifade eden, ihtiyaçlarını söyleyebilen, yemeğini kendi başına yiyebilen, uykusu gelince uyumayı isteyen bir birey oldu dün..

Kaygılarım sonsuzdu aslında.. ilk günü tam gün geçirmesi konusunda korkularım vardı. 18 ay pedagog muayenemizde doktor bize Erin için 2 yaşın uygun olduğunu söylemişti.. gerek 10 ayından itibaren oyun gruplarının yani arkadaş kavramının içerisinde olması, gerek kişiliği, gerek gelişimi açısından 2 yaşı itibari ile bizimle yetinmeyeceğini belirtmişti .. ben buna inanmamıştım. 3 yaş uygundur demiştim..

Dün kapıdan içeri girmesi ile ben dahil oradaki herkesi yanılttı benim küçük kuzum..

Sanki hergün oraya gider olgunluğunda ablasının elini tuttu ve ortama girdi.. gidip gelip baktılar gözlemlemek için.. her seferinde şu cümleyi duydum : ” buraya iyi hazırlamışsın sen galiba Erin’i”.. doğru aslında .. bu kararı verdiğim günden beri O’na anlatıp durdum” Erincim biz seninle yuvaya gideceğiz.. çantanı takacaksın.. orada ablalar olacak. arkadaşların olacak. onlarla oyun oynayacaksın, yemek yiyeceksin, uykun gelince uyuyacaksın.. tamam mı annecim??” diye kimbilir kaç kere sordum bilmiyorum.. her seferinde ” hamam!! // yani tamam//” dediğinde bunu gerçekten anlamış olabileceğini düşünmedim..anlamış ama..arada “çanta takçan okula gitçem top oynıycam” dese de bunun anlamını bilmesine imkan yoktu. gerçekten çanta takıp okula gidip top oynadığında anlamı yerine oturdu :=)

Uykudan kalkana kadar benim orada olduğumu bilmiyordu.. uyanınca oradakilerin izni ile yanına gittim. İzni ile diyorum çünkü ilk gün beni görmesi onu dağıtabilirdi ama gün boyunca beni aramadan ortama uyum sağlamış olmasından dolayı izin çıktı bana.. yanına gittim o sırada hava güzel olduğu için hava almaya çıkıyorlardı.. bana baktı ve güldü.. sonra yoluna devam etti..içim biraz buruldu bu noktada.. toparlanıp yanına gittim. hep beraber Aybalacım kulaklarınızı çınlatıp ” dön dön kelebek oynadık” :)) sonra içeri akşamüzeri kahvaltıları için girdiler.. hemen oyun odasına geçti bizimki :=) yüzüme bakmadan diyelim!!.. güzel güzel kahvaltısını ettikten sonra gitmek üzere hazırlanmak istediğimde ” ben parka çıkcam oynıycam” dedi.. park dediği normalde yuvanın bahçesinde duran ama mevsim itibari ile ayrı bir odaya alınmış olan oyun bahçesi.. kaydırak , top havuzu v.b bahçe oyunlarının olduğu bir oda.. gitmek istemedi yani..biraz daha oynamasına müsade edip tekrar geleceğiz sözü verdikten sonra oradan ayrıldık.. yol boyunca bana yaptıklarını anlattı..Akabinde ilk teyzesini gördüğünde ilk cümlesi ” ben okula gittim” oldu 😀

Gün boyu neler yaptı orada ?? sabah oyun odasında tanışma seansı yaşadı bir kere.. ve gün boyu yanında ona olası bir huysuzlanma,sıkıntıya karşı bir abla vardı elinden tutan, daha sonra oyun parkına geçip biraz enerji attılar. Hemen arkasından ingilizce sınıfları vardı!! :=) ingilizce dediğim İrlandali bir abla //öğretmen// sınıfa girip onlarla ingilizce konuşarak oyun oynuyor. //İrlandalı olması ayrıca kişisel tercihlerim açısından beni çok memnun etti İngilizlerin, İrlandalıların aksanının hastasıyım 😛 // sonra eller yıkandı yemek yendi.. ayda bir aburcubur gününe denk geldik. Menü orada yapılmış ev yapımı pizza!! bende yedim harikaydı :=)!! diyeti bozmak çabasında olsam bir porsiyon daha yerdim amaaa yemedim: tebri tebrik bana!! yemekten sonra dişlerini fırçalayıp uyku odasına geçtiler.. Okulda 3 grup var.. 2-3 yaş grubu (en küçükleri 17 aylık bu arada): hala bezleri olan, öğlenleri uyuyan ve sadece oyun oynayan bir grup bir üst grup var 4-5 yaş grubu .. isteyen uyuyabiliyor bir de 5-6 yaş anasınıfı var.. Bina 3 katlı zaten yeterince büyük.. ve birde kocaman bahçesi var.. bu benim için en önemli kriterdi..Nişantaşı civarında bizim evin salonu kadar bahçeli yuvalardan dolayı yuva antipatim başlamıştı.. Uyku esnasında ablaları onlara eşlik ediyor.. arada çıkıp baktım ..hepsi melekler gibi uyuyorlardı.. Uykudan uyanınca hava güzel diye bahçeye çıktılar ama arka bahçe güneş almadığı için ön tarafa çıktılar ki okul çıkmaz sokakta bulunduğu için son derece iç huzuru bulduruyor insana..En büyük gözlemim ablaların gözlerinin içinin sevgiyle gülmesiydi.. bu yaştaki çocukların sevgiden daha büyük neye ihtiyacı var ki ??

Artıları fazla ama eksileri de olan ancak düzeltilmesi için açık  fikirli insanların toplandığı bir kuruma rastlamış olduğum için son derece keyifliyim. En büyük eksisi Çengelköyde olması!! fakat köprüden hemen sonra kısaca ulaşabiliyorum. Çengelköyde olmasının en büyük artısı şehir dışında gibi, yüksek bir alanda oksijeni daha fazla bir ortam sağlaması ..Üstelik boğaz manzarası bile var 😉

Bir süre haftada bir gün orada olacağız.. daha sonra ikiye çıkacak bu süre.. gidişata göre bakacağız.. çoğul konuşmamın sebebi genel annelik psikolojisi cümlesi değil: bende orada olacağım ama başka sebepler ile.. bunun gizemi daha sonra çözülecek.. şimdilik bu post Erin’in ilkini not almak, heyecanı yazmak amaçlıydı..

Erin’in bu duruma bu kadar hazır olabileceğini ben bilmiyordum.. bana ilk başta beni isteyebileceğini, ağlayabileceğini v.b davranışlarda bulunabileceğimi buna esas benim hazırlanmam gerektiğini söylediklerinde içimden ” benim oğlum uyumludur olmaz birşey ” demiş olsam da yanılma payımı yüksek tutmaya çalıştım. Sırf bu sebeple heyecanlıydım. Yanıltmadı beni Erin.. ona kocaman bir teşekkür aslında.. sonra da bize o teşekkür.. Bu bir günde olmadı tabii ki.. en büyük çabamız zekasını geliştirdiği söylenen oyun/oyuncaklardan, dil gelişimini desteklemek amaçlı yapılan sonsuz aktivitelerden ve bunun benzeri davranışlardan öte sosyal, kendi ayakları üzerinde durmasını becerebilen, taleplerini dile getirebilen bir birey ortaya çıkartmaktı.. ailece buna destek verdik ve sonunda galiba istediğimiz noktanın başlangıcına geldik. Dün aslında şunu da gözlemledim. Kurmuş olduğum oyun grubu platformu uzun vadede bize çok şey katmış. Bana dediler ki ” oyun oynadı tabii çocuklarla şimdi burada yemek yemeği grup halinde davranmayı da öğrenecek” İşin güzel tarafı Erin ve diğer oyun grubu arkadaşları geçen 1.5 sene içerisinde sadece oyun oynamadılar Onlar beraber davranmayı gördüler, beraber oturup yemek yediler, masa başında kısa süreli de olsa // yaşları için uygun olan buydu zaten // bazı yine onlara uygun materyaller ile aktivite yaptılar. Çoğunluk serbest zaman geçirip bir arada yaşamayı öğrendiler. Dün gözlemledim ki ve bana söylendi ki hiçbiri boşuna değilmiş.

Devam gelecek..

Hmm unutmadan.. Erin aksam deliksiz uyudu o kadar yorulmus ki .. tabii yuva sonrasi alisveris de eklenince cani cikti yavrumun.. sabah gozunu acti odasindan bagirdi ” KİTAP OKIYCAM!!! :=) Erin pek kitap sevmez öncelik resim ya da muziktir onun icin daha sonra oyuncaklari en son kitap tercihidir.. dun orada kitap okudular hep beraber, Erin de orada kendine bir panda oyuncak seçmiş Pandaya kitap okumuş.. sanirim hoşuna gitti hepsi birden okuyunca..

Daha cok sey gorecekmişim :=)

Hayırlısı diyelim..

O bir iğde canavarı.. Babaannesi öğrettiğinden mi?? anneannesi çok sevdiğinden mi?? biz karar veremedik..
Bu iğde denen şeyi sadece benim annem sever diye düşünürdüm.. şimdi artık düşünmüyorum!! 🙂

Keşke İstanbulda kalan iğde ağaçları olsaydı.. altında oturup kabuklarını soyup yeseydik.. artık yazlık kaldırımlarının yollarını gözetleyeceğiz oğlumla ..(ben iğde sevmem bu arada..Erinle yemek yani onun yemesini seyretmek işin keyifli kısmı)

Sakız çiğneyen,iğde yiyen,oyun oynuyor gibi görünüp laf dinleyen, artık konuşmaktan, yeni kelimeler denemekten çekinmeyen, bilgisayarda müzik dinlemeyi sonunda keşfetmiş gözünü “abi abi iyaiyayaoo” // türkçe uppzz pardonn ingilizce 😀 meali Old MacDonald had a farm, ee-eye, ee-eye oh// diye açan ve dakikalarca bilgisayara bakmaktan –çok çok fena üzgünüm ki sonunda oldu– keyif alan… minik tatlı bir canavar işte..

Bizim için dip not : bu hafta Erin babaannesinde kaldı iki gün üstüste.. ben oğlumu pek tabii özledim.. babaannesi ve dedesi bulutlara çıktılar, ben dinlendim, işe gittim çalıştım, evde işlerimi toparladım, bayağı bir yalnız anne günleri geçirdim.. hiç bir sorun çıkmadı.. beni hiç aramadı ama “abi abi iyaiyayaoo” için telefon etmek durumunda kaldılar :S bilgisayarı açtım ve beyfendi telefondan şarkılarını bir doz dinledikten sonra “babayy” dedi bana!!

Sonbaharın en güzel pazar günlerinden birini Şebnem ve Kerem’in bahçesinde yaşadık.. sessiz, yeşil,bol topraklı,taze domatesli,dalından kiwili,köy tereyalı,yumurtalı kahvaltılı,mis gibi böğürtlenli..
Bu güzelliğin karşısında Erin öğleden sonra anlamsız bir şekilde bir ateşe sahip oldu.. eve döndüğümüzde yatana kadar kucağımda, göğsüme başını koyup koltukta kıpırdamadan yattı.. sağa sola döndü, etleri ağrıyordu sanırım.İlk defa bu kadar halsizdi.. sabah kalktığında ise hiçbirşeyi yoktu: anlamadık..

Bu hafta sanat aktivitelerine suluboya ekledik.. fırçayı suya batırıp boyaya süreceği ile ilgili süpheleri oldu Erin’in 🙂 parmağıyla devam etmeyi tercih etti 🙂 Oyun grubunda ise elişine el attık. Önce pek ilgisini çekmese de sonra çıkartmalar biraz ilgisini çekti.

Ertesi gün kırtasiyede alışveriş yaparken kullandığı çıkartmaları görünce bana ” nemnem,damba” ( Şebnem, Damla) diyerek burnunu gösterdi. İlgisini çekmediğini düşünmenin ne kadar hata olduğun fark ettim.. şimdi evde çıkartmaları yapıştırıyoruz 🙂 Bu arada biz çok eğlendik..

bunu Erinle yaptık: 

Bu da benim sanat eserim.. fena değilim 😛 

Erince de bunun adı : ABAMBU ani kardan adam 😀

“Abu” ( Ebru ) ablası oğlumun..TETE’nin isim sahibi.. 🙂 telif hakkı ödeyeceğiz kendisine söz 😛 Bir akşam boyunca esir aldı kendisini.. ne kadar oyunu oyuncağı marifeti varsa döktü ortaya..bu aralar eve sevdiği kişiler geldiğinde elinden tutup odaya hapsediyor. Odasında oynamaya alıştırmamız güzeldi ama akşamları salonda oturmak istediğimizde artık biraz sıkıntı yaşıyoruz: İlla ki odasına biri gidecek onunla..

Bu haftanın bir kaç ilki de var..

Öncelikle Alpay ve ben, Erin’i pazar günü babaanne ve dedeye bırakıp başbaşa bir Eminönü turuna çıktık. Uzun zamandır ya ben Erine bakıyordum Alpay işine ( ki bu çok az oluyor 🙁 ) ya da Alpay Erine bakıyor ben işime.. Anneanne Erine baktığında ise sadece ikimizde işimize!!.. keyfe keder bir günü başbaşa geçirmeyeli ne çok olmuş..Çocukla ilişkilerde bunun yapılması gerekiyor. Arada çocuk da anne-baba da nefes almalı.. çocuğu bırakıp gitmek her ne kadar sevgisizce görünse de aslında bunun daha büyük bir sevgi olduğu ironisi var.. tıpkı çocuğu çok sevdiğin için istediği herşeyi yapmanın aslında büyük bir zarar olduğu.. yapmazsan dışarıdan ” ne kötü anne baba” damgası yediğin aslında çocuğunu çok sevdiğin için ona zarar vermek istemediğin için herşeyi yapmadığın gibi.. karışık oldu.. ironik bir durum anlatması da zor oldu..

Sonuçta çok güzel bir pazar gününde gezdik, arka sokaklarda hamalcı kahvesinde kahve içtik, fotoğraf çektim,nefes aldık..

Bir diğer ilk ise -sonunda bu sabaha gelebildim- : Artık sokağa bezsiz çıkıyor Erin..Pazar günü babaanne/ dedeye giderken de takmamıştık ama sonuçta eve gidiyorduk. Bu sabah bir cesaret parka giderken bezini takmadım. Evden çıkarken tuvalete girdi, parkta oynadı, sürekli sordum hatta yanıma kavanoz bile aldım belki gelirde yaptırırım diye. Ama kavanoza da yapmak istemediği gibi evde yapacağını belirtti 😀 ..Eve dönene kadar tuttu ve galiba bir devir daha başladı bizim için..

Bir anne için yapı taşları nelerdir bilmiyorum ama tuvalet galiba büyük bir yapı taşı.. sanırım taşı doğru yerine koymayı beceriyoruz .. bir gece kaldı gibi.. onun da zamanı geldiğinde kendiliğnden ve yine biraz çaba ile tabii ki çözüleceğini biliyorum…

Uzun bir post oldu..Erin bu aralar öğlen az uyuyor bana pek vakit kalmıyor.. Bu hafta dahil 3 hafta boyunca ofise gitmeyeceğim.. kısa bir mecburi tatildeyim.. uyuduğu zamanlar az olunca yapacak işler de birikiyor..

Unutmadan ekleyeyim notlarıma:
Erin artık büyük-küçük kavramlarını da öğrendi.. yerinde kullanıyor: Eve yakın parkın küçük park Nişantaşındakinin büyük park olduğunu biliyor.. sıcak – soğuk biliyor.. karşıtlıkları anladı diyelim.. Kelime haznesi çok gelişti..birçok kelimeyi kullanıyor : asansör bile diyor 🙂

Mama sandalyesini artık kullanmıyor.. büyük adam gibi “dandalye”de (sandalyede) oturup yemeğini yiyor 🙂 bir de boyu yetse 😛 çorbasını,yemeğini,pilavını herşeyini artık kendi yiyor..

Bu kadar çabuk mu olacaktı bunlar.. olmadan önce olsun diye acelem neden di o zaman ??.. birden okula gidecek sanki ..

Hepsini kaydediyorum ..kaydet kaydet nereye kadar!!..:) şimdilerde elle tutulur bir albüm yapma işine giriştim..albümleri hazırladım..bu günlüğü tutmuş olmakla iyi bir iş yaptığımı daha da iyi anladım.. kocaman bir albüm yaptırdı amcası benim yönlendirmelerimle .. sanırım ciltçi ya da en yakınımız amcamız bile artık deli olduğumu düşünüyor.. osmanlı tarihi yazacak sanki.. kocaman iki cilt oldu.. bu kışın işi bunları doldurmak..sadece fotoğraf albümü değil tabii bu..herşey olacak.. 0-3 yaş bir albüm inşallah 3-6 yaş bir diğeri.. sonrası devam eder mi bilmiyorum 🙂 ama 0-3 yaş kesin olacak..

Bu günlüğün de ömrü kafamda biçildi gibi bu durumda..

Zamanla o da olacak..

Şimdi oğlumla yemek yeme vakti..

öğlen uyurken emzirmediğim, gece uyurken ve sabah emzirdiğim için, Erin artık kavram karmaşası içerisinde geçen hafta bir öğlen uykusu öncesi krizini yaşayınca birden gelen bir güçle “ben bu işi beceririm ..çok zor olacak ama beceririm” dedim…

yaptım

zor olmadı

bugün bir hafta bitti

artık Erin kocaman bir çocuk oldu…

artık ben emzirmiyorum..

tahmin ettiğim gibi duygusal dalgalanmalar falan yaşamadım.. Erin bir gece ve bir sabah ağladı ardından “meme biğğ” dedi.. bir de iki gün önce durup dururken ” anne meme bitti ” dedi.. ve bitti.

gözümde büyüttüğüm kadar değilmiş…

sadece 20 ay biraz büyük bir süreymiş..tahminim daha azdı kendi açımdan.

zaten mastit sonrası sütüm azlamıştı.. şimdi ilaç da kullanma gereği duymuyorum.. ilk iki gün çok süt birikti pompayla sağdım Erin’e verdim. Sonra 3 gün geçti bir kere daha sağdım verdim.. şimdi sağma gereği duymuyorum.. bol bol adaçayı içiyorum, yine birikirse sağarım ama ilk sağdığım ile ikinci sağdığım arasında miktar farkı bariz.. sanırım bir daha ki sefer daha da az olacak.. belki de gerek kalmayacak..

artık öğlenleri arabada geceleri ise ilginç bir şekilde yatağında uyuyor (bunu Alpay başardı) Erin hatta bu gece sütünü içerken masal bile okudum gülerek dinledi sonra döndü arkasını “pişş pişş pişş” uyudu.. 🙂 öğlen araba meselesi ben işe başladığımda ve emzirme devam ettiği süreçte annem uyutabilsin diye başlamıştı, uyuyor 10 dakika sonra yatağına devrediliyor.. bunu da değiştirmek lazım ama nasıl bilmiyorum..zamanla olacaktır..

emzirmek çok önemli bir duygusal bağ bunu kabul ediyorum ama bir yerde ayrılmak gerekiyor değil mi ? 🙂

emzirmeydi, tuvaletti derken 2 yaşa geliyoruz..en zor olacağını düşündüklerim nedense daha kolay oldu bugüne kadar.. şimdi bir terrible two dönemi var.. “pre” kısmını azıcık hissediyorum ama birçok olacağı söylenen ama ben inanmadığım için olmadığını düşündüğüm zor dönemleri gibi bunu da hafif atlatmayı umud ediyorum..

Geçen haftasonu Erin ve pek tabii arkadaşları Pamuk Prenses ve yedi cüceleri seyretmeye gittiler.
Erin için ilk olan bu tiyatro deneyiminde beklediğimden farklı bir sonuç elde ettiğimi not etmem gerekiyor. Oyun seçimi biraz karanlık olmasına rağmen müzikallik durumu kurtardı 🙂 cadı sahnelerinin karanlık olması acaba üstlerinde ne gibi bir etki bıraktı bilmiyorum ama dekor değişimleri sırasında bir çocuk tiyatrosunun tüm ışıkları kapatmasının sorumlusunu Şebnem zannedip ” nemnemmm açççç” diye bağıran Erin bence haklıydı: çocuk tiyatrosunda ışıklar neden bu kadar karartılır yahu.. azıcık loş olsa olmaz mıydı ? zaten cadı ve ayna yeterinde ürkütücüydü, Kerem binbir söylendi “ayna”ya …

İlk deneyim için pür dikkat seyir hatta sahneye eşlik etmek ara ara fena sayılmaz.. bir ara prens sarayın duvarından atlayınca oluşan sessizlikte ” abiii baaamm” diye bağırması Erin’in  en komik anıydı benim için .. şimdi evde o günden beri kendini yere atıyor prens abisi gibi…sonra anlatıyor” abii bammm”

😀

Gerek benim gerek kardeşimin reklam tecrübelerimizden bu işin zor ve yorucu olduğunu bilmeme rağmen biraz eğlenebiliriz diye düşündüm ve bunun için 1.5 yaşını bekledim. Sonra tam vazgeçtiğim bir anda posta kutuma düşen bir mailin birkaç kere tekrarlaması sonucu ” tamam ” dedim deneyelim; bir ajansa kayıt olduk.

Ajansa kayıttan kısa bir süre sonra bu katalog için görüşme geldi, gittik, olumlu cevap döndüler ve çekime gittik.

Herşey çok düzenli ve ilginç bir şekilde saati saatine gitti. Görüşmeye bile ajans servisi ile gönderdi hem de gidiş dönüş.. “yok ben alışık değilim bu kadarı da fazla” dedirtti hatta. Çekim günü verdikleri saatte başladılar ve çok güzel bir prodüksiyondu diyebileceğim bir düzenlilik ve titizlik içerisinde 2-3 saatte işimiz bitti.

Çekimlerde iki bebek iki çocuk / çocuk dediğim Erin ve diğer kız bebek aslında ikisi de bebek ama bebek dediklerim daha bir bebek .. amma bebek dedim 😀 / vardı. Bebeklerin çekimi bizden önce bitmişti. Biz gittiğimizde ekip ve biz iki model/ailesi vardık. Çocukların uyku saatlerine denk düştüğü için ikisi de keyifliydi. Kız modelimiz zaten tecrübeli bundan önce 2-3 çekimi daha olmuş.. eh Erin stüdyo ve fotoğraf makinesi bakımından yeterince tecrübeli.. ikisi de yabancılık çekmedi.. son iki kıyafette biraz sıkıldılar ama tedbirli anne Ayça çantadan çıkan her nevi oyuncak ile sıkıntılarını giderdi. En çok köpük balonlar ile keyifleri yerine geldi..

Hepsi bu .. çekim oldu bitti katalog çıktı.. Erin ilk harçlığını kazandı 🙂

Eğlenceli birkaç saat ve sonucunda yine eğlenceli bir iş..

Sanırım Celloyu çok sevdi 🙂 çünkü ilk önce parmak kaldıran çocuklar gibi ” enin enin “diye atladı hatta diğer arkadaşlarının bile elinden almak istedi.. Dilbağ’cım ( okuyor musundur acaba bilmiyorum) arada sana gelebiliriz, galiba Erin celloyu çok sevdi 🙂 “aman oğlum yapma etme sanatçı olup bu ülkede aç kalacaksın” diyesim geldi birden 🙂 /kimse alınmasın ama Türkiye de sanatçı olmak çok zor çokk/

Bu oyun gruplarına karşı ön yargım bir oyun grubu kurmama neden olduysa da bugün en azından ön yargımın “ö” sü kaldı. Yargıya dönüşmesi için birkaç kere daha gitmem gerek. Beni rahatsız eden şey ise şarkıların SADECE ingilizce olmasıydı. Bence çocukların anlayacağı bir dilde de şarkılar uyarlanmalı, her dakika evde ingilizce konuşup, ingilizce şarkı dinlemiyoruz ki .. ama hiç olmasın da değil tabii fikrim. Genel olarak çok eğlenceliydi en azından ben eğlendim 🙂

Yapıncak heyecanla Music Together’ı bekliyorum 🙂