Başka bir dildir susmak. Öğrenmesi zor bir dil.
Susmak dilini bilmeyenler susanların bilgeliğini bilgisizlik ile karıştırır.

Aklımın Aynalı Çarşısı, Devrim Yakut

Ağustos işte böyle geçer sonbahar geldi bence, sabah erkenden uyandığımda 6 gibi yani sesini duyuyorum bir iki gündür. Adada sonbaharın sesi var biliyor musun? Geriden geliyor kulağa oradan tene serin serin. Bu günlerde beni mutlu eden bir bu bir de sağlıklı oluşumuz. Gerisi biraz keyifsiz sıkkın bıkkın ve gri..
Bu seneyi böyle devirecekmisim gibi. Sessizliğim de bundan soranlara Allah razı olsun eksik olmayın,biraz kapalıyım içime.

İncirleri de sürekli yemek yerine kesip güneşte kurutup incir cipsi yapayım dedim. Bol bol domatesler kururken yanında neden olmasın
.
Zamanında yiyeceğimiz şeyleri zamanı değilken yemek için saklamayı pek anlayamıyorum lakin kilerin önemini karantinada anladım. Ne bulursam biriktirip saklıyorum.
.
İyi sonbaharlar madem.

Akıntıyla birlikte akmalı. Açıklanamayanı kabullen. İnanılmaz olduğu için inan. Kim anlamak nedir ilgileniyor ki zaten? Kimin buna ihtiyacı var? Eğer üzerlerinde düşünmezsen birçok şey daha iyi bir anlam ifade eder. Belki hepimizin beyninin bir kısmını çıkartıp alırlar ve gerçekten de basit birer hayat süreriz.”
~içdeniz Balıkçısı Ursula K.

Yoğun geçen bir kış, hızlı tempoda bir yaz ..artık biraz mola..

“anneee kulübe gel sana nasıl yüzdüğümü göstereceğim” dediğinde kalbimde sızı ile bilgisayarın başına döndüğüm günden beri tatilde elimi sadece “tatil güncesi” yazmak üzere bilgisayara süreceğim konusunda telkin ediyorum.

Ancak işin en güzeli ve nasıl oluyorsa, yüzmeyi kim öğretti sana diye sorduklarında ” annneeemmm” diye cevap veriyor olması 🙂 Eh bi nevi ben öğrettim 😛 Yüzücülük var ya.. 😛

Bu kadar yoğunum diye oğlumun fotoğraflarını çekmiyor değilim .. lütfen! 🙂 Eskisi kadar değil çünkü O da artık sevmiyor cık cık cık karşısında deklanşör sesini kanımca. Bu fotoğraflar Galatasaray Kulübünde çekildi.. Bu yazın içimi sızlatan tek mekanı. 4 yaşında giridiğim o kulüpten 18 yaşında çıkıp bir daha da ayak basmamıştım taa ki annem Erin’i alıp oraya götürene kadar.

Bir pazar günü ben de çekim sonrası yanlarına katıldım. Oyy!! Herkes tanıdık ama herkes büyümüş. Şimdi diyorum kendi kendime, Zeynep Abla derdim küçükken de artık ne demeliyim? Zeynep hala benim abla dediğim gibi duruyor karşımda, hoş 8 yaşında kızı var eh ben de 35 yaşa merdiven dayadım. Teyze diyecek halim yok, abla da denmez.. e Oğuz abi? ne diyeyim ki ? Gözleri bakıyor bana bazılarının sanki “baban” der gibi.. kalbime iniyor o bakışlar. Barda otururken bir amca, adını bilemedim sonunda soruyor ” sen gümrükçünün kızı değil miydin? nerede baban?” cevap veremeden gözlerimden anlıyor,  yaşları akıyor gözlerinden ani bir hızla, kafamı çeviriyorum görmesin kimse benim de ağladığımı diye.. koskoca adam karşımda hüngür hüngür ağlıyor gitmek istemedim o kulübe hiç bir kere daha ama kısmette oğlumu götürmek varmış. Sıpa çok da sevdi orayı! Aile Diziminden önce olsaydı domuz gibi bakardım o gözlere, sözlere ama öyle değil artık: büyüdüm, kabullendim, babamı daha çok anlar hatta onu sevdiğimi dilime koyabilir oldum.
Nereden geldim ki buraya ? Fotoğraflar diyordum.. kulüpte çektim işte ..oradan geldim..

Bu kış başında çok güzel düzene girmişti her şey, 8 kilo verdim.. verdim de 3 kilosunu geri aldım. Her akşam düzenli yoga derslerime devam ederken haftada bir gidebilmeye başladım.. enerjimi kaybettim sanki. Biraz hüzünlü, biraz yorgun, biraz düşük tempoda yaşayan biri vardı içimde. Bunun aksine dışımda o kadar enerji yüklüydüm ki ben bile kendime şaşırdım. Hepsi bir arada olamıyor galiba ya da ben enerjileri eşit dağıtmayı bilmiyorum ve öğrenmek için hayat bana fırsatlar sunuyor. Son bir aydır o kadar gergindim ki her şeyin fazla geldiği o anlar ..işte o anları çok sık yaşadım. İşte böyle.. içim sıkkındı.. yazamadım..canım paylaşmak istemedi hoş paylaşacak bir şey de yapmadığımı fark ettim.

Şimdi sen bu satırları okurken ben umuyorum yola çıkmış ve yeni sezona hazırlanabilmek için enerji topluyor olacağım Ege’nin serinliklerinde. Bol bol oğlumun nasıl yüzdüğünü seyredip kumdan kaleler yapacağım sonra ayaklarımızla yıkıp yine yapacağız. “yeter artık bu sene Gelibolu istemiyorum sıkıldım” diye hayıflandığım o haftaları nasıl sileceğim bilmiyorum koca kişimin aklından ama bugün düşündüm de Gelibolu’yu özledim 🙂 Tatilin bir kaç gününü de orada kayın annem ve babamla paylaşabilmeyi arka bahçede belki mangal yapabilmeyi düşlüyorum. Rüzgarını özlediğimin toprağı: Bozcaada! elbet bir gün yuvam olacaksın!

Tatilden haberler vermeye devam edeceğim yanıma VINN almayı ihmal etmiyorum ancak sözüm söz sadece bloguma uğrayıp bir kaç kelam edeceğim.. Şimdiden söyleyeyim herhangi bir şekilde herhangi bir sosyal medyaya dahil olmayacağım! Küçük bir makine alıp yanıma bol bol fotoğraf çekeceğim döndüğümde de “2001 yazı” diye bir albüm hazırlayacağım hatta bu kış yapılacak işler listesine geçen senelerin albümlerini hazırlamak konusunda bir de madde ekleyeceğim. Bu arada aldığım o fazladan 3 kiloyu da kızgın kumlardan serin sulara bırakıp döneceğim..

Voleybol oynamayı öğrenirken! 🙂

Özlem giderilir..:)

Bu hafta Erin hep evde! Özlemişim.. ama alışmışım da günlük rutine.. yine de umurumda değil.. sabah kahvaltı yapmayı, beraber el işleri yapmayı, parka gitmeyi, yemek yapmayı hepsini hepsini.. evet BEN BIRAKAMIYORUM bunları! Çocuğun şimdi her akşam yatarken” yatçaz kalkcaz potiye mi gidicez?” diye sorması muhtemelen benim beynimdeki soru! ama evet pazar akşamı yatçak kalkçak potiye gidecek.. bu kaçınılmaz.. ama evde olmasının tadını çıkartmak.. paha biçilemez.. zaten grip halinde olduğumuz için pek sokaklara dökülemiyoruz böylece evde vakit geçiyor. Aslında amacım evde biraz sıkılmasını sağlamaktı ama ne mümkün! sıkılınca “anne bana tv açar mısın” diyor. Biliyor anahtar kelimeyi. Tv açılmasın diye iş başa düşüyor!

Bir mickey müzikali programımız cumartesi kulak ağrısı ile iptal oldu! Buna çok üzüldü ama geri dönüşü yoktu olayın çünkü soluğu hastanede aldık. Normalde Erin pek hasta olmaz ama bu cumartesi annem ben çekimdeyken aradı ve ” kafasını koyamıyor ağrıdan, ağlayıp duruyor” deyince, atla getir hastaneye dedim. Yanında olmadığım için durumun vehametini anlayamadım. Cep telefonumu da evde unutmuş olduğumdan annem beni çekim yaptığım ailenin telefonundan arayınca önemli sandım.  Sonuç: muayeneden sonra geçen kulak ağrısı! Olan  mickey müzikaline oldu 🙂 Sağlık olsun. Biz de cuma günü için Pinokyo müzikaline gitmekye karar verdik. Haftasonu çalışıyor olan bir anneye yapılacak en büyük üç kağıttı bu sanırım!

Madem hastasın o zaman evde kalalım dedik.. yeni başlayan mektup arkadaşı zincirmiz için oturup kendimizi tanıtan kartlar hazırladık. Ben kestim Erin yapıştırdı. Üzerine bu aralar en büyük hevesi olan yazı yazmak konusunu tatmin etmek üzere kendi adını ve arkadaşlarını adlarını yazdı. Ertesi günde birlikte postaneye giderek üzerlerine pul yapıştırıp yolladık. Bak postacı geliyor şarkısı eşliğinde postaneyi ve mektup göndermeyi tanıdık! Sosyal ağların ve sanal ortamın bu kadar gelişmesi sonucu unuttuğumuz bu kavramı hayatımıza soktuk. Bundan sonra sık sık postaneden mektup yollayıp postacı yolu bekleyeceğiz. Erin’in talebi üzerine kapımızın yanına posta kutusu da asılacak! Tabii yukarı çıkıp mektup bırakan postacı kaldıysa şanslıyız, korkarım ben mektupları takip edip alıp posta kutusuna koyacağım 🙂

Ve kurabiye yapmak! En büyük keyif benim için.. hamuru beraber yoğurmak ve sonrasında kurabiye kokan soğuk kış günü sıcak bir ev! Tarifini hemen veriyorum. Çok basit

250gr tereyağ ( ben az koydum miktar az oldu böylece)
2 yemek kaşığı bal
1 yemek kaşığı portakal suyu
Bu ikisini karıştırın. Ayrı bir kapta
2 bardak un ( yağ az olunca un da az oldu tabii)
1/2 bardak pudra şekeri ( bunu da az koydum)
1/3 bardak dövülmüş ceviz
1/4 çay kaşığı tuz
bunları tereyağ karışımına ekleyin, yoğurun yumuk ellerle. 3 saat buzdolabında beklesin ( ne mümkün 1 saat ancak bekleyebildik)
Sonra toplar haline getirin ve fırına koyun. Piştiğini kokusundan anlarsınız zaten. Soğuyunca üstüne pudra şekeri serpin der tarif ama ben eser miktarda renk versin diye serpiştirdim

Tatil günlerinde evde bebenizle sıcacık kurabiye kokulu bir akşam üzeri geçirin.

Ertesi sabah da havada parlayan güneşe aldanıp parka gidin! Yuvası tatil olan çocuklar parklarda oynuyorlar 😉 Hep beraber ebelemece oynasınlar, koşsunlar, temiz hava alsınlar..

Hadi sonra “pazar akşamı yatcaz kalkcaz potiye gidicez” cümlesine ikna edin.

Ve son olarak da en çok özlediğim evde müzik dinleyip dans ederken oğlumun fotoğraflarını çekmek kısmı! En keyifli sabahlar dansla başlar!

Öyle ilkyardım eğitimleri falan da kesmedi ya beni..her ne kadar doktor arkadaşlarım”deli misin yahuu” dese bile.. geçmişte bir doktor şimdi ise genetikçi olmayi dilerdi bu gönül..

olsun .. fotoğraf çekmeye başladım ya.. ne alakası var demekle olmazzz..

işte doktor müsfettesi ben

İşte kendi söküğünü diken terzi ben

Ve işte ilk  heyecanım, bebeğim, kalp atışım, birden düşüp de bayılmayışım, “ay nefes aldı diye” endişelenmeden deklanşöre basışım, “ay nefes aldı”ğında heyecanlanışım, annesine kavuştuğunda vizörün arkasından buğulu baktıran göz yaşım..adınla yaşa güzel bebek..

şimdi ben her doğuma koşar gibi gitmez miyim?? :=)

Bir tanesi Devletşahtır birçoğumuzun bildiği.

Bir de dergisi vardır ya Yemekname,

işte  Nisan sayısında haber bölümünde Fikir SahibiÇocuklar,

İşte fotoğraflarda ben :=)

Hem de 23 Nisan sebebiyetiyle çocuk yemekleri..

Daha önce bir dergide daha fotoğraflarım çıkmış olmasına rağmen bu benim çocuklarla yaptığım profesyonel hayatta ilk dergide yayınlanan fotoğraflarım :=)

Sanal evet !! ama ben çok mutlu oldum :=)

Yaşasın fotoğraf çekmek!!

Yaşasın yemek yapmak artı yemek!!