Burada kalmak yani işin aslı DURMAK bana çok iyi geldi.

Ve günün sürprizi : kayasından taze toplanmış mis midyeler! Geçen sefer baba – oğul Gelibolu’ya geldiklerinde eve dönerken deniz minaresi getirmişlerdi: zeytinyağına yatırılmış bol maydanozlu. Şu büyük olanlarından hani kül tablası yapılır ya da kulağa yaslamak suretiyle denizin sesi dinlenir, hah işte ondan (BKZ:alttaki fotoğrafta tabağın en tepesi) . Bir güzel ayıklanmış, pişirilmiş. Tadı sert bir ahtapot gibi ben çok haz etmedim ama annemin bahçesinde yağmur sonrası salyangozları dahi soteleyen koca kişim için fark etmiyor: denizden gerçekten babası bile çıksa yiyebilir hatta her yerden çıksa yer! Ama iş midyeye gelince akan sular duruyor benim için ve bir de yengeç. Kıyıdan 50 mt uzakta 6m derinlikte bulduğu bir kayalıktan topalyaıp getirdiği bu midyelerin yanında bir tanede yengeç bulmuş KOCAMAN! ancak bir tane diye, etrafında başka yengeç göremediği için bırakmış. Bırakmalı ki tür yaşamına devam etsin. Ama bu siyah midyeler kayaları sarıyor ve büyükleri alıp küçüklerin büyümesine izin vermek .. pek lezzetli oluyor.. yapılması gereken tek şey bir tatlı sudan geçirip, ateşe koyulan bir sac üzerine atmak..ısınan midyeler kendiliğinden açılıyor ve içindeki su ile haşlanıyor. Bu şekilde yenilebilir, içine limon,karabiber eklenebilir ama mümkün olduğunca sade yemek en güzeli ( bence). İçinde inci falan olmamışsa ya da kumdan toplanmadıysa yemesi çok rahat. Kabuğu açılıp içine şarap koyma önerisi geldi bir de yanında ne şarap içilir dediğimde daha hafif – sek – meyve aromalı ( limon) önerisi geldi // Kavaklıdere VinArt Emir , Sultaniye de öneri markaydı// tabii şimdilik biz ramazan dolayısı ile yazlıkta bunu deneyemedik. kısmet ! 🙂

Şimdi posta kutularında, sosyal ortamlarda Somali yazıları dolaşırken bunları yazmak benim de hoşuma gitmiyor ve oralarda da durum iyi gitmiyor. Her sabah gazeteye bakarken o çocukları gördüğümde kahvaltı edesim gelmiyor, boğazıma tıkanıyor..ama bu..böyle.. nereye kadar sms atacağız ya da dünya “tüketmeleri” üzerine yardım yağdıracak. Dubai’de su üzerine ada kuran ülkeler nerede de bu ülkeye üretim üzerine yardım yapılmıyor.. nereye kadar bisküvi, su vereceğiz/cekler? ramazan bitmine kadar ? bir sonraki ramazana kadar? aklım almıyor! Orada bir ırk yok oluyor ve Dünya “aslında” buna seyircilik yapıyor!

Türlerin yaşamlarına müdahale ettikçe insanoğlu, doğa da insan türünü silkeleyecek: hiç acımadan.. ve doğa yok falan olmayacak, kendini yenileyip bir şekil varlığın sürdürecek sadece bu varlığı sürdürmesine izin vermeyen insan canlısı yok olacak biz istediğimiz kadar sms atalım… Konu kafamı çok kurcalayıp, moralimi çok bozuyor ve elimden bireysel olarak hiç bir şey gelmiyor!

Şimdilik haberler böyle.. biz üç kafadar çarşamba sabahı nereye yelken açacağımız hala daha bilmeyerek burada biraz demir atmış durumdayız.

Yoğun geçen bir kış, hızlı tempoda bir yaz ..artık biraz mola..

“anneee kulübe gel sana nasıl yüzdüğümü göstereceğim” dediğinde kalbimde sızı ile bilgisayarın başına döndüğüm günden beri tatilde elimi sadece “tatil güncesi” yazmak üzere bilgisayara süreceğim konusunda telkin ediyorum.

Ancak işin en güzeli ve nasıl oluyorsa, yüzmeyi kim öğretti sana diye sorduklarında ” annneeemmm” diye cevap veriyor olması 🙂 Eh bi nevi ben öğrettim 😛 Yüzücülük var ya.. 😛

Bu kadar yoğunum diye oğlumun fotoğraflarını çekmiyor değilim .. lütfen! 🙂 Eskisi kadar değil çünkü O da artık sevmiyor cık cık cık karşısında deklanşör sesini kanımca. Bu fotoğraflar Galatasaray Kulübünde çekildi.. Bu yazın içimi sızlatan tek mekanı. 4 yaşında giridiğim o kulüpten 18 yaşında çıkıp bir daha da ayak basmamıştım taa ki annem Erin’i alıp oraya götürene kadar.

Bir pazar günü ben de çekim sonrası yanlarına katıldım. Oyy!! Herkes tanıdık ama herkes büyümüş. Şimdi diyorum kendi kendime, Zeynep Abla derdim küçükken de artık ne demeliyim? Zeynep hala benim abla dediğim gibi duruyor karşımda, hoş 8 yaşında kızı var eh ben de 35 yaşa merdiven dayadım. Teyze diyecek halim yok, abla da denmez.. e Oğuz abi? ne diyeyim ki ? Gözleri bakıyor bana bazılarının sanki “baban” der gibi.. kalbime iniyor o bakışlar. Barda otururken bir amca, adını bilemedim sonunda soruyor ” sen gümrükçünün kızı değil miydin? nerede baban?” cevap veremeden gözlerimden anlıyor,  yaşları akıyor gözlerinden ani bir hızla, kafamı çeviriyorum görmesin kimse benim de ağladığımı diye.. koskoca adam karşımda hüngür hüngür ağlıyor gitmek istemedim o kulübe hiç bir kere daha ama kısmette oğlumu götürmek varmış. Sıpa çok da sevdi orayı! Aile Diziminden önce olsaydı domuz gibi bakardım o gözlere, sözlere ama öyle değil artık: büyüdüm, kabullendim, babamı daha çok anlar hatta onu sevdiğimi dilime koyabilir oldum.
Nereden geldim ki buraya ? Fotoğraflar diyordum.. kulüpte çektim işte ..oradan geldim..

Bu kış başında çok güzel düzene girmişti her şey, 8 kilo verdim.. verdim de 3 kilosunu geri aldım. Her akşam düzenli yoga derslerime devam ederken haftada bir gidebilmeye başladım.. enerjimi kaybettim sanki. Biraz hüzünlü, biraz yorgun, biraz düşük tempoda yaşayan biri vardı içimde. Bunun aksine dışımda o kadar enerji yüklüydüm ki ben bile kendime şaşırdım. Hepsi bir arada olamıyor galiba ya da ben enerjileri eşit dağıtmayı bilmiyorum ve öğrenmek için hayat bana fırsatlar sunuyor. Son bir aydır o kadar gergindim ki her şeyin fazla geldiği o anlar ..işte o anları çok sık yaşadım. İşte böyle.. içim sıkkındı.. yazamadım..canım paylaşmak istemedi hoş paylaşacak bir şey de yapmadığımı fark ettim.

Şimdi sen bu satırları okurken ben umuyorum yola çıkmış ve yeni sezona hazırlanabilmek için enerji topluyor olacağım Ege’nin serinliklerinde. Bol bol oğlumun nasıl yüzdüğünü seyredip kumdan kaleler yapacağım sonra ayaklarımızla yıkıp yine yapacağız. “yeter artık bu sene Gelibolu istemiyorum sıkıldım” diye hayıflandığım o haftaları nasıl sileceğim bilmiyorum koca kişimin aklından ama bugün düşündüm de Gelibolu’yu özledim 🙂 Tatilin bir kaç gününü de orada kayın annem ve babamla paylaşabilmeyi arka bahçede belki mangal yapabilmeyi düşlüyorum. Rüzgarını özlediğimin toprağı: Bozcaada! elbet bir gün yuvam olacaksın!

Tatilden haberler vermeye devam edeceğim yanıma VINN almayı ihmal etmiyorum ancak sözüm söz sadece bloguma uğrayıp bir kaç kelam edeceğim.. Şimdiden söyleyeyim herhangi bir şekilde herhangi bir sosyal medyaya dahil olmayacağım! Küçük bir makine alıp yanıma bol bol fotoğraf çekeceğim döndüğümde de “2001 yazı” diye bir albüm hazırlayacağım hatta bu kış yapılacak işler listesine geçen senelerin albümlerini hazırlamak konusunda bir de madde ekleyeceğim. Bu arada aldığım o fazladan 3 kiloyu da kızgın kumlardan serin sulara bırakıp döneceğim..

Voleybol oynamayı öğrenirken! 🙂

Sabah saat 6 da eve girdim yani gece 2 de oğlumun yanağına bir öpücük kondurdum, bronzlaşmış yanaklarına, baktım baktım: doyamadım; yola çıktım, uyuyamadım! çok saçma bir komedi filmi seyrettim: gülemedim! eve geldim bu sıcakta ısınamadım! öyle güzel beraberdik ki ruhumu oğlumdan kopartamadım!
Buraya geldikten sonra zaman geçiyor iş oradan yola çıkıp buraya gelene kadar geçen zamanı atlatabilmekte..

İçim rahat, mutlu bıraktım; döndüğünde biraz daha bronz, biraz daha uzamış, biraz daha dillenmiş olacak, bense biraz daha fazla özlemiş biraz daha “onun için iyi oluyor” diye kendimi avutmuş olacağım..

Şimdi ayaklarımda ayaklarının sıcaklığı var ya.. yeter yeter diye kendimi avutmakla bu haftayı geçirmiş olacağım..

Dönüp dönüp tofaşa binmek istemesini okuyup gülüyor olacağım…

Geçen gün bahsetmiştim Erin kendi büyük bisikletine binmek istemiyor, fırsatını bulursa Kayra’nın bisikletini kaçırıyor , Kayra görürse vay haline 🙂 bulamazsa fırsat eski küçük bisikletine biniyor. İşte yine bir akşam üzeri : “anne gezme yapalım mı seninle dedikten sonra ki diyalog:

A: Oğlum gel mavi bisikleti alalım
E: Yok anne biraz sonra ben şimdi küçük bisikletime binim
10 m ilerledikten sonra
E. Anne bu bisiklet yokuş olunca gitmiyor
A: Oğlum bak öbür bisikletini alalım o mercedes gibi dağ taş tepe çıkar
E: Olsun ben şimdi Tofaşa binim ama
A: !!!

Kendi kendime nazar değdirdim : çarşaf gibi deniz gitti poseidon şaha kalktı ve dev dalgalar ve rüzgar uzun sahilimize yerleşti.Videoda dalgalar pek belli olmuyor ama denize girdiği zaman kıyıda Erin’in boynuna geliyorlar!
Tabii oğluma sahile inemeyeceğimizi söylemek ne mümkün. Aldık tası tarağı indik. Dev dalgalar içine girmek istiyor. Denedim ama o kadar kuvvetli ki benim kontrol etmem mümkün değil; ya gelen cevap : ama baba beni omuzuna alıp sokuyor sen sokamıyorsun!!
Bozuluyorum : farkında değil tabii 😛

Ben de “hadi gel renkli kapakları toplayalım dedim. Hoşuna gitti. Önce oturduğumuz yerin etrafında dolanmaya başladık. Tam 5 dakika içinde yaklaşık 30 adet su şişesi, pet şişe hatta kavanoz kapağı dahil olmak üzere topladık!!
Sahilin durumu budur!Alabildiğine uzanan sadece kumdan ibaret bir koy burası, bir bakılsa sanırsın Patara! Bakılmıyor sanmayın, sürekli temizleme işlemi yapılıyor ama değişen birşey yok! Sahilde her şeyi bulabilirsiniz, kuma gömülmüş kakalı çocuk bezi bile!
Ey güzel milletim bok içinde yaşamayı kendinize layik görüyorsanız yaşayınız! ben oturduğum yerin çevresini temizlerim o zaman!

Genç insan uzanmış gözüne havlusunu kapatmış uzun uzun yatarak bronzlaşmaya çalışırken biz kapak toplarken bronzlaştık! Nasıl da rahatsız olmadan gözlerinin önünde temizlik yapmaya çalışan bir anne bir çocuğun şahitliğinde red.bu.ll kutularını ve sigara izmaritlerini bırakarak hayatlarına devam ederler bir bilseniz!

Gelibolu kızı camdan çift dikiş gökkuşağına bakıyor!!

Mayıs -Haziran dönemini Geliboluda serin serin geçirmeyi hayal ederken gelişim ancak Temmuz sonunu bulduğu için sıcak olacak endişesi ile kendi kendime söylenirken, keşke ama keşke yağmur olsa toprak koksa derken… bu sabah sıkı bir rüzgar arkasından çılgın bir yağmur ile ” iyi ki bunu dilemişim de oldu” dediğim bir tatil geçiriyorum! “Keşke başka bir şey dileseydim” demeyi sevmem : bunu diledim bu oldu : mutluluk!

Bütün yaz facabook durumlarında ” dolunay da dolunay” diye yazıp sahillerde dolunayı seyredenleri okumaktan çatlamıştım ya: dün akşam dolunay vardı.. ahanda onu da seyrettim..

İlk gün kızgın kumlardan serin sulara da daldım..

Sonra yağmur da geldi..

Ve bütün bular olurken sürekli evin içerisinde ya cam ya bardak ya çerçeve kırılıp duruyor!

Dilimi ısırdım kıçımı kaşıdım ve sustum.

Bu ilk sabahımız.. beni yanında görünce kalbi çıkacak gibi olan BENDİM! Kendisi benim geleceğimi bildiği için gayet hazırlıklıydı! Biz anneler durumu abartıyoruz onlar halinden memnun!

Neden olmasın ki: Harvey hocam dememişmiydi ki onlar tavuk peşinde koşmak ister, yağmurda çamurda oynamak ister, top peşinde koşmak ister!!

Yağmuru görebliyor musunuz ?? :))

bir kaç saat sonra yola çıkıyorum ve bir hafta oğlumla başbaşa kızgın kumlardan serin sulara atlayacağım! Ayıptır söylemesi ama ben sadece yazıyorum! Ne dağa gidebildik ne yaylaya bu sene sonbaharda iki kere hariç ve artık dinlenmem lazım. Biraz bilgisayara bakmadan gözlerimi nadasa bırakmam lazım.. güneşin içime damlaması lazım.. biraz denize girmem lazım..lazım işte en çok da oğlumu öpmem lazım..

Evin boş, sessiz, anlamsız kaldığını söylememe gerek var mı bilmiyorum ancak bu sene daha hafif atlattım ayrı kalmayı üstelik ilk defa bu kadar uzun ayrı kalıyoruz. Sabaha karşı Geliboluda olduğumda o uyuyor olacak, usulca yanına sokulup sabah gözlerini açtığında beni görünce ne yapacağını hayal ediyorum şimdi ..

mutlu ve heyecanlıyım…

uzun süredir görülmeyen sevgili(lere)ye kavuşmak gibi..

abartım mı ?

özledim uleyn sizi işteee….

1 hafta sonra buradayım, bu arada beklenen doğumlar erken olmazsa sevinirim.. belki de yine uğrarım buralara alışmış kudurmuş misali..