10 günlük bayram tatilini haftasonu ile birleştirip bitirmek üzereyiz. Bu kadar uzun bir süreyi İstanbulda geçirdik, ofisi toparladık, temizledik, bol bol atılacak atıp ferahladık, sonra hatta bayramın birinci günü olmasını dert etmeyip ev temizliğine giriştim derken bayramın ikinci günü ne temizlik ne yemek yapma aktivitesi kalmayınca, hava o kadar güzel o kadar güzel olunca, günlerdir sıram sıram grip olunca, hastalık sebebiyetiyle sokaklara çıkmamış sonra da temizlik sebebiyetiyle nefes almamış olmanın patlaması ile hızlıca toparlanıp ormana yollandık..

Farkettim ki biz uzun zamanlardır çekirdek aile olarak böyle bir aktivite yapmamışız, hep bir yerlere yetişme, birilerine yetişme telaşı içerisindeymişiz;ne yazık!! daha sık başbaşa olmalıyız.
Yolda uyuyan Erin arabada biraz daha uyuyunca biraz gazete okuyup çay içme yani dinlenme fırsatını bulmak, serin ve sadece gazete ve ağaç hışırtıları içerisinde bir bayram hediyesi gibi oldu..

Erin uyanınca top oynadık acıktık.. yemek yedik..artık kendi yemeğini oldukça sık olarak kendi yiyen bir çocuğumuz olduğu için memnun olduk,

anne ve baba olarak voleybol oynadık Erin bizi seyretti (bkz Foto: ağaç altında elinde sopa ile oturan mavi şapkalı böcücük),

Elimizde sepetimizle yaprak meşe palamudu toplarken bir de mantarlar ile tanıştı Erin. Burada önemli bir not: Mantarlar zehirli olabilir!! benim gibi bunu bile bile çocuğunuza mantarları parçalasın diye rahat davranmayın!! ciddi bir hata yaptım..

bir de bu iş başladı.. uppzzz!!

Bayramın 3. günü anneannemize gittik ve uzaklardan bir misafir kapımızı tıkladı.. bu küçük hanım elimizde doğdu, minicik narin bir kız bebekti şimdi bu sene ilk okula başladı!! yanında benim oğlum!! önce yanına sızıp elinde üzüm tabağı ile biraz vakit geçiren o benim oğlum Erin bir türlü Ece’yi içeri götürüp oyun oynayalım deme işini beceremeyince ” hadi Erincim al “aba”yı git bakalım oyuncaklarını göster ” dediğimde kahkaha atarak yerinden zıpladı: istiyormuş da nasıl diyeceğini bilemiyormuş havası ile gittiler içeriye.. biz kahvelerimizi içtik Emel, Ahmet, annem ben ve Alpay çocuklar içeride oynadılar.  Bu ne büyük bir gelişmedir: benim o minik oğlum ablasıyla kıkır kıkır legoları ile oynadı. Yakın olasaydık di mi ?? 🙂 abla kardeş olmazlar mıydı ?? olurlardı.. ayağınıza sağlık geldiniz..

Akşam ise Şebnem, beyi Ali, oğulları nam-ı diğer Tontino Keremile Aybala, Osman, hanım kızları Damla, Ece abla ve yanlış meslek seçimi yapmış Ayça teyze‘nin bizi davet ettikleri yemeğe gittik.. Aybala ne harika nefis yemeklerdi onlar öyle.. annenin börekleri ise .. yumurta sürmeyi unutmuş ablacım bir daha söyle sürsün tamam mı 🙂 hehe..

Şaka bir yana büyük özen ve özveri ile hazırlanmış gecede ve yemeklerde emeği geçenlere teşekkür biz yiyenlere de bence.. o kadar ki gece içim yanıyordu 🙂

Bahçedeki elmalar harika bir aperatif oldu yemek öncesi..babalar harikaydı yemek öncesi bize sohbet ve sofra hazırlama için vakit verdiler, çocuklarımız?? onlar gecenin yıldızlarıydı!! kendi yemeklerini yediler, oyunlar oynadılar, biz de bol bol sohbet ettik 🙂

Gecenin unutulmayacakları: – Ayça için.. başka varsa yazın arkadaşlar 😛 –

– Aybala’nın kurduğu sofrayı eksik bulan Erin Damla’nın odasından evcilik takımından 3 adet bardağı alıp masaya yerleştirdi ve dönüp bize “pa” (su) dedi!!

– Damla’nın inatla çorbayı çatalla içerken kaşık kullanması için ikna etme çabalarımın ” bidakka bidakka” diye diye gülmekten boşa çıkması..

– Koridordaki dolabın kapaklarını açıp kapama egzersizi yapan Erin ve kendisine kıkırdayan Damla hanım – beni fark etmediler – Damla’nın babasını görüp olaydan kopması ile Erin tarafından kafasına vurulmak suretiyle “DAMBAAA” diye azarı işitmesi!! :)) hahah bu çok komikti bir kamera ile sonsuzlaşatıramadığım için üzgünüm..

– Gece uykusu öncesi memesini Damla hanım’ın odasına alan Erin’i merak eden Damla hanıma’a tarafımdan empoze edilen” Anne meme” talebini hızlıca karşılayıp salona “anneee memeee” diye koşması.. annesinin” git Ayça teyze versin” diye geri göndermesi Damla’nın bir türlü memeyi alamaması :))) – ertesi gün Damla annesinden meme istemiş yine .. :)) heheh

Çok keyifli bir akşamdı …

ve evimize dönmeden önce elveda diyeceğim iki dişim için streslendiğim cuma gününü dişçinin gel demesine rağmen kapı duvar olan muaynesinden tornistan Kalamış parkında eğlenen anneanne ve Erin ikilisine eşlik ederek tamamladık..

babasının göğsünde uyuyan bir çocuktan daha masum ne olabilir..

Tatil bitiyor.. planımızı uygulayamadık diye üzülmem boşunaymış burada da çok keyifli bir tatil geçirdik..bol bol aktivite yaptık.. bu yazı da bu kadar uzadı gitti..

Dayanamadım..

Erin uyudu ama uyumadan, heyecanım dinmeden yazmak istedim.. bugün her çarşamba olduğu gibi oyun grubumuz vardı, havalar güzelleşince bizde evlerde toplanmak yerine dışarıda organizasyonlar yapıyoruz ve bu sefer istikamet Haliçteki Feshane Dünyası Çocuk Eğlence Parkı.
Giderken çok ümitli değildim ancak bu akşam kendimi hala çocuk gibi hissediyorum. Günümüzün teknolojik harikalarından uzak eski günlerdeki lunaparklar gibi bir yer ile karşılaşmaktan ben çok mutlu oldum hatta çarşambanın halk günü olduğunu görünce daha da nostaljik oldu durum..

Hayatlarında ilk defa atlıkarıncaya,giden bir oyuncak trene ve de arabalara binen miniklerimiz mi heyecanlıydı biz mi bilemedim.. en azından ben heyecanlandım çokça.. trene bindirelim mi bindirmeyelim mi? aman emniyeti var mı? sağlam mı? derken oturttuk kendilerini yerlerine bir de sıkışık olsunlar diye yan yana.. “aman ağlarlarsa durduralım tamam mı?? ” “yani bakın bizde trenle gidicez şimdi olma mı??” gibi sorularla jetoncu amcaları ne kadar güldürdüğümüzü bilmiyorum??? Atlıkarıncadan başı dönen biz annelerin aleti durdurması ise ayrıca bir konu tabii.. haa “şeker vermeyeceğiz aman efendim sağlıklı yemek yesinler ” vıdı vıdı tırı vırısı ellerinde ilk defa kağıt helva tadan yavru kuşların suratındaki mutluluk ile kesişti..

Jetonlarımızı  bile bitiremedik, henüz o kadar büyümediler .. ama biraz daha büyüdüklerinde çok güzel bir alternatif bulduk.. birer çay içip, yanımızdan geçenlerin bakışlarını bertaraf ederek çocuklarımıza şarkılar söyleyerek Ali Babanın çifliğini sayıp parmaklarımızı oynattık, günü bitirdik..

Eve geldim ve hala çocukluğumdaki Kızıltoprakta şimdi yerinde yeller esen lunaparkı düşünüyorum; babamın omuzunda gittiğim, beraber çarpışan arabalara binip,dönmedolapta döndüğümüz.. biz büyüdükçe bu yerler yok oluyor, bize hissettirdikleri de..son tur trene Erinle beraber binip bilmem kaç tur döndüğünde kalbimin bir ucunda yok olmadıklarını gördüm bu duyguların..”anne olmak yeniden doğmak” denen şey bu olsa gerek.. yeniden her şeyi en büyük parçanla beraber yaşamak..

Son olarak Erin bugün çok romantik ve balık burcu bir erkek olarak centilmence hayatında ilk defa bir kıza çiçek verdi :))

Ve iyi ki sevgili Şebnem bu günü anneler günü ile birleştirdi ve bize güzelim bahçesini açtı..

Bir anneler günü bu kadar güzel mi kutlanabilirdi.. bütün bir gün Rumelifenerindeki Şebnemlerin harika,günlerdir emek harcadığı ve yaptığı organizasyon ile şenlendi.. hava çok güzeldi, çocuklar çok güzeldi,anneler çok güzeldi babalara dokunmadan edemem çok güzellerdi, mangal güzeldi, yemekler güzeldi hepsi ama hepsi çok güzeldi.. Keremmimiz de 1 yaşını devirdi.. darısı tüm miniciklerin ve annelerinin başına sağlıkla …

Özgür ruhlar koşup oynadı biz güneş banyosu yaptık…boğaz havası aldık…o güzelim köftelerden Erin bile yedi..hatta yetmedi 2 tane sarma götürdü..iştahı açıldı uykusu kaçtı tüm gün hiç uyumadı bol bol oranın tadını çıkarttı.. yeni arkadaşları oldu ve gönüllerince oynadılar..

Bana gelince.. sanırım en güzel anneler günü hediyemi aldım: Alpay ve Erin bir olup gece emzirmelerime bir son verdiler.. son 1 haftadır süregelen çalışmalar sanırım sonunda filiz verdi.. artık Erin uyanıyor, Alpay yanına gidip benim uyuduğumu gösteriyor ve Erin uyumaya devam ediyor, sabah saat 7 de uyanıyor anne sütünü hak ediyor.. böylece gece uykusu artık bölünmeyip beslenmesi kesiliyor ve ve ve güne daha dinç başlıyor/başlıyoruz.. umarım ilerleyen aylarda gündüz kısmını da halledeceğiz ancak buna daha zaman var..
Nasıl olduğuna gelince: ilk gece oldukça zordu,Alpay insan üstü bir güçle 1 saat Erin’i taşıdı kucağında ve benim uyuduğumu,balıkların, cabbarın, tırtılın ve evdeki Erin’in tüm arkadaşlarının uyuduğunu anlattı,sonunda ikna oldu ama ben içeride ağlamasını duymamak için yastığı kafama geçirmiş içimden sayı sayıyordum,ikinci gece bu seans yarım saate yakın, üçüncü gece ise 5 dakika sürdü.Son iki gecedir uyanıyor benim uyuduğumu görüp devam ediyor uykusuna.. umarım bunu yazarak büyüsünü bozmadım ama bu benim anneler günü hediyem oğlum ve kocamdan 🙂
Neden gece emzirmelerini bırakmak istedim? çünkü artık Erin ben uyanıp emzirdikçe saat başı beni görmek isteyip bunu biraz oyuna ve alışkanlığa çevirmiş, buna bağlı olarak gündüz uyanmaları sersem gibi olmaya başlamış ve gündüz performansı azalmaya başlamıştı, son 1 hafatdır gündüz keyifli geçiyor, uykuları da düzenli, oyunları da.. umarım hepimiz rahat edeceğiz..

Ayrıcaaaa Aybala’nın çiçeklerini,Nesli’nin kolyesini ve Şebnem ile Kerem’in ilk yemek takımı hediyelerini teşekkür etmeden geçemem.

Hastalığa gelince; hala hepimiz köh köh öksürüyoruz ve hepimiz öksürük şurubu kullanmaya başladık.. bu sabah ben dah aiyiydim Erinde daha az öksürüyordu.. bahar çarptı ailece bizi 🙂 Dünün havası bizi daha kötü yapar diye endişe etmiştim ama galiba tersi oldu..

Anne olmanın satırlarca anlatımı yok artık kafamda..

Anneyim,Annesin, Anne.. -bir önceki posttan bir çalıntı :)-

Mutluyum, Mutlusun , Mutlu..

Hepsi bu ..

Bu da eve dönerken gözlerimize ve ruhumuza takılan boğaz havası..

İstikamet Terme dedik yola koyulduk.. Şu istikameti bir tutturamadık.. iyi de oldu ya..

Ordu’da Alpay’ın Vosvos şenliğinden tanıdığı Enis ağabeyi ziyaret etmek için bir mola verdik. Sahildeki Ayışığı kafesinde gittik. Yeni yaptığı yerde olduğunu söylediler bizde “hadi uğrayalım” dedik önce findık sucuklu tostundan tadarak.

Yeni yerinin adı Jason’s eski adıyla Yason. Ordu’dan sonra İstanbula doğru Caka’yı geçer geçmez sağda. Karadenizin birkaç burnundan biri. Çok eski bir kilise var : Yason kilisesi. Burası insanın hiçbir şey düşünmeden yatabileceği , ruhunu dinlendirebileceği nadir yerlerden biri. Hatta ünü 2500 sene öncesine dayanıyormuş. Buradan Roma’ a yunusların kovaladığı kefaller ihraç edilirmiş o zamanlarda hemde kayalara oyulmuş doğal balık havuzlarında biriktirilerek. Bu havuzlar hala duruyor ama balıklar yerine biz yüzüyoruz bugün burda. Son iki gecemizi burada geçirmeye karar verdik. Artık yorgunuz ve dinlenmek için ideal bir yer bulduk .

Şimdi Alpay ve Mehmet akşam soframızı renklendirecek balıkları almaya gittiler.

Bir sihirli hava var. Zaman dursa istiyor insan oysa 2 günüm kaldı. 2 gündür yazmadığımı fark ettim o kadar çok şey sığdı ki bu 2 güne.
Salı sabahı gözlerimizi Ayder’de açtık. Güneşli ve biraz sıcak bir hava günaydın dedi bize. Pansiyonumuzun kamelyasında güzel bir kahvaltı yaptıktan  sonra son 1 haftanın yorgunluğunu atmak üzere 57 derece sıcaklıktaki kaplıca sularına bıraktık kendimizi. Bir saat boyunca banyo yapıp sıkıca giyinerek çıkıp Sema ablanın dün gece söz verdiği kara lahana çorbasını içmek için restauranta gittik. Kışa kadar beklememe gerek kalmadı. Mıhlamayla birlikte çorbamı içtim. Sonra ballarımızı alıp Ayder’e hoşçakal diyerek yola çıktık.

Amacımız Zir Kaleye gitmekti. Önce Çamlıhemşin’e indik. Bu sefer yolun sağından devam ederek Şenyuva ( Çinçiva ) köyüne geldik. Daha önce bize tavsiye edilen Pokut yaylasını haritada görünce “hadi çıkıp bakalım “ diyerek bize “araba çıkmaz ama sizinki belki çıkar” denilen yola direksiyon kırdık. Yol başta çok düzgündü. Yukarı çıktıkça derin çamurlarla karşılaştık ; çamur inatlaştı biz inatlaştı. Solumuz yamaç sağımız uçurum ortamız çamur inatlaşarak 2 saatte 11 km yolu çıktık. Oldukça gerilimli bir yolculuk oldu yukarıya kadar. Arazi aracı yoksa ya yürüyerek ya da nereden yolcu aldığını bilmediğim unimoglar ile çıkmak gerekiyor. Ama bu yaylaya çıkılmalı!!

Yolun gerginliğinden yukarı çıkar çıkmaz köye aşık olsam da inmek istedim. Şimdi inmediğime mutluyum hatta 1 gün daha kalmadığımız için pişmanım, daha önce de dedim ya burada dostluklar hemen kuruluyor , hemen kuruluyor, hemen birer bardak çay süresine…

18:28

Bu akşam Pokut’ta kalmaya karar verdik. Kampımızı köyün altındaki düzlüğe kurduk ve hemen gün batımını kaçırmamak üzere bizi köyün sırtına çıkarttılar. Tarifine hiçbir şeyin yetmeyeceği belkide hayatımın en güzel gün batımını seyrettim buradan. Son 10 gündür duyduğum tek cümle “ sizin şansınıza güneş var hava açık yoksa burası hep sis hep yağmur “ burada da karşıma çıktı. Köyün son 1 aydır göremediği güneş bizi bekliyormuş en güzel batışını hediye etmek için.

Güneş battıktan sonra bir güzel – sonunda – taze fasulyemizi ve bulgurumuzu hazırladık. Tabii fasulye 2000 metrede biraz geç pişiyor ama oldukça lezzetli oldu.

Yemekten sonra bizi davet ettikleri ahıra gittik. Bu ahırda geceleri horon tepiliyor çünkü elektrik yok dışarısı karanlık ahırda ise aydınlatma var. Ortada seyredenler etrafında kafasını tavana çarpa çarpa ve bunu umursamadan horon tepenler var. Köyün genci yaşlısı akşam oldu mu giyinip süslenip buraya geliyor. Yarım saat seyrettikten sonra kampımıza dönüp milyonlarca yıldızı ve Mars’ı çayımızı içerek seyredip harika bir uykuya yattık.

Sabah güneşin ısıtmasıyla 06:30’da uyandık. Kaçkar manzaralı balkonumuzda kahvaltımızı yaptıktan sonra kampımızı topladık ve gitmeye hazırlandık. Ancak Gönül Teyze’nin ince davetini kabul ederek bu yolculuğu biraz erteleyip sofralarına misafir olduk . Uzun sohbetlerden sonra saat 12:00 gibi tekrar görüşme sözümüzü verip bir parçamızı orada bırakarak buraya da hoşça kal dedik.

Dünkü planımız olan Zir Kale yoluna döndük ama galiba artık Pokut’tan sonra başka bir yaylada olmak istemiyorduk. Vazgeçtik ve direksiyonumuzu denize doğru kırdık. Önce Fırtına Deresinde bizi sonuna kadar bırakmayan arabamız DIFICILLE’e güzel bir banyo yaptırdıktan sonra Şenyuva kahvesinde birer çay içtik ve sahile doğru yol almaya başladık.

Yine hiçbir şey planladığımız gibi olmadı. Önce Mercedes Jeep delisi Yeniay Belediye Başkanı tarafından takip edilip Of’a gelemeden durdurulup arabayı satmamız için 2 saat ikna edilmeye çalışınılıp bu 2 saatten sonra biz onu satmamaya ikna edip Trabzon’da peynir almak için 1 saat harcayıp sonra Akçaabat köftesi yiyip sahilde horon seyrederek gece 23:00 te ancak Tirebolu’a varabildik. Hızlıca kampımızı kurduk , Alpay gece denize girme zevkinden bu kadar yorgunluğa rağmen kendini mahrum etmeyerek yüzdü ve biz nihayet uykuya geçebildik.

24 Ağustos 2003
Sabah  saat 04:30 da uyku tulumlarımızı terk edip kahvaltımızı yaptıktan sonra 05:30’da zirve için Alpay ve ben yola çıktık. Mehmet geceyi kötü geçirdiği ve üşüdüğü için midesini bozdu ve kampta kaldı. Bizden başka birde İsrailli grup ve yine Dilberdüzünde tanıştığımız Rizeli iki arkadaş İsmail ve Eray vardı. İsmail ve Eray bizden 45 dakika önce yola çıktılar biz de İsraillilerden 15 dakika önce.
Zirve rotası yani Güney Klasik rota oldukça belirgin bir patika ile Dilberdüzünden başlıyor. 1.5 saatlik bir çıkışla deniz Göl’üne varılıyor. Tırmanış Deniz Gölü’nden de başlayabilir. Kamp yüküyle Dilberdüzünden göl 2.5 saat sürüyor. Sürekli çıkış var. Biz yüksüz saat 07:00’de göle vardık. Yarım saat mola verdikten sonra 07:30 ‘da tırmanışa geçtik.

Saat 11:15’te 3950 metredeki zirveye giden sırta ulaştık. Ben zirveye 15- 20 metre kala bıraktım. Alpay 5 dakika sonra zirve defterine ulaştı. İsrailliler ile biraz zirvede kalıp yanıma geldi. Şansımız iyi gitti çünkü hava bize geçen 1 aya göre büyük bir süpriz yapıp harika bir hediye verdi. Tırmanışın başından sonuna çok az bulutlu ve güneşliydi.

Saat 12:00’e kadar zirveden Deniz Gölü’nü ve etrafı seyrettikten sonra dönüşe başladık. Çıktığımız çarşaktan inerek 14:30’da göle vardık. Yine yarım saat mola verdik ancak bu sefer Alpay ve gaza getirdiği sevgili yol arkadaşımız Tomer göle girdiler; girmek demek doğru olur mu bilemiyorum; ben bir atladığını gördüm sonra yine atladığı taşın üzerindeydi.

Saat 15:00’te gölden tekrar hareket edip 16:30’da Dilberdüzü’ne vardık.

Güney Klasik rotasının aslında çok da kolay olmadığını söylemeliyim bizim tek şansımız havanın açık olmasıydı. Hava açık olursa patika çok belirgin bir şekilde gözüküyor. Yürüyüş Dilberdüzü’nden başladığı zaman molaların süresine ve tempoya bağlı olarak 9 – 11 saat sürüyor.bize gölden sonra su bulamayacağımız söylemişlerdi ancak neredeyse zirveye kadar su var.

Rota çok açık ancak duyduğumuz kadarıyla “ rehbersiz “ çıkılamaz havası vermek için işaretlerin yerlerini değiştiriyorlarmış ki zaten bu bize fazladan bir tepe çıkmamızı sağladı. Sis olduğu zaman kaybolmak çok kolay. Zirveye giden sırta gelindiğinde buradan yürümek benim gibi boşluk hissinden tedirgin olanlar için çok keyifli olmayabilir. Ancak sonradan öğrendiğimize göre bizim fark edemediğimiz sırtın hemen altında bir yol daha varmış zirveye giden. Bir daha ki sefere diyorum …!!

Çok fazla dağ görmedim ama neredeyse zirvesine kadar su ve yeşillik olan tek dağ burası. Kamp alanımıza döndükten sonra biraz yemek yiyip hızlı bir kararla 17:30 ‘da Olgunlar’a dönüşe geçtik. Hayallerimi süsleyen domates soslu makarna orada yapılabilecekti çünkü..

Mehmet hasta olduğu için onun eşyalarının bir kısmını Alpay’la paylaşıp sürekli iniş olan patikadan 2 – 3 kere ahududu – yöresel adıyla corkh (okunuşu böyle )  – molası vererek saat 20:00’de kamp alanımıza vardık. Yol boyunca makarnanın hayaliyle ayaklarıma yürüme emri verdiğimden hiç beklemeden domatesleri alıp yemeği hazırladım. Alpay şiddetli bir baş ağrısı ve üşüme ile uyku tulumuna girdi. O kötüleştiği için olsa gerek bana bir iman gücü geldi. Sanki 14 saat yürümemişim gibi davranarak yanlış yaptığımı fark edemedim. Alpay’ı ve sonra kendimi toparlamam gece 23.00’ ü buldu. Kafamı koyar koymaz uyumuşum.

25 Ağustos 2003
Sabah karşı müthiş bir mide bulantısı ile kendimi çadırdan dışarı attım, karşı konulamaz bir kusma isteği ile hava almaya çalıştım. Biraz toparlandığımı hissedip biraz daha uyumak üzere çadıra girdim ancak zaman o kadar çabuk geçmiş ki sanki 1 dakika sonra Mehmet’in planımızı sormak için çadıra gelmesiyle uyandım. Uyandığımda her yerim alev alev yanıyordu ve kıpırdayamıyordum. Esas planımız Mehmet’i eşyalarla minibüse bindirip Pazar’a yollamak Alpay’a yüksüz olarak 5 saatte Yukarı Kavrun’a arabayı almaya gitmekti. Ama ben değil Yukarı Kavrun’a yürümek minibüse yüreyebilecek durumda değildim. Alpay tek başına gitmek istesede ben bunu doğru bulmadım. Hızlı bir şekilde kampımızı toplayıp minibüse yetiştik. Minibüs önce 2,5 saatte Yusufeli’ne ulaştı. Yusufeli’nden 2 saatte Artvin’e geldik . Artvinden Ardeşen ve sonra Ayder Yaylasına saat 15:00 te 10 saatlik bir yolculukla vardık. Yol boyunca ateşim hiç düşmedi bunun üzerine bu geceyi pansiyonda geçirmeye karar verdik. Alpay arabayı almak için Yukarı Kavrun’ a gitti.Yarı yola kadar araba buldu sonrasında yüyüyecekti. Şimdi Mehmet ve ben pansiyona yerleştik Alpay’ın gelmesini bekliyoruz.
Benim hala hafif ateşim var ve ciğerlerim ağrıyor. Öğrendiğim en önemli şey ne olursa olsun yürüyüş sırasındaki molalarda ve yürüyüş bitiminde terli t- shirtle kalmamak gerekiyor. Şimdi gidip sıcak bir duş alıp ilaç içip Alpay gelene kadar uyuyacağım.

19:12

40 – 45 dakika önce Alpay’dan arabayı aldığına dair mesaj geldi ama kendisi hala gelemedi. Son 1 saattir bu pansiyonun sahibi olan amcayla muhabbet ediyorum. Bu zenginliğin içinde sorun üstüne sorun koymuş.. herkesin bir odası eksik evinin ne de olsa…!!

Günler sonra sıcak bir banyo yaptım. Vücudum hiç temizlenemeyecek sandım.. insan elinin altındaki birçok şeyin değerini bilmiyor.. sıcak bir duş ve sıcak bir bardak çay ne kadar da önemli aslında.. birde üşümeden , acele etmeden içebiliyorsa insan…bunları 4 sene önce bu kadar önemli saymazdım .. bütün bu yaşadıklarımdan sonra her şeye daha sıkı sarılmak geliyor artık içimden .. her şeyi sonuna kadar yaşamak…
Bu son 5 günde çok şey öğrendim. Sınırlarımın beynimdekinden çok daha ileride olduğunu gördüm. Hatta belki daha fazlası da var. 3900 metreden aşağıya bakabiliyorsam ben , artık büyüdüm diye oradan bağırmak geliyor içimden ..

Bugün buradaki 3. günümüz. Günleri tutamıyorum burada , aslında yazmıyor olsam tarihide unutmuş olabilirdim zira hangi gündeyiz bilemiyorum .. zannediyorum Cumartesi. Herhalde Salı günü şehirde oluruz. Artık biraz yorgunum , hayatımın ilk transını yaptım; hiç bu kadar kamp yükümle yürümemiştim, üstelik öbür gün ikincisini yapacağım ; önce kuzeyden güneye sonra tekrar güneyden kuzeye.
Başta küçümsüyordum yaptığımızı şimdi vücudumdaki ağırlık arttıkça hiç de küçümsenemeyecek bir şey yaptığımızı fark ediyorum.

Kafamı , gözlerimi tepelere bakmaktan , ihtişamı seyretmekten indiremedim..

Sabah saat 04:00’ te uyandık; oldukça ürkütücü bir hava vardı. Bugün de kıpırdayamayacağımızı düşündüm. Sabaha kadar şimşekler çaktı. İlk defa çadırda uyuyor olmak bu kadar ürküttü beni. Bomboş bir arazide tepemde şimşekler çakarak uyuduğum ilk geceydi.. uyudum denilebilirse…başından beri korkuyordum zaten ama sanırım artık oldukça azaldı , daha rahatlamış hissediyorum kendimi.

05:00’te çadırdan çıkıp kahvaltımızı yaptık. Sis dağılmadı ama yine de yola başladık.
Gölden yukarı çıktıktan sonra yarım saatlik bir iniş ile bir dere yatağına geldik. Dere yatağı düz takip edildiği zaman  yol Karadeniz Gölüne gidiyor. Dere yatağının taşlık bir alanda yayvanlaştığı yerde sağ yukarı tırmanan bir patika var. Bu patika 2,5 saatlik zor ve adına uygun bir tırmanışla ( NALETLEME TEPESİ ) 3205 m’lik yükseklikteki geçide geliyor. Bu yol çok kullanılan bir yol olduğu için çok belirgin. Aynı belirgin patika  Olgunlar Yaylasına kadar devam ediyor. Geçidi inmek 1 saat  , Dübedüzü’ne iniş 1 saat ve Dübedüzü Yaylasına iniş 1,5 saat oradan Olgunlar 1 saat sürüyor. Bütün bu yürüyüşlerin tamamı kamp yüküyle yapıldı ve saatler molalar eklenerek hesaplandı.
Olgunlar’da temel kamp ihtiyaçlarını karşılayacak bir bakkal var. O kadar çok yürüyüşçü geliyor ki bakkalın içi sadece kampta kullanılacak malzemeler ile dolu. Birde bakkalın içinde bulunan Olgunlar Pansiyon var. Pansiyonun karşısındaki tepedeki düzlükte kamp kuruluyor..

Sabah yola çıktığımız gölden sonraki ilk tepe sislerin  içinde oldukça ürkütücü görünüyordu. Özellikle benim için fazlaca korkutucu ; o kadar ki  ilk defa ağladım!! Yani bir iki damla yaş aslında ve inerken dizlerim titriyordu ama bu da aslında birkaç adım sürdü. Beni korkutan yine aslında benden başkası değildi. Bir gün önce o tepeyi sislerden kaybolmuş bir şekilde görüp gece boyunca tepemizdeki şimşekler ile uyumaya çalışırken öyle gözümde büyükmüşüm ki.. oysa oldukça normal bir iniş.
Başta sislerin içinde kaybolmuş yollar beni tedirgin etse de yürüdükçe bilinmeyene  doğru gitmek keyif vermeye başladı. Hatta geçidi geçtikten sonra sisin gitmiş olmasına kızdım bile..
Naletleme geçidinden sonra yol sadece iniş. İnişleri bir türlü sevemedim , çıkmak zor olsa da çok daha keyifli.. yavaş ve tadını çıkarta çıkarta.

Yaylanın güneydoğusundaki sırttan Çinaçur Dersi boyunca Büyükdeniz göletine gelmeden Karadeniz Gölüne giden geçidin dibindeki haritada gözükmeyen küçük bir gölün yanında hava şartlarından dolayı kampımızı attık. Yol bu göle kadar Yukarı Kavrun’dan itibaren kamp yüküyle 2.5 saat sürdü. Bu göle kadar 6 kişilik İsrail’li bir grupla geldik. Kamp atma kararını ilk onlar verdi biz belki sis dağılır umuduyla biraz daha bekledik ancak bizde vazgeçtik. İsraillilerle aynı rotayı yapacağımızı öğrenince hepimiz beraber hareket etmeye karar verdik böylece 9 kişilk bir ekip olduk. Gölün kenarında yemeklerimizi hazırlarken hava güzel bir süpriz yaparak yemek boyunca güneşi bize gösterdi daha sonra tekrar sis çökünce çadırlarımıza erkenden girip uyumaya karar verdik.

NOT: hava sisli ve az yağışlı , sabah saatlerinde güneşli. Dağın kuzey tarafında öğrendiğimize göre saat 15:00 – 16:00 ‘ a kadar güneşli olurmuş , bu saatten sonra çöken sis ertesi sabaha kadar kalkmazmış.