İşim var, yetiştirmem gereken fotoğraflar, toparlanması gereken dosyalar, kendimle savaşıyorum 18:30 dersine mi gitsem 19:30’a mı yoksa bugün de mi gitmesem yarın giderim, yok yok dün de gidemedim, kaldır popoyu Ayça!! 15 dakika sonra salondasın hem de yürüyerek diye kendimi ittiriyorum.
Havada bahar kokusu olsa da hala akşam üzeri serinliği var, yürümek iyi geliyor. Kalabalık, trafik, evine dönen insanlar, koşuşturmaca. Salonun olduğu hana girerken hala üşengeçlik üzerimde, şehrin ağır kokusu sinmiş bedenime. Zorla çıkıyorum merdivenleri. Kapıdan içeri girdiğimde mis gibi bir koku ve derin beyazlık siliyor tüm şehir merkezinin griliğini ruhumdan.
Gülümseyen iki yüz karşılıyor. Üstümü değiştirip sessiz salona geçiyorum. 3 kişiyiz: sadece 3 ! :=) Bu sadece 3 ler beni takip ediyor sanki :=) 3 senedir başlayıp başlayıp 3 gün sonra terk ettiğim yoga dersinin başlangıcında yine “yapamam” telkinlerimle boğuşurken buluyorum kendimi.

– Daha önce yoga yaptınız mı? diyor Vedat hoca ( hoca camide diye tamamlamak geliyor içimden Hayat Bilgisindeki Afet öğretmeni anarak 🙂 )
– Evet yaptım, uzun yıllar modern dans yaptım sonra evde yoga ile devam ettirdim, doğuma 3 gün kalaya kadar! sonrasını sorsanız 3 senedir hiç bir şey yapmıyorum! Umarım canım çok acımaz. (İç ses: geçen günkü pilates dersinde pek yanmadı canım ama.. göreceğiz bakalım..)
-O zaman tamam sorun olmaz.

Uzanıyoruz yere, hala gerginim, gözleri kapatıyoruz,ışıklar da söndü, hafif bir müzik var fonda. Yavaşça bırakmaya başlıyorum kendimi, kafamda kelimeler uçuşuyor hala, hükmedemiyorum, yapılacak işler sıralanıp duruyor. Hoca gelip de eliyle gergin sırtımı düzeltene kadar böyle sürüp gidiyor. Sırtımı bıraktığım zaman birden zihnimi de bırakıyorum sanki. Kurtulmaya başlıyorum. Evet olacak gibi. Ders devam ediyor, ben açılıyorum, esniyorum, kaslarım yanıyor, ben esnedikçe hoca biraz daha harekete girmeme yardımcı oluyor, ben daha da açılıyorum, nefesim genzimden içime akıyor, kaslarım yumuşuyor, ısınıyorum ve bu böyle sürüp gidiyor tam 1,5 saat, sanki 1,5 dakika gibi gelen!

Dersten çıktığımda kendimle konuşurken buluyorum eve dönüş yolunda kendimi yine. Bu sefer işler sıralanmıyor kafamda. Bir yumuşaklık var sanki, yürümüyorum da uçuyorum. Eve gidip bir yasemin çayı koyup derin bir nefes alıp uzanmaktan başka bir şey yok kafamda. Bir de hocanın bana dediği:

kendi sınırlarını aşağıda tutuyorsun, daha fazlasını yapabileceğini bilmelisin!

cümlesi yankılanıyor kulaklarımda.
Hep böyle değil mi benim hayatımda diyorum. Yapacağımı zannetiklerim hep yaptıklarımın altında, sınırlarım hep dar! Aklıma 2003 yılındaki Kaçkar faaliyeti geliyor. Sis vardı çokça. Görüş mesafesi yanımdaki Alpay kadardı. İnmemiz gereken bir yol vardı gölün yanından ve ineceğim yeri görmediğim için çok gerilmiştim. Sızlanmaya ve hatta ağlamaya başladığımı hatırlıyorum ” ben buradan inemem” diye. Tam o sırada aşağıdan sisin içinden elinde sopasıyla tepeyi çıkan,yaklaşık 60-65 yaşlarında belki daha bile fazla bir teyze belirdi karşımıza. Çok utandım kendimden. Yapamamlarla sıvanmış beynimin bana hükmetmesinden sıyrılmam gerektiğini o gün anlamıştım. 7 sene geçti hala ayrışmaya çalışıyorum. 7 sene içinde farkındalığım oldukça artmış olmasına rağmen beni hiç tanımayan birinden duyduğum yukarıdaki cümle hala arpa boyu yol aldığımı gösteriyor bana. Sınırlarımı beynim koyuyor ve hükmetmek için güç harcamam gerekiyor!

Ve işte böylece kendime dönmemi sağlıyor yoga.

Sadece salonda değil, tüm yaşam biçimimde bu formu geri kazanmalıyım. Kaybettiğim dengemi geri almalıyım. Fark ettim ki beni mutsuz eden 13 kilo fazlam değil, beni mutsuz eden bu dengeyi kaybetmiş olmam. Geri kazandığımda vücut ağırlığım da beyin ağırlığım da gidecek zaten.

Dersin sonunda uzanıp üstümüze çektiğimiz battaniyenin sıcaklığı ve gözümüze koyduğumuz o torbalardaki keskin lavanta kokusu burnumda, çölde vaha bulmuşçasına mutlu olduğumu düşünüyorum Şişli’nin ortasında bulduğum bu yoga merkezi ile.

Motive miyim? Evet!!

Fotoğraflar: Ben
Model: Merih Kenet