“ben seni nerden tanıyorum”
“hmm bilmem…hangi lisedensin?”
“avusturya”
“hmm bende italyan.. yedi çeyrektendir”
diyalogları kuracak “kocaman liseli gençler”!
Daha o yaşlarda çiçek pasajının kokusunu bilirdik ya.. bugün oğlum o yaşlara geldiğinde.. anne olmak ne fenaymış… ne fenalıklar etmişiz o zamanlar analarımıza..

Henüz arabaların dolandığı İstiklalden her geçişimde derdim: “büyüyünce ben buralarda oturucam” diye. Ben büyüdüm ve oralarda en azından yakınlarında oturuyorum. Bu kokusunu sevdiğim, kaosunda boğulmaktan zevk aldığım, daha küçücükken hayalini kurduğum, bana göre yedi tepeli şehrin en mükemmel yerinde oturma kararını aldığımdan beri hala usanmadan, bıkmadan ” aa neden anadolu yakasına taşınmıyorsunuz” sorusunu soranlara buradan sevgilerimi yolluyorum. Ben burada nefes alıyorum!

2 Nisan sabahı, kahvaltımı ettikten sonra, kısıtlı vakitlere hangisi denk getirebilim acaba diye başında 2,5 saat harcadığım  festival programından seçebildiğim 6 filme bilet almak için bir otobüse binmenin yeterli olmasını seviyorum…

Ve yağmur yağarken , artık arabaların geçmediği o İstiklal caddesinde, çocukluğumun izlerini arkama gölge etmişken gençliğimin alışkanlıklarını hala ve hala devam ettirebiliyor olmayı seviyorum…

Çok geç tanıştım İstanbul film festivali ile ben.. .Alpayla beraber girdi festival hayatıma.. arka arkaya girilen seanslar, patlamış mısır sesi duymadan seyredilen filmler (belki son beş senede değişmiştir), biletin olmasa da kapının önünde bekleşmeler, son dakikaya kadar bilet bulma ümidi, o biletin bulunamamasının verdiği hayal kırıklığı, ağızdan çıkan kocaman bir ” haddi beee kaçtı güzelim film”, bulursan yaşadığın mutluluk, bazen kaçak girişler ( eskiden mümkündü valla 😀 ), festival izleyicisi olmayanlar ile yapılan tartışmalar : “ay ben boğuluyorum ne öle fransız filmleri falan” diyenlere inat en çok fransız filmi seyretmeler..

Ben severim Fransız sinemasını! Fransızcayı çok sevdiğimdendir belki de. En çok Fransız, İtalyan, İspanyol filmlerini..bazen Kuzey ülkelerine ait filmleri.. ama en çok Çince, Japonca, Korece filmleri seyeredemiyorum.. Kim Ki Duk hariç ki onun da zaten pek konuşması yok 🙂

Son 5 senedir aklımda olsa bile nasılsa bir tane filme gitmek keyifli ve anlamlı olmayacak diyerek ertlediğim festivale bu sene vakit ayırmak gerek diyerek yola çıktım işte bu sabah..Görmek istediğim  ne çok Türk filmi varmış! Ama vakit yok.. vizyona girmesini diliyorum bazılarının. Bir de bu sene bir yenilik; belki son beş senede yapılmıştır haberim yok: ÇOCUK MÖNÜSÜ hazırlamışlar. 5 yaş üzeri diyor ama ben bir tanesine bilet aldım. Bir tane film koca kişisine iki film de bana.. bu kadarmış kısmetim.. sadece hazırlık kısmı bile yetti aslında.

İstanbul’a bahar festivalle gelir bence.. nisan yağmurlarıyla geldi bu bahar festival..çocukluğumun üstüne yağdu durdu bu sabah..

cebimde 4 tane filme bulunmuş bilet..

içimde bir çocuğun yaz tatilinin ilk gününe duyduğu heyecanı..

Bu hafta Çukurcumada bir işim vardı .. oğlumla sabah sabah birden kendimi lisenin önünde buldum. “Bak oğlum burası benim okulum” dedim.. 2 yaşında ya kendisi .. ne anlayacak..ben okula gitmem dedi.. kendimi Kostandovu ziyaret etmekten alıkoyamadım. Girdik okula.
Her zamanki yerinde sanki daha dün sabah ben okula gelmişim, sanki kucağımda 2 yaşında bir çocuk yokmuş gibi ooo OZTURK!! günaydın!! dedi.. iki çift laf ettik koridoru arşınladım biraz. Kafamı kaldırdığımda gördüğüm 2008 yılının okulun 120. yılı olduğuydu. Ben İtalyan lisesinin bahçe kapısından annemin elini tutarak girdiğim sene büyük bir koro ile Di Stefano ile 100. yılını kutlamamışmıydık daha diye düşünürken Kosti ile göz göze geldim.. ve ben birden ağlamaya başladım.. 20 sene geçmiş olduğunu aslında Kostinin hala 20 sene önceki gibi durduğunu görmek birden şaşırttı ve çok duygulandırdı beni… şimdi bu ay bu yuvaya veda edeceğini öğrenmek yine çok duygulandırdı..

Bu uzun bir yazı olabilir.. ama Kostandov hakkında fasiküller yazabilir onunla 12 sene geçirmiş bir insan.

Kostandov kimdir?..

Öğrencilerin KOSTİİ diye çağırdığı okulun kapısından desturunu almadan geçemeyeceğiniz, lise sona gelindiğinde organik kimyadan geçmeden üniversite kapısının değil önünden uzaklarından bile geçemeyeceğiniz, dilini Türkçe/italyaca karışımı Kostandovçaya çevirmiş, sert, kapı gibi görüntüsünün altında dünyanın en sevgi dolu kalbine sahip, 45 senesini İtalyan lisesine adamış, biyoloji sıvalarında camdan dışarıyı seyreden, kimya sınavlarında nefes almaktan bile korkutan, veli imzalarının taklitlerini görmezden gelen, geç kağıtlarının hesabını en ince ayrıntısına kadar tutan, 2 sene boyunca beni kopya çekerken yakaladığı kalem kutumu çekmecesinde saklayıp mezun olduktan 2 sene sonra bir ziyaretim sırasında kopyalar aynen durur şekilde bana ” hediye” eden,kurduğu cümleler efsaneleşmiş, demir gibi sert pamuk kadar yumuşak ifadelerini bir arada barındırabilen, her İtalyan Liselinin hayatında bir izi olan,ünlü kelimeleri, cümleleri bir kitap olacak kadar çok olsa da en unutulmayacak olanı Evla’dim,(L kalin A kisa okunacak) olan, Alpay’ın bana dün akşam” seni tanıdı mı gerçekten” diye şaşırarak sorduğu bir eğitmenden çok hepimize babalık etmiş efsanevi bir kişiliktir..

Şimdi senelerce mezun vermiş, bizleri yetiştirmiş, kalbimize imzalar atmış bu efsanevi kişilik 24 Mayıs Günü geleneksel Pizza günümüzde “İtalyan Lisesi’nde fiilen çalışan kişi” konumuna son verip mezun olacakmış…

ve şimdi seneye Çukurcumada işim olduğunda kimi ziyaret edeceğim ??..

Buradan ulaşabileceğim İtalyan Liseli var mıdır bilmiyorum.. Biz orada olacağız.. kendisini ayakta alkışlamak ve mezun etmek için..http://www.facebook.com/event.php?eid=162415715455