#1

Starbucks meselesi:

Daha önce de takmışlığım var meseleye. Sevdiğim bir mekan Starbucks, doğum çekimlerinde genelde hastane yakınlarında bir iki tanesine rastlar, kahve molası verdiğimde interneti olması sebebiyle gider hem kapı posterimi hazırlarım hem internetini kullanırım. Tercihim her zaman sıkı bir Türk kahvesidir ancak Kahve dünyası’nın interneti sadece ADSL abonelerine hizmet veriyor. Açık ara farkla müşteri kaybettiler 🙂 Starbucks bir Kahve Dünyası sıfır!

Ancak konum internetinin olup olmaması değil elbet. Efendim bu mekana giren herkes ve çalışanlar, sanki yıllardır Amerika’da yaşamış, oradaki Starbucksların genel müdürü olup Türkiye’ye dönmüş edasıyla, yayık bir ağız, bozuk bir Türkçe ile konuşuyorlar. Kapıdan adımını atanın şive kayıyor:

“meraba hoşgeldiniz ne arzu etmiştiniz?”
“bana bir laytte nan fet lütfen”
“ekstıra hatt olsıann mu?”
“yo yooo!! /nerdeyse ADAMIM EKLEYECEK BURAYA/ dabıl şat olsun ”
“Tamam ayçaanım, sıradakiii”

Starbucks çalışanı, genelde müşteri olan kişilerin adlarını ve özel taleplerini yani dabıl şat,extra hat, nan fet gibi taleplerini ezbere bilir. Tanımıyorsa bile ilk seferinden sonra unutmaz. Böyle bir eğitimleri var yani, ben fark ettim!

Ben de 3. kere adım çağırılana kadar bu diyalogları izlemeye bayılırım. Ne de olsa malzeme bana :”ayççaannınn nan fet laytteniz hazır afiyet olsun”

#2

Nişantaşında alışveriş yapacaksanız dikkat: kendinizin bile, içinde bilgisayar dahi koyduğunuz  koca bir çantayı boşaltmadan bulmadığınız cüzdanınız, bir anda siz hiç mi hiç fark etmeden, 20m aralıklı iki dükkan arasında giderken çalınabilir. Oysa siz %70 indiriminden faydalanmak istemektesinizdir piyasanın hatta ilk dükkandan başarıyla ve gururla içine sığacak iki kalem bir şey alıp çıkmış, ikinci mağazada da içine sığabildiğiniz iki parça bulmuş olmanın sevinciyle kasaya kadar zafer nidaları ile gelmiş, ancak elinizi attığınızda cüzdanınızı bulamamış, arkadaki kuyruğa rağmen çantayı kasanın yanına boşaltmış ve o kuyruğun hayret dolu bakışları arasında kalmış en sonunda:
“yok yok ben herhalde önceki mağazada unuttum sadece bu kadar salağım, şu sığdığım iki parça burada kalsın maazallah indirim %70 başka içine sığan, zafer çığlıkları içinde kapıp kaçmasın ben hemen geliyorum”
diyerek mağazadan çıkarken
“allamm allam sadece kasada unutmuş olayım, kimseye söylemiycem kimse de bu şapşallığı bilmeyecek. Ben, ikinci mağazadaki kasiyer ve sadece uzun kuyruk bilecek ”
diye dualar ederek öbür mağazaya gittiğinizde ve cüzdan orada olmadığında …işte o zaman tüm sevinç nidaları ve kasada kalan içine sığılmış kıyafetler içinize kaçar!

Kös kös koca kişisi aranır “tecrübe olsun bu sana” der bilmem kaç keredir tecrübe olmayacağını bile bile. Eh ben ne bileyim benim içinde bulamadığım cüzdanı ne aralık aldı adam! Bari kartları iptal edeyim diyerek en sevdiğim Starbucksta bir nan fet laytte söyleyip, kartları iptal ettikten sonra
“allahım biliyorum birazdan biri arayıp cüzdanınız bende diyecek”
diye polyannacılık oynarken gerçekten telefonum çaldı:
“ayccaanım cüzdanınızı taksimde unutmuşsunuz biz suradaki gaste büfesiyiz bizde merak etmeyin!”
Ne Taksimi?? ben Nişantaşındayım ve cüzdanım sadece 15 dakika önce çalındı!! Ve bu durumda aslında adama bela okumak yerine birden kendimi nüfus dairesi, karakol gibi yerlerde sürünmeyeceğim için şanslı sayarak adama bir de teşekkür ettim:
“hay allah razı olsun”
dedim hem adama hem de alışverişten önce teslim ettiğim işin parasını bankaya yatırdığım ve cüzdanımda bırakmadığım için kendime!

Ve hatta böyle bir durumda cebinizdeki son parayla kahve aldığınız, koca kişiniz şehir dışında olduğu için de beş kuruşsuz ne yapacağınızı bilmediğiniz bir anda yoga yapıyor ve orada sıkı bir partneriniz olduğu için hayata teşekkür edebilirsiniz! Bu sıkı dostu arar
“biliyorum yogada buluşacaktık ama benim cüzdanım çalındı sonra bulundu şimdi taksime gitmem lazım, beş kuruşum yok, para çek gel hatta benle taksimede gel” diyebildiğiniz, O sizi bunca kelime içinde anlayıp hızlıca gelebildiği için de şanslı olduğunuzu hissedersiniz.

Sevdiği kuluna allah önce eşeğini kaybettirir sonra buldururmuş.

Neymişş beni seviyor !

Neymişşş cüzdan gittiğinde derin bir “hassstiir” çekmek yerine oturup, “evet biliyorum geri gelecek” diye olumlamak işe yarıyormuş!

Neymiş cüzdan içine kartvizit koyulmalıymış!

#3

Bugünlerde tatlı bir heyecanım var. Fotoğraf işine girdim gireli bir Yalçın Savuran hocam, bir Muammer Yanmaz hocam var zaten beni bu kadar gaza getirip, motive edip ilerlememi sağlayan. Yıldırım hocamla Bilent Hocamı unutmam tabii onların yeri de ayrı benim için: onlar benim ilklerim, yola ilk çıkışlarım. Onca kurs, atölye içinden bana bu isimler kaldı öyle ki Muammer hocam /hoca camide evet ! / “doğum fotoğrafçılığı atölyesi yapar mısın” dediğinde neden çok çok daha önce acaba ben harami olmadım ki, vakit kaybettim abidik gubudik yerlerde diye düşünürken ve heyecanlanırken buldum kendimi. Evet evet 2 Ekimde bir atölye yapacağım Mağara’da ve evet bu beni heyecanlandırdı ancak Muammer’in bu atölyeyi duyururken yazdıkları, hatta bir cümle benim için çok önemli oldu. Bu kadar profesyonel, bu kadar fotoğrafçı ve bu kadar önemli olduğunu düşündüğüm birinin benim için “kısa zamanda başarılı işlere imza attı ve bu alanda önemli oyuncular arasına girdi” demesi büyük onur oldu.

Heyecanlıyım. Bu iş benim ikinci bebeğim ve bu şekilde sakin, heyecanlı, tatlı tatlı mesleki tatmin içersinde olmak hani bir akşam üzeri, elinde sevdiğin bir içecekle hatta yaz günü, eteklerin uçuşurken denize doğru bakıp, dalıp gitmek kadar damak gıdıklayıcı bir tadda..

#4 ve son ~

Bugün Erin kendi kendine arabasıyla oynarken birden hızlı hızlı itmeye başladı. “ne yapıyorsun oğlum öyle” dedim, ” araba yarışı” dedi,” yarış olması için en az iki tane olması lazım evladım” dedim, ” ben kendi arabamı en hızlı yapıyorum ama anne” dedi.