Bu sırada biz ailece dağlara kamplara giderken çektiğimiz yalnızlık, çocuksuz arkadaşları yavaşlatma gibi kaygılarla yine ortaya bir çağrı atıp bu sefer de “ KampaGidelimmiBaba” diyerek, anneler ile birlikte biraz babaları da çemberimize kattık; üzerinden 10 sene geçti. 10 senede birlikte büyüdük aile olduk ve aslında yine kabile olduk, bir araya gelip Permakamp köyünü kurduk, bir köy olduk. Bütün bunların içinde neden BABA diye soranlar var buraya kadar iyi gidiyorum anlatırken 🙂

Biraz daha anneyi işin içine katalım demiş Permakamp ile birlikte TohumEkelimmiAnne diye eklemiştik. Bir süredir sessiz kalan bu projemiz Kampagidelimmibaba ile birlikte eksiklik hissetiğimiz kısım için doğmuştu. Ektiğimiz tohumların artmasını sağlayacak bir şeylere ihtiyaç duymuştuk. Eskiden olduğu gibi toprakla oynamak, fidan dikmek,tohum ekmek, büyümesini izlemek, bunları yiyerek sağlıklı besini ve nasıl elde edileceğini çocuklarımıza miras bırakmayı hayal ettik. İhtiyacı olan her şeyi bir tüketici olarak temin etmek yerine üretebilir miyiz, dönüştürebilir miyiz bunu araştırmak istiyoruz, ararken de öğrenmek istiyoruz diye yola çıktık.
Tüm bu süreçler içerisinde oğlumla birlikte büyürken kendi dönüşümümde yoga ve uzun yıllar yaptığım doğum fotoğrafçılığı, kadınlar ile birlikte benim için bir şifa yolculuğuna dönüştü. İstanbul’dan ayrıldıktan sonra bu şifa yolculuğunun içerisine doğanın şifası eklendi. Hep yazarak paylaştım sonra dedim ki “gönlüm kadınca buluşmalar istiyor”. Uzun sessiz yürüyüşler yapıp, biraz renklerle biraz kendimizle biraz birbirimizle sarmalanıp, birlikte pişirip birlikte yiyip, çiçeklere, denize, ufka ve gözlerimizin içine doğru bakıp hayatı kadınca ve kadına dair karşılayasım çok vardı. Önce yaşadığım yerden bir çağrı verdim. Buluştuk Bozcada’da. O kadar güzel geldi ki kalbimize neden devam etmesin diyerek KADINCA BULUŞMALAR adını TohumEkelimmiAnne ile birleştirmek istedim. Burada bahsettiğim anne esasen toprak ana. Toprağın çağrısına kulak verdim. Birlikte toprağa dokunup oradan kendi bedenlerimizde sonra birbirimizde ektiğimiz tohumların yeşermesini hayal ettim. Zamanla çocuklarımızı da bu toprağa dahil ederek kabileyi büyütmek hayalim. Bu sebepten Kadınca Buluşmaların duyuruları TohumEkelimmiAnne sayfasından yapılacak.
Hikaye kısaca bu şekilde.

KampaGidelimmiBaba kamplarının tecrübesi, yoga yolum, toprakla olan aşkım, doğa ile olan bağım yıllar içerisinde oluşmuş deneyimlerim ile kadına dair içimde birikmiş her bilgiyi paylaşmak için alan açmak ve paylaşılanı alabilmek için içimde çok canlı bir özlem var.

2020 için birçok hayalim var. En yakınlarından başlarsak Bilecik Kurşunlu köyü bir diğeri kendi yaşadığım Bozcaada. Fırsat buldukça tanıştırmak ve yapmak istediğim bir çok şey var.
Bu konulardaki yazılar ve buluşma duyurularından haberdar olmak istersen www.tohumekelimmianne.com ana sayfada bir haber postası var. Mail adresi bırakarak abone olabilirsin.
Eklenen her buluşmave yazı posta kutusuna otomatik olarak gelecek. Ayrıca sosyal medya hesaplarından da paylaşılacak.
KampaGidelimmiBaba INSTAGRAM –> @kampagidelimmibaba
Ayça Oğuş INSTAGRAM –> @aycaogus_

ve sonrası rüzgar güneş yürüyüş traktör üzüm boyalar renkler

Kampa Gidelim mi Baba yaz kampları standart bir gün.

Yalan halde gelmem, toplarım özümü yalın halde gelirim.

Kapıyı çaldığımda kim o dersen, ben olmam kapında sen olur gelirim.

Sen gel de yeter ki,yola yük olmam,yol olur gelirim

Video için ön not: kolay yüklensin diye flash yaptım ama menü göstermeyi beceremedim o yüzden video otomatik başlıyor. Seyretmek istemezseniz video üstüne sağ tuş yaparak oynat/çal tıklayıp durdurabilirsiniz. (sonradan fark ettim video sonuna kadar gitmiyor 🙁 bir yolunu bulup daha düzgün koyacağım 🙁 )

Yine bir sonbahar, yine vazgeçilmezimiz menekşe yaylası. Bu Erin ile 3. kere gidişimiz ancak bu sefer eksikliğini çokça hissettiğimiz bir durum ile karşılaştık: Erin’in yaşıtı bir çocuk olmaması. O yüzden bu yazıya bir duyuru ile başlamak istiyorum. Yeni bir platform oluşturmaya karar verdik. Nasıl ki çocuklu aileler etrafımızda yokken oyun gruplarının faydalı olacağına inandık ve Benimle Oynar mısın Anne? platformunu oluşturduk şimdi de kampa giden ailelerin yoksunluğu içerisinde “Kampa Gidelim mi Baba?” demeye karar verdik. Şimdilik elimden geldiğince eskiye ait yazıları girdiğim bu sayfaya zaman içerisinde çocukla kamp yapmanın güzelliklerini, zorluklarını, faydalarını yazarak aileleri bu konuda motive etmeyi hedefliyoruz. Bu aydan itibaren kışa girmiş bulunuyoruz ancak bahar ayı geldiğinde beraber kampa gidebileceğimiz aileleri bilinçlendirip bu konuya dikkat çekmeyi kendimize görev bildik. Faydaları hakkında zaman içerisinde konuşmaya devam edeceğiz o ayrı ancak kış geldi diye doğadan uzaklaşmak ne haddimize: orman var koskoca bununla başlayabiliriz diye düşündük, siteden duyuru yaparak hafta sonlarını kapalı alışveriş merkezlerinden açık alanlara yönlendirmek için organizasyonlar yapıyor olacağız. Şuradan tıklayıp e-posta adresinizi bırakırsanız her türlü doğa aktivitesinden haberdar olacaksınız.

Şimdi gelelim bu Menekşe Yaylasında neler oldu neler olmadı. Neler olmadı: Erin dileği gibi oynayamadı bence. Oynadı tabii koşturdu, dalından şu eciş bücüş elmalardan mis gibi kopardı yedi. Kendilerine yayla elması deniyor toplanıp eve getirilip bir güzel içine tarçın eklenip demlenip içiliyor. Ekşimik suratla bol bol c vitamini depoladı muşmulalardan. bu sene geçen seneki kadar güzel değillerdi ama böyle dediğime bakma sevgili okur marketten manavdan alınanlara taş çıkartır dalından koparıp yemek. Ben de kıpkırmızı kuşburnu doldurdum ceplerime getirdim eve bu sefer çürütmeden tüketmeyi hedefliyorum. Olmayan neydi? Yukarıda bahsettiğim şen şakrak güneş altında yayla ortasında top oynayan veletler!

Olsun ne yapalım bu son olsun gelecekte Erin annesine partner yoga parterliği yerine tek kale maç yapsın! Fiko da dallardan düşen elmaların yerine kırmızı yanaklı bebeler assın!

Hava mükemmeldi. Kaçırdığımızı düşündüğümüz pastırma sıcağı bize sanırım son demini yaşattı. Güneş indimi tepelerin ardına buz keser yaylalar ya olmadı bu sefer: polar bile giymedim yatana kadar. Tarhana çorbamız, odun ateşinde köşedeki yayla evinden bulduğumuz tavada kızaran köftelerimiz, elinde gps varken çalışmadı diye koklaya koklaya gecenin bir köründe bizi bulan Fikonun kurban etleri, irmik helvamız, yoldan topladığımız kestaneler ve yayla elmalarından yapılmış mis gibi bir çay ile uğurladık bu sonbaharı.

Vukuatsız geçer mi biz Menekşeye gideriz de! Geçen sene Erin’in tutulan boynu bu sene Alpay’ın ağrıyan başı! Evde süs diye bırakılan ilk yardım çantası ve içinde kalan ağrı kesiciler! Sabah saat 5 gibi gözlerimi bir açtım ki Alpay başını sağdan sola atıyor. Tüm gece baş ağrısından ölmüş artık midesi de bulanmaya başlayınca ve ben de uyanınca bana söyleme kararı almış. Alpay ölüyorum demeden söylemez genel olarak hele ki ilaç istediyse yandım allah! Koşar adım çadırdan fırladım Fikoyu uyandırdım. Bir gün önce yürüyüş sırasında yaylanın üstündeki evde kalanlar ile konuşmuştuk ve bir ihtimal onlarda ağrı kesici vardır diye birlikte başladık yolu tırmanmaya. Normalde bir gün önce 1 saatte çıkmıştık Erinle ve kestirmek benim için zordu kaç dakikada çıkp inebileceğimi. Fiko ile konuşa konuşa gittik sanırım yol 15-20 dakikada bitti. Çok şükür ki minosetleri vardı! Tabii sabahın 05:30 sularında sıcacık uyku tulumundan adamcağızı çıkartmak, önce Fikoyu sonra yukarıdakini .. İki ağrı kesici ile uykuya daldı Alpay ve sonra ben de uyumuşum bir iki saat kadar. Neymiş: İlk yardım çantasının evde kendine bile yardımı yokmuş! Malzeme kontrol listesi olmadan kampa hazırlanılmazmış öyle kafana göre! Küçücük bir ilaç sabahın 5’inde adama yamaç tırmandırırmış!

Erinden inciler de var tabii. Aklımda kalan en çok güldüğüm bir tanesi:

Fiko Erin ateş başında mızmızlanmaya başlayınca birden sert bir çıkışla:
” aa tamam sus bakim hııı” dedi şaka yollu. Bizimkisi birden put kesildi. Aradan 10 dakika geçmedi ki gitti Fiko’nun yanına oturdu ve verdiği kestaneleri lüpletirken birden :
“Biliyormusunuz biz  sizi çok özledik annemle” dedi //mesafeye gel Fiko oldu birden “siz” //

———————–

Dönüşte Gelibouya yolculuk eden , poposu yer görmeyen Erin bey, yayladaki bir düşme sonucunda sanırım çok içerlemiş ki dedesine “LAYLA”yı anlatırken dönüp Alpay'”:

– “Laylada neden yürümek zorundayız ki baba?” diye sormuş

Sahi zorumuz ne ki çıkıp yürüyoruz laylada ??

Erin 10 Ağustos pazar saat 10:40 2543m Uludağ zirveden
aşağıya bakıp bu fotoğrafı gördü.

Katılımcılar: Alpay Oğuş, Ayça Oğuş, Erin Oğuş, Kaan Kurt

Birkaç gündür o kadar heyecanlıydım ki gitmeyelim diye her türlü mızmızlığı yaptım; kolay değil 16,5 aylık bir bebek ile ilk ciddi dağ faaliyetimizi yapacaktık.
Mızmızlıkta kazanamadım,
Gittik,
Alpay haklı çıktı,
Ben kazanamadım,
Erin kazandı,
Biz kazandık…
Gitmeden iki gün boyunca başım ağrıdı: heyecandan,
Yol boyu sesim çıkmadı: heyecandan,
Tırmanışa başladık nefesim kesildi: heyecandan..
bacaklarım titredi ilk külahı çıkarken: bu heyecandan değil..2 seneyi geçti kamp yükü taşımıyorum, çarşak çıkmıyorum,dağa gitmiyorum.

Normalde otellerden yürümeye başladığımız rotayı Erin dolayısı ile madenler çıkış noktası alarak yola koyulduk. İlk yarım saatlik külahı nefesim kesilerek, ciğerlerim biraz acıyarak tırmandım. Erin Alpay’ın sırtında eğlene eğlene çıktı,
sorun yok; ben rahatladım.
Saat 13:00 gibi başladık yürüyüşe, ben yine heyecandan saate bakmamışım, peki ya diğerleri?? Kaan ve Alpay da aynı benim gibi endişelere sahipti zannediyorum ancak benim konuşmamdan onlara fırsat kalmadı: sadece bir ara” sus Ayça yaaa tamam birşey olmayacak biraz daha konuşursan dalacağım şimdi sana” diyen Kaan oldu şakayla karışık.. bende sustum..
külahı çıkıp düz alana gelince herşey normal gibi geldi: normaldi de zaten. Birkaç saatlik yürüyüşle gölün yanına zirvenin altına ulaştık. Yol boyunca bir iki kere mola verip Erin’i çantasından indirdik ki bacakları açılsın biraz yürüsün ama yürümek ne demek her yer taş toprak ve Erin bundan dolayı çok mutlu, taşları bir yerden alıp öbür yere atıyor, toprakları avuçlayıp kendi kendine şarkılar söylüyor. Hava çok sıcak olmasına rağmen yükseklerde rüzgar yerli yerinde duruyordu. Erin’i uzun kollu giydirip her yerine koruma kremini sürmek gerekiyordu neyse ki bu konuda sıkıntı yaşamadık. Ancak bizim bile ellerimiz şişmişken Erinde şişlik olmamasını bekyemezdim: gözleri kıpkırmızı,şiş, burnu şiş ve sümüklü olarak tüm yürüyüşü devam ettirdi.

Göle vardığımızda güneş artık tepemizden ayrılmıştı.. En son göle inen çarşakta ben artık yapamayacağım en iyisi burada oturup bırakayım diye kendi kendime söylenmeye başladığımı fark ettim. Anne kadın ile dağcılık yapan kadın birbirine karışmıştı. Erin’in birkaç gündür burnunun tıkalı olmasından dolayı biraz endişem arttı: rüzgar ve basıncın deniz seviyesinden farklı olması sebebiyle burnu sürekli aktı durdu ve ben yanıma ateş düşürücü bir ilaç almadığım hatasını fark ettim böylece ” ya ateşlenirse” kuruntum ile beraber bir de baktım göle varmışım bile..
Erin Alpay ile mutlu mesut ” paa paa*” diye göle taş atıyor, göle girmek için ısrar ediyor..hava artık soğuk ve göle değil Erin biz bile girmeyiz o saatten sonra. “Yarın sabah gireceğiz” diye ikna ettikten sonra Kaan ateşi yakmaya ben sıcak bir ıhlamur kaynatmaya Alpay da kampı kurmaya koyulduk. Uzun zamandan sonra ilk defa dağcı yemeği yaptık 🙂 kısa,merasimsiz, az yemek ancak besleyici: tarhana, bulgur ama bulgurumuzda sebzelerimizi unutmadık!!..

Erin o kadar yorulmuştu ki biraz kamp alanımızda oynadıktan sonra ağlamaları mızırdanmaları başladı, yemeğini azıcık yedi ve saat 21:00 de sızdı ancak kolay olmadı sızması: yorgunluktan!..Gece 3-4 kere uyandı sanırım uyku tulumunda pek rahat değildi. Aslında bu ilk kampı olmamasına ve daha önceleri uyku tulumunda deliksiz uyumasına rağmen bu kadar uyanmasının sebebi bir süredir çıkartmaya çalıştığı dişleri ve tıkalı burnu diye düşündüm. Alpay ve ben sabaha kadar pek uyumadık. Uyumadığımızı zannetmiş de olabiliriz çünkü sabah saat 07:00 de ayakta ve gözlerimiz fal taşı gibi açık Erin’in uyanmasını bekliyorduk. Arada uyanmalarını – ki uyanmadı sadece azıcık ağladı- saymazsak sabah saat 08:00’e kadar deliksiz uyudu. Akşamdan kalan bisküvili pudingi,biraz tahin pekmezli ekmeğimizi ve Kaan’ın taşıdığı kavunumuzdan oluşan merasimsiz kahvaltımızı yapıp kampı toplayıp zirve yoluna koyulduk. Gölden zirveye çıkan yol normalde yüksüz 1 saati bulmazken, benim bitmiş performansın, doğum sonrası+12 kilom ve kamp yüküm ile yavaşlığım sayesinde 1,5 saati buldu. Patikanın başında çantalarımızı bırakıp zirveye yürüdük.
Ve Erin 2543 metrede zirve bayrağının yanında oturup zirve defterine yol boyunca söz verdiğimiz “cidim**”‘ini yapıyor!..

Bu çok heyecan verici bir andı. Hep “acaba Erinle de dağlara gidebilecek miyiz??” diye merak ediyordum ve gittik ve bundan sonra da giebileceğimizin ışığını gösterdiği uyum ve mutluluk ile bize verdi.
Zirvede biraz oyalandıktan, benim hamileyken koluma taktığım ve Erinle çıkacağım ilk zirvede saklayacağım ipi yerine koyduktan, zirve defterine bir iki kelime karaladıktan sonra dönüş yoluna çıktık.

3 aşamayı sıkıntısız atlatmanın verdiği rahatlıkla 4. aşamaya başladık. 4. aşama ilk üçünden biraz daha zor oldu çünkü Erin’in uyku saati ile çakıştı böylece Alpay’ın sırtında uyuyakaldı. Alpay’ın zaten yorgun olan bedeni inişin ve dönüşün her zaman daha zor olduğu göz önüne alınırsa daha da yoruldu. Uyuyan bir bebeği dağ şartlarında sırtta taşımak oldukça zor. 20 dakikaya yakın yürüdükten sonra mola vermeye karar verdik. Durduğumuz ve Erin’i çantadan indirdiğimizde öğlen uykusu 20 dakika ile sona erdi ancak biraz olsun kendini şarj eden ufaklığımız yine sıkıntı vermeden bizimle yola devam etti. Normalde 2 mola verdiğimiz yürüyüş rotasında kısa kısa molalar vererek arabamıza 2,5 saat içerisinde vardık.
Ben son külahı inerken artık “şöyle oturup kaysam aşağıya kadar” diye düşünmeye başladım.Beyin ne yapacağını biliyor ama koordinasyonumu kaybetmişim, zamanla geri gelecektir.
Alpay’ın ve benim hayal ettiklerimizden biri daha gerçekleşti. Kaan’a gelince: O bizden daha heyecanlıydı buna ortak olduğu için 🙂 Uludağ yaz faaliyeti her zaman düz ve kolay bir yürüyüş olmasına rağmen işin içinde 16,5 aylık bir bebek olduğunda bizim Ağrı’mız oldu sanki.Endişeler, ne olacaklar birleşti ama su üstüne çıkmadılar. Herşey su gibi kolay ve keyifli oldu, ruhlar tazelendi.

Gece yatarken Alpay bana “dağlar bize çok şey verdi şimdi Erin’e verecekler.. rahat uyu birşey olmayacak” dedi..
uyuyamadım..
birşey olmadı..

Dağların bize daha çok şey katmasını, doğanın hayatımızdan eksik olmamasını dilemekteyim şimdi yorgun ama mutlu bedenimle.

*Pa = su,deniz,göl  v.b
** Cidim= kalem ya da boya ile yapılan her türlü çizim

Dip not: seçmece fotoğraflar burada