İstikamet Terme dedik yola koyulduk.. Şu istikameti bir tutturamadık.. iyi de oldu ya..

Ordu’da Alpay’ın Vosvos şenliğinden tanıdığı Enis ağabeyi ziyaret etmek için bir mola verdik. Sahildeki Ayışığı kafesinde gittik. Yeni yaptığı yerde olduğunu söylediler bizde “hadi uğrayalım” dedik önce findık sucuklu tostundan tadarak.

Yeni yerinin adı Jason’s eski adıyla Yason. Ordu’dan sonra İstanbula doğru Caka’yı geçer geçmez sağda. Karadenizin birkaç burnundan biri. Çok eski bir kilise var : Yason kilisesi. Burası insanın hiçbir şey düşünmeden yatabileceği , ruhunu dinlendirebileceği nadir yerlerden biri. Hatta ünü 2500 sene öncesine dayanıyormuş. Buradan Roma’ a yunusların kovaladığı kefaller ihraç edilirmiş o zamanlarda hemde kayalara oyulmuş doğal balık havuzlarında biriktirilerek. Bu havuzlar hala duruyor ama balıklar yerine biz yüzüyoruz bugün burda. Son iki gecemizi burada geçirmeye karar verdik. Artık yorgunuz ve dinlenmek için ideal bir yer bulduk .

Şimdi Alpay ve Mehmet akşam soframızı renklendirecek balıkları almaya gittiler.

Bir sihirli hava var. Zaman dursa istiyor insan oysa 2 günüm kaldı. 2 gündür yazmadığımı fark ettim o kadar çok şey sığdı ki bu 2 güne.
Salı sabahı gözlerimizi Ayder’de açtık. Güneşli ve biraz sıcak bir hava günaydın dedi bize. Pansiyonumuzun kamelyasında güzel bir kahvaltı yaptıktan  sonra son 1 haftanın yorgunluğunu atmak üzere 57 derece sıcaklıktaki kaplıca sularına bıraktık kendimizi. Bir saat boyunca banyo yapıp sıkıca giyinerek çıkıp Sema ablanın dün gece söz verdiği kara lahana çorbasını içmek için restauranta gittik. Kışa kadar beklememe gerek kalmadı. Mıhlamayla birlikte çorbamı içtim. Sonra ballarımızı alıp Ayder’e hoşçakal diyerek yola çıktık.

Amacımız Zir Kaleye gitmekti. Önce Çamlıhemşin’e indik. Bu sefer yolun sağından devam ederek Şenyuva ( Çinçiva ) köyüne geldik. Daha önce bize tavsiye edilen Pokut yaylasını haritada görünce “hadi çıkıp bakalım “ diyerek bize “araba çıkmaz ama sizinki belki çıkar” denilen yola direksiyon kırdık. Yol başta çok düzgündü. Yukarı çıktıkça derin çamurlarla karşılaştık ; çamur inatlaştı biz inatlaştı. Solumuz yamaç sağımız uçurum ortamız çamur inatlaşarak 2 saatte 11 km yolu çıktık. Oldukça gerilimli bir yolculuk oldu yukarıya kadar. Arazi aracı yoksa ya yürüyerek ya da nereden yolcu aldığını bilmediğim unimoglar ile çıkmak gerekiyor. Ama bu yaylaya çıkılmalı!!

Yolun gerginliğinden yukarı çıkar çıkmaz köye aşık olsam da inmek istedim. Şimdi inmediğime mutluyum hatta 1 gün daha kalmadığımız için pişmanım, daha önce de dedim ya burada dostluklar hemen kuruluyor , hemen kuruluyor, hemen birer bardak çay süresine…

18:28

Bu akşam Pokut’ta kalmaya karar verdik. Kampımızı köyün altındaki düzlüğe kurduk ve hemen gün batımını kaçırmamak üzere bizi köyün sırtına çıkarttılar. Tarifine hiçbir şeyin yetmeyeceği belkide hayatımın en güzel gün batımını seyrettim buradan. Son 10 gündür duyduğum tek cümle “ sizin şansınıza güneş var hava açık yoksa burası hep sis hep yağmur “ burada da karşıma çıktı. Köyün son 1 aydır göremediği güneş bizi bekliyormuş en güzel batışını hediye etmek için.

Güneş battıktan sonra bir güzel – sonunda – taze fasulyemizi ve bulgurumuzu hazırladık. Tabii fasulye 2000 metrede biraz geç pişiyor ama oldukça lezzetli oldu.

Yemekten sonra bizi davet ettikleri ahıra gittik. Bu ahırda geceleri horon tepiliyor çünkü elektrik yok dışarısı karanlık ahırda ise aydınlatma var. Ortada seyredenler etrafında kafasını tavana çarpa çarpa ve bunu umursamadan horon tepenler var. Köyün genci yaşlısı akşam oldu mu giyinip süslenip buraya geliyor. Yarım saat seyrettikten sonra kampımıza dönüp milyonlarca yıldızı ve Mars’ı çayımızı içerek seyredip harika bir uykuya yattık.

Sabah güneşin ısıtmasıyla 06:30’da uyandık. Kaçkar manzaralı balkonumuzda kahvaltımızı yaptıktan sonra kampımızı topladık ve gitmeye hazırlandık. Ancak Gönül Teyze’nin ince davetini kabul ederek bu yolculuğu biraz erteleyip sofralarına misafir olduk . Uzun sohbetlerden sonra saat 12:00 gibi tekrar görüşme sözümüzü verip bir parçamızı orada bırakarak buraya da hoşça kal dedik.

Dünkü planımız olan Zir Kale yoluna döndük ama galiba artık Pokut’tan sonra başka bir yaylada olmak istemiyorduk. Vazgeçtik ve direksiyonumuzu denize doğru kırdık. Önce Fırtına Deresinde bizi sonuna kadar bırakmayan arabamız DIFICILLE’e güzel bir banyo yaptırdıktan sonra Şenyuva kahvesinde birer çay içtik ve sahile doğru yol almaya başladık.

Yine hiçbir şey planladığımız gibi olmadı. Önce Mercedes Jeep delisi Yeniay Belediye Başkanı tarafından takip edilip Of’a gelemeden durdurulup arabayı satmamız için 2 saat ikna edilmeye çalışınılıp bu 2 saatten sonra biz onu satmamaya ikna edip Trabzon’da peynir almak için 1 saat harcayıp sonra Akçaabat köftesi yiyip sahilde horon seyrederek gece 23:00 te ancak Tirebolu’a varabildik. Hızlıca kampımızı kurduk , Alpay gece denize girme zevkinden bu kadar yorgunluğa rağmen kendini mahrum etmeyerek yüzdü ve biz nihayet uykuya geçebildik.

24 Ağustos 2003
Sabah  saat 04:30 da uyku tulumlarımızı terk edip kahvaltımızı yaptıktan sonra 05:30’da zirve için Alpay ve ben yola çıktık. Mehmet geceyi kötü geçirdiği ve üşüdüğü için midesini bozdu ve kampta kaldı. Bizden başka birde İsrailli grup ve yine Dilberdüzünde tanıştığımız Rizeli iki arkadaş İsmail ve Eray vardı. İsmail ve Eray bizden 45 dakika önce yola çıktılar biz de İsraillilerden 15 dakika önce.
Zirve rotası yani Güney Klasik rota oldukça belirgin bir patika ile Dilberdüzünden başlıyor. 1.5 saatlik bir çıkışla deniz Göl’üne varılıyor. Tırmanış Deniz Gölü’nden de başlayabilir. Kamp yüküyle Dilberdüzünden göl 2.5 saat sürüyor. Sürekli çıkış var. Biz yüksüz saat 07:00’de göle vardık. Yarım saat mola verdikten sonra 07:30 ‘da tırmanışa geçtik.

Saat 11:15’te 3950 metredeki zirveye giden sırta ulaştık. Ben zirveye 15- 20 metre kala bıraktım. Alpay 5 dakika sonra zirve defterine ulaştı. İsrailliler ile biraz zirvede kalıp yanıma geldi. Şansımız iyi gitti çünkü hava bize geçen 1 aya göre büyük bir süpriz yapıp harika bir hediye verdi. Tırmanışın başından sonuna çok az bulutlu ve güneşliydi.

Saat 12:00’e kadar zirveden Deniz Gölü’nü ve etrafı seyrettikten sonra dönüşe başladık. Çıktığımız çarşaktan inerek 14:30’da göle vardık. Yine yarım saat mola verdik ancak bu sefer Alpay ve gaza getirdiği sevgili yol arkadaşımız Tomer göle girdiler; girmek demek doğru olur mu bilemiyorum; ben bir atladığını gördüm sonra yine atladığı taşın üzerindeydi.

Saat 15:00’te gölden tekrar hareket edip 16:30’da Dilberdüzü’ne vardık.

Güney Klasik rotasının aslında çok da kolay olmadığını söylemeliyim bizim tek şansımız havanın açık olmasıydı. Hava açık olursa patika çok belirgin bir şekilde gözüküyor. Yürüyüş Dilberdüzü’nden başladığı zaman molaların süresine ve tempoya bağlı olarak 9 – 11 saat sürüyor.bize gölden sonra su bulamayacağımız söylemişlerdi ancak neredeyse zirveye kadar su var.

Rota çok açık ancak duyduğumuz kadarıyla “ rehbersiz “ çıkılamaz havası vermek için işaretlerin yerlerini değiştiriyorlarmış ki zaten bu bize fazladan bir tepe çıkmamızı sağladı. Sis olduğu zaman kaybolmak çok kolay. Zirveye giden sırta gelindiğinde buradan yürümek benim gibi boşluk hissinden tedirgin olanlar için çok keyifli olmayabilir. Ancak sonradan öğrendiğimize göre bizim fark edemediğimiz sırtın hemen altında bir yol daha varmış zirveye giden. Bir daha ki sefere diyorum …!!

Çok fazla dağ görmedim ama neredeyse zirvesine kadar su ve yeşillik olan tek dağ burası. Kamp alanımıza döndükten sonra biraz yemek yiyip hızlı bir kararla 17:30 ‘da Olgunlar’a dönüşe geçtik. Hayallerimi süsleyen domates soslu makarna orada yapılabilecekti çünkü..

Mehmet hasta olduğu için onun eşyalarının bir kısmını Alpay’la paylaşıp sürekli iniş olan patikadan 2 – 3 kere ahududu – yöresel adıyla corkh (okunuşu böyle )  – molası vererek saat 20:00’de kamp alanımıza vardık. Yol boyunca makarnanın hayaliyle ayaklarıma yürüme emri verdiğimden hiç beklemeden domatesleri alıp yemeği hazırladım. Alpay şiddetli bir baş ağrısı ve üşüme ile uyku tulumuna girdi. O kötüleştiği için olsa gerek bana bir iman gücü geldi. Sanki 14 saat yürümemişim gibi davranarak yanlış yaptığımı fark edemedim. Alpay’ı ve sonra kendimi toparlamam gece 23.00’ ü buldu. Kafamı koyar koymaz uyumuşum.

25 Ağustos 2003
Sabah karşı müthiş bir mide bulantısı ile kendimi çadırdan dışarı attım, karşı konulamaz bir kusma isteği ile hava almaya çalıştım. Biraz toparlandığımı hissedip biraz daha uyumak üzere çadıra girdim ancak zaman o kadar çabuk geçmiş ki sanki 1 dakika sonra Mehmet’in planımızı sormak için çadıra gelmesiyle uyandım. Uyandığımda her yerim alev alev yanıyordu ve kıpırdayamıyordum. Esas planımız Mehmet’i eşyalarla minibüse bindirip Pazar’a yollamak Alpay’a yüksüz olarak 5 saatte Yukarı Kavrun’a arabayı almaya gitmekti. Ama ben değil Yukarı Kavrun’a yürümek minibüse yüreyebilecek durumda değildim. Alpay tek başına gitmek istesede ben bunu doğru bulmadım. Hızlı bir şekilde kampımızı toplayıp minibüse yetiştik. Minibüs önce 2,5 saatte Yusufeli’ne ulaştı. Yusufeli’nden 2 saatte Artvin’e geldik . Artvinden Ardeşen ve sonra Ayder Yaylasına saat 15:00 te 10 saatlik bir yolculukla vardık. Yol boyunca ateşim hiç düşmedi bunun üzerine bu geceyi pansiyonda geçirmeye karar verdik. Alpay arabayı almak için Yukarı Kavrun’ a gitti.Yarı yola kadar araba buldu sonrasında yüyüyecekti. Şimdi Mehmet ve ben pansiyona yerleştik Alpay’ın gelmesini bekliyoruz.
Benim hala hafif ateşim var ve ciğerlerim ağrıyor. Öğrendiğim en önemli şey ne olursa olsun yürüyüş sırasındaki molalarda ve yürüyüş bitiminde terli t- shirtle kalmamak gerekiyor. Şimdi gidip sıcak bir duş alıp ilaç içip Alpay gelene kadar uyuyacağım.

19:12

40 – 45 dakika önce Alpay’dan arabayı aldığına dair mesaj geldi ama kendisi hala gelemedi. Son 1 saattir bu pansiyonun sahibi olan amcayla muhabbet ediyorum. Bu zenginliğin içinde sorun üstüne sorun koymuş.. herkesin bir odası eksik evinin ne de olsa…!!

Günler sonra sıcak bir banyo yaptım. Vücudum hiç temizlenemeyecek sandım.. insan elinin altındaki birçok şeyin değerini bilmiyor.. sıcak bir duş ve sıcak bir bardak çay ne kadar da önemli aslında.. birde üşümeden , acele etmeden içebiliyorsa insan…bunları 4 sene önce bu kadar önemli saymazdım .. bütün bu yaşadıklarımdan sonra her şeye daha sıkı sarılmak geliyor artık içimden .. her şeyi sonuna kadar yaşamak…
Bu son 5 günde çok şey öğrendim. Sınırlarımın beynimdekinden çok daha ileride olduğunu gördüm. Hatta belki daha fazlası da var. 3900 metreden aşağıya bakabiliyorsam ben , artık büyüdüm diye oradan bağırmak geliyor içimden ..

Bugün buradaki 3. günümüz. Günleri tutamıyorum burada , aslında yazmıyor olsam tarihide unutmuş olabilirdim zira hangi gündeyiz bilemiyorum .. zannediyorum Cumartesi. Herhalde Salı günü şehirde oluruz. Artık biraz yorgunum , hayatımın ilk transını yaptım; hiç bu kadar kamp yükümle yürümemiştim, üstelik öbür gün ikincisini yapacağım ; önce kuzeyden güneye sonra tekrar güneyden kuzeye.
Başta küçümsüyordum yaptığımızı şimdi vücudumdaki ağırlık arttıkça hiç de küçümsenemeyecek bir şey yaptığımızı fark ediyorum.

Kafamı , gözlerimi tepelere bakmaktan , ihtişamı seyretmekten indiremedim..

Sabah saat 04:00’ te uyandık; oldukça ürkütücü bir hava vardı. Bugün de kıpırdayamayacağımızı düşündüm. Sabaha kadar şimşekler çaktı. İlk defa çadırda uyuyor olmak bu kadar ürküttü beni. Bomboş bir arazide tepemde şimşekler çakarak uyuduğum ilk geceydi.. uyudum denilebilirse…başından beri korkuyordum zaten ama sanırım artık oldukça azaldı , daha rahatlamış hissediyorum kendimi.

05:00’te çadırdan çıkıp kahvaltımızı yaptık. Sis dağılmadı ama yine de yola başladık.
Gölden yukarı çıktıktan sonra yarım saatlik bir iniş ile bir dere yatağına geldik. Dere yatağı düz takip edildiği zaman  yol Karadeniz Gölüne gidiyor. Dere yatağının taşlık bir alanda yayvanlaştığı yerde sağ yukarı tırmanan bir patika var. Bu patika 2,5 saatlik zor ve adına uygun bir tırmanışla ( NALETLEME TEPESİ ) 3205 m’lik yükseklikteki geçide geliyor. Bu yol çok kullanılan bir yol olduğu için çok belirgin. Aynı belirgin patika  Olgunlar Yaylasına kadar devam ediyor. Geçidi inmek 1 saat  , Dübedüzü’ne iniş 1 saat ve Dübedüzü Yaylasına iniş 1,5 saat oradan Olgunlar 1 saat sürüyor. Bütün bu yürüyüşlerin tamamı kamp yüküyle yapıldı ve saatler molalar eklenerek hesaplandı.
Olgunlar’da temel kamp ihtiyaçlarını karşılayacak bir bakkal var. O kadar çok yürüyüşçü geliyor ki bakkalın içi sadece kampta kullanılacak malzemeler ile dolu. Birde bakkalın içinde bulunan Olgunlar Pansiyon var. Pansiyonun karşısındaki tepedeki düzlükte kamp kuruluyor..

Sabah yola çıktığımız gölden sonraki ilk tepe sislerin  içinde oldukça ürkütücü görünüyordu. Özellikle benim için fazlaca korkutucu ; o kadar ki  ilk defa ağladım!! Yani bir iki damla yaş aslında ve inerken dizlerim titriyordu ama bu da aslında birkaç adım sürdü. Beni korkutan yine aslında benden başkası değildi. Bir gün önce o tepeyi sislerden kaybolmuş bir şekilde görüp gece boyunca tepemizdeki şimşekler ile uyumaya çalışırken öyle gözümde büyükmüşüm ki.. oysa oldukça normal bir iniş.
Başta sislerin içinde kaybolmuş yollar beni tedirgin etse de yürüdükçe bilinmeyene  doğru gitmek keyif vermeye başladı. Hatta geçidi geçtikten sonra sisin gitmiş olmasına kızdım bile..
Naletleme geçidinden sonra yol sadece iniş. İnişleri bir türlü sevemedim , çıkmak zor olsa da çok daha keyifli.. yavaş ve tadını çıkarta çıkarta.

Yaylanın güneydoğusundaki sırttan Çinaçur Dersi boyunca Büyükdeniz göletine gelmeden Karadeniz Gölüne giden geçidin dibindeki haritada gözükmeyen küçük bir gölün yanında hava şartlarından dolayı kampımızı attık. Yol bu göle kadar Yukarı Kavrun’dan itibaren kamp yüküyle 2.5 saat sürdü. Bu göle kadar 6 kişilik İsrail’li bir grupla geldik. Kamp atma kararını ilk onlar verdi biz belki sis dağılır umuduyla biraz daha bekledik ancak bizde vazgeçtik. İsraillilerle aynı rotayı yapacağımızı öğrenince hepimiz beraber hareket etmeye karar verdik böylece 9 kişilk bir ekip olduk. Gölün kenarında yemeklerimizi hazırlarken hava güzel bir süpriz yaparak yemek boyunca güneşi bize gösterdi daha sonra tekrar sis çökünce çadırlarımıza erkenden girip uyumaya karar verdik.

NOT: hava sisli ve az yağışlı , sabah saatlerinde güneşli. Dağın kuzey tarafında öğrendiğimize göre saat 15:00 – 16:00 ‘ a kadar güneşli olurmuş , bu saatten sonra çöken sis ertesi sabaha kadar kalkmazmış.

Arkamda tulumuyla Karadeniz türküleri söyleyen bir grup var. İnanılmaz güzel birde ben yazmaya çalıştıkça üstüme yapışan dev sinekler ve kelebekler… Burası sislerle kaplı , oldukça gizemli.
Bu sabah Sümela Manastırına çıktık. Burada herşey gizemli ve inanılmaz güzellikte. Sümela Manastırı’na 1200 m’lik bir patikayla çıkılıyor.Bu aralar buralarda her yer sis, manastırda sislerle kaplıydı , gizemini arttırmak için yarışıyor sanki hava.

Manastırdan çıktıktan sonra Yomra , Arşin , Araklı , Sürmene ve Of üzerinden Rize’e ulaştık.Rize’de biraz gezdikten sonra Pazar’ı geçip Ardeşen’e ulaştık. Ayder Yaylasına Ardeşen’den ulaşınılıyor.Yolun yarısında iki teyze ile sohbet ettik.Burada dostluklar hemen kururluyor , sözler hemen veriliyor, herkes o kadar sıcak ve neşeli ki.. Teyzelerden kışa kara lahana çorbası sözü alıp yola koyulduk.

Saat 19:00 gibi Ayder’e ulaştık.Burası sanki İstanbul gibi… herşey var üstelik çok şık; Uludağ’a gelmişiz gibi tek fark insanlar turistlerden ve turizmden etkilenip kültürlerini kaybetmemişler; en azından şimdilik.

Benim tek sorunum hava: çok sis var. Yarın transa başlayacağız benim sinirlerim iyice gerildi ve her şey çok ürkütücü.. önünü görememek zevkli olduğu kadar ürkütüyor da.

En güzeli ise gün kavramımı kaybettim.. hangi günün hangi saatindeyiz takip edemiyorum.

Bu gece bu kadar rahat uyuyabileceğim önümüzdeki 1 hafta için son herhalde ya da bana öyle geliyor. O kadar büyük bir yeşillik var ki .. hiç yeşillik bu kadar korkutucu olmamıştı. Hayatımın ilk büyük dağına doğru günleri geri sayıyorum. Dağda olmak büyük bir boşluk hissi , yasak bir ilişki yaşar gibi.. hem tehlikeli hem heyecanlı; zevkli ve korkutucu. En ufak yanlış adım büyük bir düşüş yaşatırmış gibi ama yanlış olup olmadığını düşünmeden insana o adımı attıran vazgeçilmez bir tutku..

Gerçekten uzun bir yol yaptık. Sadece 3 gün oldu ama sanki 3 aydır yollardaymışım gibi. Birçok il sınırı geçtim. Yolda olmayı seviyorum, yorgun ama özgür hissediyorum. Yolda olduğun zaman kök salamıyorsun , bir yerde bağlanamıyorsun.. bir parçanı bırakıp başka bir parça alıp diğerlerini bırakmaya devam ediyorsun.
Bir eksilip çok çoğalıyorsun .. yollar hiç bitmesin istiyorsun..

23:35
Önümüzdeki 14 günün ilk gecesinde Abanada sahilde bir kampingdeyiz. Buraya kadar oldukça keyifli bir yol oldu. Sabah saat 06:00 da Istanbul’dan yola çıktık.Bolu yolu üzerinden öğlen saat 12:00 civarında Safranbolu’a geldik. Safranbolu çarşısında biraz gezindik ; ben takıntılı bir şekilde “safran ” aradıktan sonra kilosu 1 MİLYAR  olan safrandan 1 gram edinebildim. Daha sonra öğle yemeği yemek işçin harika bir seçim yaptık : “BESTAMİ’NİN YERİ ”. 90-100 senelik 3 katlı bir konak. Üst katlar ev alt kat ve bahçe gözleme evi. Plastik sandalyeleri göz ardı edersek oldukça keyifli bir Safranbolu konağı üstelik harika bir mantısı ve sarma dolması var.. neredeyse bedava  olduğunuda eklemem lazım.
Yemekten sonra müthiş panorama için kaleye çıktık ; çıkılmasada olur.Üstelik kafabaşı 250.000 lira alıyorlar..

Yolumuza devam etmek için normal yol yerine sahilden gitmeye karar verdik. Rotamız Kastamonu’nun sahili İnebolu ve Abana. Aslında Kastamonudan direkt yol var Samsun’a kadar ancaj biz uzun , virajlı ama keyifli yolu tercih ettik. Sırasıyla Eflani , Pınarbaşı , Azdanay, Seydiler ve Küre üzerinden İnebolu’a ulaşınılıyor. İnebolu’a inerken yukarıda asılı bir teleferik sistemi dikkati çekiyor.. tabii bizimde özellikle Mehmet’in dikkatini yol boyu rastladığımız diğer sistemler gibi bu da çekti . 15 sene önce Almanlar tarafından prit ve çinko taşımak üzere yapılmış . Canım Türkiyem sistemi 1 sene kullanmış şimdi olduğu gibi duruyor.. madeni kamyonlar taşıyor..
Saat 18:00 gibi İnebolu’a vardık .. biraz sahilinde dolaştıktan sonra Abana’a geçtik. İnebolu – Abana arası 21 km. Abana’a geldiğimde oldukça şaşırdım, 15 sene önce gördüğüm o güzel küçük köy şimdi adeta bir sahil ‘ŞEHRİ’ olmuş. Kalmak için bir sürü pansiyon var. Biz daha önce öğrendiğim Günbatımın’a gittik ancak orada sadece bungalovlar var ve kamp atmaya izin vermiş olsalarda çadır kuracak yerleri yok . Bizde akşam yemeği işimizi orada halledip biraz ilerisindeki DOĞAN GÜNEŞ KAMPİNG te kampımızı attık. Burada çadır başına 5 milyona kalınıyor; kumsala özellikle yola ve müzikli aile çay bahçelerine oldukça yakın .. olabildiğince sakin bir gece geçeceğe benziyor.

Yarın sabah Samsun – Sinop’a doğru yola çıkacağız amacımız Yeşilırmak kenarında kamp atmak.. ama genelde planladığımız olmuyor. Bakalım neler bekliyor bizi..