Sabah uyandığımda aklımda şu vardi:

Sonra o fırtına bittiğinde nasıl olup da onun içinden geçebildiğini, nasıl hayatta kalabildiğini tam olarak anlamayacaksın. Hayır, o fırtına gerçekten bitti mi bunun bile farkına varamayacaksın. Yalnız, tek bir şeyden emin olacaksın. O fırtınanın içinden geçtikten sonra, fırtınanın içine ayak attığındaki kişi olmayacaksın artık, aynı kişi olmayacaksın.
Haruki Murakami

ÇCok daha iyi durumumuz dualarını desteklerini esirgemeyen herkese teşekkür ederim. Süreci yönetmem için beni ayakta tutan, soğukkanlı kalmamı sağlayan isimleri tek tek yazamam hepsi kendini biliyor. Allah razı olsun, hakkınız ödenmez.İyi olacağız durum bildirmek istedim.
Her fırtına gökkuşağını getiriyor en sonunda bilirim.

Bugün pazar
Bugün beni ilk defa güneşe çıkardılar
Ve ben ömrümde ilk defa gökyüzünün
Bu kadar benden uzak bu kadar geniş
Bu kadar mavi olduğuna şaşarak
Kımıldamadan durdum
Sonra saygıyla toprağa oturdum
Dayadım sırtımı duvara
Bu anda ne düşmek dalgalara
Bu anda ne kavga ne hürriyet
Bu anda ne düşmek dalgalara
Bu anda ne hürriyet ne karım
Toprak, güneş ve ben
Bahtiyarım

Nazım Hikmet Ran

Bu sabah biraz kızgın uyandım,sebebini bulamadım sabah sabah. Kuşların sesini dinledim geçmedi, paskalya çöreğine vurdum ellerimi olmadı, dün Hamdi abiden süt almıştım yoğurdumu mayaladım kalanından sütlaç yaptım, çıkamadım mutfaktan, olmadı. Kızgınlık başıma ağrı sapladı neden başım ağrıyor diye dolandım bu sefer.
Sonra pazar alışverişi geldi. Adada 2 haftadır pazar kurulmuyor,mavi masa (@bozcaadabld) siparişleri alıp kapı kapı teslim ediyor. Bu hafta ilk teslimatimızdi. Kaç kere teşekkür etmem gerektiğini hesaplayamadı kafam çünkü yetmezdi. Biz evde kalalım diye hizmet eden bir bölüm insan var ve kızgınlığın altındaki o duyguyu limon ve potakalları sabun, sirke köpük köpük yıkarken buldum: utanç!
Adaletsiz ve eşitsiz bir dünya içindeyiz ve bu benim içimde utanç yaratıyor.
Kızıyorum. Hayvanlar çiftliği geliyor aklıma
Bütün hayvanlar eşittir bazıları daha eşittir!
Sahi böyle mi?
Sana kargo ile gönderirim diyen biri olunca sakın diyorum gönderme,sonra şimdi değil. Kargoyu taşıyanın benden daha az hakkı olmamalı bu yaşamda.
Elbette diyeceksin sayın okur ne yapalım? Mümkün olanı ayağımıza getirtmeyelim bu bile bir çok kişiyi kazandırır.
Minnet duydum bugün biz evde kalalım diye hizmet veren herkese, hakkınızı helal edin.
İçim bugün çok kırgın, eşitsizliğe, adaletsizliğe.
.
İçeride bir kaç şişe içkim varmış. Neden orada duruyor dedim. Alkol de sevmem ama her akşam 1 kadeh içersem belki geceleri bölünen uykum bölünmez,hem başka hangi hayatta içilecek onlar. Bugün mutfaktan çıktığım zamanlarda yün ördüm yine. Tespih çeker gibi saya saya içimden de söve söve
.
Hallerden hallere geçiyoruz. Bugün böyle. Hava hala soğuk lakin güneş vardı tüm gün.
.
Sağlıkla kalın
İyi olun
Güvende olun 

Korkuyorum. Çok derinden bir yerden geliyor çocuğumu besleyemezsem korkusu. Bana ait değil biliyorum. Haberlere bakmıyorum. WhatsApp’a da bakmıyorum. Gruplardan çıkıyorum. Online meditasyon yoga ya da bir sürü sunulan seçeneğe katılmıyorum_ ki hepsi çok değerli,herkesin vaktine teşekkür ediyorum_. 2-3-5 bende kapılıp yaptım, şimdi yapmayı hissetmiyorum. Biraz uzak kalmak, bana ait olmayan bu çok derin katmandan gelen duyguyu tanımak, biraz demlenmek, tefekküre dalmak istiyorum. Salgından önce bu kadar sosyal değildim şimdi önceki sosyallik dereceme geri gelmek istiyorum.
Şimdi ve burada, yaşamayı seçtiğimiz hayatta, baharı kaçırmamak için bir alanım varken henüz ve hala,
“Baharın sessizce geçip gitmesine izin vermeyelim” demişti dun @beste_bonnard baharın geçip gitmesine sessizce izin vermeyeceğim. Hikayelerimde baharı taşıyacağım şimdi buraya ulaşmak konusunda sınırları olanlara, kokusu gönderemem ama hissini belki. Bir süre baharı yaşamayı seçiyorum
.
Sağlıkçılar için, yiyecek yemeği olmayanlar için, bu savaşta yaşamını yitirenler için, bu savaşta biz evde kalalım diye sokaklarda hizmet verenler için,herşeyin geçeceği umudu için dua edelim, elimizde bundan başka birşey yok. Olacak olan oluyor.
Sağlıkla kalın
İyi olun
Güvende olun

Şimdi tek derdimiz hayatta kalmak, sağlık ve sevdiklerimizin güvende olması
.
Süreç bittiğinde _ki bitecek ne bitmedi bu yaşamda?_ hatırlamak üzere şuraya bıraktım bu sabah uyandığımda ilk gördüğüm görüntü ile ilk aklima geleni
.
Günaydın.. bugün de uyandık çok şükür, kitap okumak etkinliklere katılmak,spor yapmak, yoga yapmak, meditasyon yapmak,resim yapmak, görüntülü konuşmalara katılmak zorunda değilsin.
Sadece uzanır halde yatabilir ve içerde ne oluyor ile ilgilenebilir hatta buna bile bakmadan tavanı seyredebilirsin. Sosyal medyanın yine itekleyen zorlayan tarafına kapılmayabilirsin. Bu süreçte korkmak, kaygılı olmak, endişeli olmak, ağlamak ve hepsini bir kenara koyup bir anda kalkıp dans etmek normal. Bence normal. Bildiğin herşeyi unutmak ya da hatırlayamamak, iki satir kitaba kafayı verememek bence yine normal.
#kendimenot alırken sana da belki duymak iyi gelir dedim
.
Güvende ve sağlıklı olmamız dileğimle Daha

16 mart
beraberlik, yol arkadaşlığı,hayat birlikteliği, ebeveynlik
yolunda bir sene daha geride kaldı bugün. Erin 12 yaşını bitirdi biz 19
.
Bugün EVDE KALARAK doğum günü kutluyoruz.
Duygusal analık kelimelerine ulaşamadığım bir gün,biraz endişe,biraz korku ve bunları yönetecek iç güç,bolca dua, uzaktan dokunmadan sokaklarda sosyalleşmeden yapılan sohbetler bolca mutfak el işi dizi film muzik..vs vs
hepsi geçecek yine olağan yaşam devam edecek kaldığı yerden değil olduğu yerden, dönüşmüş değişmiş şekilde.

Avluda bir gürültü biraz önce. Bu yavru içeri girmiş bizim kızdan kurtulmaya çalışıyor. Bu hafta ikinci vaka biri ölü biri iyileşti demin uçtu avucumdan. Avucumdan uçarken gözüm araziye takılıyor,bir kaç gündür ilk defa gördüğüm bir cins minik siyah beyaz kuş sürüsü yine yemek peşinde. Dün evin dibine kadar gelmiş ibibik kuşları vardı ve yine sapsarı, fosforlu sarı gövdesi olan kuşlar uçuyor bugünlerde. Şu siyah beyazları ilk defa gördüğüme yemin edebilirim. Biz sessizlestikçe, biz durdukça kendine alan yaratan canlılar için kalbim kocaman oluyor. Hoş burada hep sessizdik, izolasyon denilince ve sadeleşme bende çok büyük yankı bulmadı ama kollektif olarak sessizlestikçe sanki tüm içine kaçmış yaşam geri geliyor. Bu geri gelişi hayatın içimi büyütürken bir yandan akşam 10 da uyumaya niyet edip bir bakıyorum gece yarım olmuş saat mutfakta hamur karıyorum. Herkes gibi gidip gelme halleri içim. Dışım yüzde problemleri çözüyor ek filleri öğrenmeye çalışıyor. Bir yandan neler oluyor diye meraktan kıvranıp elime telefonu alıyor sonra fırlatıp tığ alıp 5. projeye başlıyorum. Çocuğuma kitap oku derken oturduğum yerde 3 tane kapağı açılmayı bekleyen kitaplara bakıyor ve okuyamıyorum. Kendi kendime çok konuşurdum şimdi kendimi duymayı öğreniyorum. Avucumdan kanat çırparak kendini kurtaran minik kuşa bakarken uzunca düşünüyorum yine; korkuyorum ve korkumla olana teslim etmeye devam ediyorum bugün de.
Sabah sabah kurabiye ve minik ekmekleri yapabildigime,sevdiklerimin bu sabah da sağlıkla uyanabildigine ve hala nefesime şükrediyorum.
.
Biraz video paylaşımlarına katılmadan, haber okumadan, sadece izleyerek yaşamak nasıl olurdu diyerek elimi telefondan sessizce çekiyorum.
.
Sen nasılsın bu sabah?