Yola çıkamadık bir türlü ve en büyük nedeni ehliyetleri yenileyecekken çekme karavan ehliyeti diye birşey olduğunu öğrenmemiz oldu. Çekme karavan çekecek olan Alpay’ın bu ehliyet için bir kursa kayıt olması zorunluluğu, kursun bitim süresini beklemek (yaklaşık 3-4 haftaydı) sonrasında sınava girmesi, sınav sonrası ehliyete verilecek belgeler için de yaklaşık 2 hafta beklenmesi sonra ehliyet için başvuruda bulunmak ki öyle hemen ertesi güne randevu vermiyorlar _ bir küçük yardımla hemen randevu aldık çok şükür yoksa 3 aralık tarihine kadar başvuru randevusu yoktu!_ ve sonra ehliyetin elimize ulaşması ve en sonunda vize başvurusu. Bütün bunları beklemek oldukça zor geçen bir süreçti çünkü neden ? çünkü Erin okula gitmiyor (yazının alt kısımlarında değineceğim duruma) , ben belirsizlikten iş almıyor ve gün boyu Erin’le doğru dürüst vakit geçirmek için çırpınıp duruyordum. Okula neden gitmiyor ? Şimdi ne yapacaksınız? Eğitimini evde mi yapıyorsun? Yolculuk ne zaman? Şimdi nereye gideceksiniz? gibi soruların bende olmayan cevaplarını soranlara vermek hiç de kolay olmadı.

En sonunda eksiksiz olarak belgelerimiz tamamlayıp vizeye başvurduktan 3 gün sonra pasaportları almaya gittiğimde yaşadığım ise soğuk duş etkisiydi: 1 ay, 15 gün, tek giriş bir şengen vizesi olan 3 pasaport!! Öylece 10 dakika oturdum. O gün, o gece boşluktu çünkü planımız belliydi ve bu kadar kısa bir sürede bu plan gerçekleşemezdi. Nerede yanlış yapıldı bilmiyorum ama bize bu süreyi uygun gördüler.

Workaway üzerinden bulduğumuz bir zeytin çiftliğine başvurmuştum ve bizi ailece gönüllü çalışan olarak kabul etmişlerdi. Bizim hayalini kurduğumuz üzerinde heyecanla çalıştığımız planımız ilk durağımız olan Yunanistan’ın güneyindeki bu çiftlikle bir süre geçirmek ve sonrasında karavanla vize süresince gidebildiğimiz yere kadar gitmek, yine yol üzerinde gönüllü çalışacağımız yerler bulmaktı. Böylece hem sadece yol masrafı ile hem çalışarak, üreterek hem de bir çok ülkeden gelen gönüllüler ile bir köprü kurabilmekti aramızda. Turistik bir geziden ziyade gittiğimiz yerlerde “yaşamaktı” hayalimiz. Lakin kul kurar kader gülermiş, 15 gün içinde bu kurguların hiç birinin gerçekleşmeyeceği aşikardı. “Ne yapacaksınız?” sorusunun cevabı buydu ve “peki şimdi ne yapacaksınız?” sorusunun cevabı ise 15 güne kafayı takmayıp bir cumartesi sabahı saat 5 te evden çıkıp kontağı çevirip İpsala’ya doğru direksiyonu kırıp, arkamızda karavanımız, içinde ihtiyacımız olabilecek yiyecek ve giyecekler, bisikletlerimiz ve heyecanımız, biraz turstik bir gezi olacağa benzese de “yapalım” demek oldu.

15 gün sonra ülkeye girdik ve bugün bunu iyi ki yaptığımızı düşünüyorum. 15 günün rotasını gezdiklerimizi gördüklerimizi başka yazılarda paylaşacağım, kışın karavanla yola çıkmak isteyen olursa kılavuz olur belki diye. Bu yolculuğun en zor kısmı mevsim oldu elbette. Yazın iğne atsan düşmeyecek yerlerde inler, cinler, kediler, köpekler ve bir de biz vardık ama bir yandan buraların bu kadar boş olmasının ayrı bir güzelliği vardı. Bazen karavan kampingler kapalı olduğu için yol kenarına, bazen bir marketin otoparkına park ettik evimizi, karavan kamp bulduğumuzda nimetlerinden yararlandık, her ne kadar mevsimsel olarak az imkanlara sahip olsalar da işimizi gördü. En büyük problemimiz ısınmak için kullandığımız tüpü bulmak oldu  (bunun yazısı ayrı gelecek 😉 ). Durmak ile ilgili sıkışmışlık içimden çıktı gitti, toparlayamadığım enerjim yeniden can bulmaya başladı, uzun bisiklet sürüşleri yaptık ailecek, akşam olup yemek bitti mi çayımızı demledik kart oyunu oynadık, kitap okuduk film seyrettik birlikte vakit geçirmeyi hatırladık yeniden. Erin Yunan alfabesini söktü tabelalardan böylece uzun kilometreler içinde okuma oyunu yarattık kendimize sayesinde ben de artık Yunan harflerini biliyorum 😉

Günün sonunda verilmiş kararın arkasından gidiyor olmak hepimize iyi geldi. Erin’in okulunu da yaptığımız plan doğrultusunda dondurmuştuk, 6-7 ay için birlikte vakit geçirip yenilikleri hayatımıza alarak öğrenecektik. Bu yazıda bir de “okulsuz hayat” diye yazıp durduğum kavramı da açıklayacağım çünkü daha önce yazdığım yazı biraz yanlış algılandı. Erin’in okul hayatını sonlandırmadık. İlk kararımız özel okul kuyusundan çıkmaktı ancak 4. sınıfa gelene kadar alıp bir devlet okuluna geçiş yaparak bir karmaşa yaratmak istemedik zaten 2. sınıfta okulu, 3. sınıfta dönemin ortasında öğretmeni değişen bir çocuk için bir daha okul değiştirmek kolay  olmayacaktı. 4. sınıf bitene kadar diye bir sınır koyduk. Geriye sarıp baştan başlasaydım ilk 4 sene bir devlet okuluna verirdim! lakin geriye saramıyoruz. Erin 4+4+4 zede olduğu için 1 sene okula erken başladı ve biz hep beraber bunun duygusal boyutunu yaşadık. Belki her çocuk aynı şekilde yaşamıyor doğrudur ancak biz de durum böyle olmadı, hep beraber zorlandık. Okul değişiliği yapmak ve kendi yaşıtlarıyla aynı dönemde okusun diye 4. sınıfı bitirdiğinde okul hayatına ara vermeye karar vermiştik. “Okulsuz hayat” 1 sene ara vermekten ibaret anlayacağın sevgili okur çünkü “hayatın okul olmadığı ” yerde okul hayatmış! Sen eğer bu kararı tek başına uygulamaya geçersen tüm hayatın okula endeksli koca bir şehirde yalnız kalmak kaçınılmaz ve yalnızlıkla baş etmek de kolay olmazmış.
Seneye yaşayacağımız yer her neresi olacaksa orada uygun bir devlet okulunda devam edecek. Bu soruyu da cevaplamış olduğumu düşünüyorum. Okul olmayınca neler oluyor ? Çok zor oluyor. Neden zor oluyor? Çünkü okula gitmeyen tek 10 yaşındaki çocuk senin çocuğun oluyor,”tüm düzeninizi bozdunuz, çocuğun da düzeni bozuldu okula da gitmiyor bari evde ders çalıştırsanız” gibi mahalle baskıları ile uğraşmak durumu daha da zorlaştırıyor _kendi adıma yazdım bunu 😉 _ Birlikte bisiklete binmek (bir noktada sen yoruluyorsun artık çünkü), hafta arası spor faaliyeti bulmak, evde bilgisayara çakılmadan vakit geçirebilmek hiç de kolay değil. 3 yaşındaki çocuk olsa bir sürü aktiviteyi seninle yapmaktan keyif alabilecek olan 10 yaşında bir çocuk kendi dünyası, kendi arkadaşları ve bir yaşamı oluşmuş durumdayken ebeveynleri ile o kadar da vakit geçirmek istemiyor istese bile ebeveyn olarak senin gücün, enerjin ona yetişemiyor.

“e peki dersleri ne olacak, evde eğitim veriyor musun ? ” diye soranlara: hayır hiç bir eğitim vermiyorum test kitaplarıysa sorulan mümkün mertebe de uzak duruyorum onun yerine iskambil kartlarıyla sihir yapmayı öğreniyoruz birlikte mesela bir nevi matematik dersi diyelim. İlk zamanlar test kitapları falan da denedim ancak çok zorlama ve saçma geldi. Onun yerine daha çok kitap okumak, birlikte Photoshop çalışmak hatta video düzenlemeyi öğrenmek gibi ikimizin de keyif alabileceği zamanları yaratmayı uygun gördüm. Babası ile şehir içinde uzun bisikler sürüşleri yaparak bütün kış boyu kullanmadığı bisiklete tekrar hakim olabilmesini sağlamayı uygun gördük. Bu arada biraz tenis dersleri biraz aikido dersleri yapma fırsatı oldu. Elimizden geldiği kadar artık ancak bilgisayar karşısında geçirdiği süre biraz arttı. Bu süreyi de oyun oynama ile yukarıda yazdığım gibi fotoğraf ve video düzenleme programlarını öğrenmek arasında bölüştürmeye çalışıyoruz. Ve evet sevgili okur doğru mu yanlış mı verdiğimiz karar henüz bunu bilmiyoruz anca bildiğim birşey var ise kalp ancak sıkıştığı zaman açılıyor tıpkı yolculuğun sonunda Erin’in birden dönüp ” artık piyano çalmayı öğrenmek istiyorum” cümlesini sarf etmesi gibi. Tüm çıkışlar sıkıntılardan doğuyor.

Evet yolculuğa gelince, dönüşümüz itibariyle bir boşluğun içine düştük. Yola gitmeden önceki sen ile döndükten sonraki sen aynı olmuyorsun süre 15 gün olsa bile ki tam o kalp açıklığına kavuşmuşken dönmek daha da bir boşluk yaratıyor ve gitmek istiyorsun çünkü gitmek de başka bir öğreti var. Gittiğin şehirlere TIK atmakdan mada kendi içinde bir çok noktaya TIK atıyorsun ve döndüğünde artık başka biri oluyorsun. Attığın tıklar seni zorlasa da “bunları yapabildiysem ….” diye cümleler kurmaya başlıyorsun ve “sen” ile başka bir bağ kuruyorsun, elindeki kişisel gelişim, motivasyon kitaplarını bir kenara bırakıyorsun.

Bir kaç gündür içimde canlanan yukarılarda yazdığım o enerji  boşluğa döndü derken bir plan doğuverdi yine. Önümüzdeki günlerde bu planı işletmeye çalışacağız. Kul kurar kader güler, son zamanlarda dilimden düşmüyor. Kaderin ne kurduğunu bilmiyoruz henüz biz niyetimizi güçlü koymaya gayret ediyoruz. Buraya kadar okuduysan helal olsun ben çok uzattım lafı 😉 bir kaç yazı rotalarımızı, gezip gördüklerimizi ve 8metrekare içinde yani karavanda yaşamak nasıl oluyor paylaşacağım.

Sevgiyle !

hamiş: hiçbir şey ama hiçbir şey göründüğü gibi değil hayatta.iyi günler!

_her ne kadar iyi günler geçirmesek de memlekette bu aralar. Bu yazıyı yazarken yine yeni şehit haberleri dönüyor arkada. Işıklı günler göstersin Allah hepimize, yitip gidenlerin mekanı cennet olsun, kalanlara sabırlar versin diye de eklemek geldi içimden. _

1. Çipli ehliyet ancak çekme karavan dahil Bunun için bir kursa kayıt olmak sonrasında sınavına girip sınavda çekme karavanı kullanabildiğini göstermek sonra belgeleri alıp emniyete götürüp yeni bir çipli ehliyet edinmek gerekiyor.
2. Yeşil sigorta araba için gerekiyor bunu sunur kapısında da yapıyorlar ancak vize başvuru yapılacaksa belgeler içinde görmek isteniyor.
3. Araç eğer şirket üzerine ya da karavanı çekecek şöförün üzerine değilse mutlaka vekalet verilmesi gerekiyor.
4. 750kg altındaki karavanlar belgelendirilmediği için karavanla ilgili bir işlem yapılmıyor araca bağlı olarak işlem görüyor.
5. Çıkarken sorun olmuyor tekrar ülkeye girerken bir kaç soru soruyorlar muhtemelen araç tescilde kayıtlı olduğu için karavan sorun olmadan da giriyorsunuz. Arabamızda 2 karavanın içinde ise 3. bisikletimiz vardı  ükleye giriş yaparken bisikletleri nereden aldınız diye sordular sadece.

Yani güzel kardeşim 750 kg altındaki çekmek karavanla sınırdan çıkmakta bizim endişe ettiğimiz gibi birşey olmadı. Sınırdan çıktıktan sonra hiç durmadan yavaş yaval ilk durağımız olanDedeağaç’a öğleden sonra ulaştık. Karavan kampingler bu mevsimde hizmet vermiyor doğal olarak biraz çekinerek önce karavanı sahilin girişindeki kocaman otobüs parkına bıraktık sonra kampı aramaya başladık, uzun sürmedi 5 dakika mesafedeymiş ve açıkmış!

İlk durağımız Camping Alexandroupolis ya da bu adresten de bilgilerine ulaşabilirsiniz. Belediyeye ait bir kamp alanı, denize sıfır, sezon dışı ama bütün sene açık bir kamp. Bizim ülkemizdeki kampingleri düşününce diye başlayan bir cümleyi her yurdum insanı  gibi yazmazsam eksik kalır ama yazim çünkü bizim ülkemizde böyle kamp alanları maalesef EKSİK! Her karavan için ayrılmış yeşillikler içinde alanlar, tuvaletler, duşlar ve ihtiyaç olabilecek her yer temiz. Aşağıda fotoğrafları ve kampa ait ücret listesi var. Sezonda rezervasyon yaptırmak gerekebilir ama sezın dışında tecrübe ettik : bir tek biz vardık ! :=) Bir de karavan kiralanamıyor sadece kendi karavanı olanlar kampı kullanabiliyor. Burada 1 gece konakladık ve ücretlendirmeyi şu şekilde yapıyorlar: 2 yetişkin 1 çocuk 1 araba 1 karavan 1 elektrik. Toplamda vergiler dahil bir gece için 27.88Euro ödedik ve sonradan gördük ki kaldığımız kamplar içinde en pahalısı burasıydı üstelik sıcak su da yoktu! Bir de tüm gezi boyunca su satın alma ihtiyacımız olmadı çünkü parklarda kamp alanlarında yollarda her yerde içilebilir su bulmak mümkün. Mataranız olsun yeter kahve içmek için ya da yemek yemek için girdiğiniz yerlerde bile rica edince dolduruyorlar.

Evimizi arabamızı yerleştirdikten sonra üzerimizi değiştirip bisikletlere atlayıp merkeze doğru yol aldık. Akşam yemeği saati geldiği için gözümüze güzel grünen bir yerde yemek istedik. İlk akşam olması sebebiyle evde yemeyelim hadi bu akşam dedik. Bir taksi durağının önünden geçerken bizi durduran bir adam hevesle Türkçe konuşmaya başladı bizimle. Türkçe konuşan görünce hemen başlıyorlar zaten neredeyse Yunanistan’ın ortasına gelene kadar yurdumdan ayrıldığımı anlayamadım. ( bunu da yazim eksik kalmasın 😉 ) Kendisi bize bir iki yer önerdi yemek için biz de iki seçenekten Loukoulos‘u tercih edip diğerini dönüşle bıraktık. Yunanistan diyince deniz ürünleri tabii ki ama o gece sanırım hepimizin biraz daha farklı bir proteine ihtiyacı vardı. Geleneksel olarak et yemekleri sosis, pirzola, şiş yani souvlaki. Dana, tavuk ve domuz olmak üzere çeşitler zaten başka da seçenek yok. Ve tabii porsiyonlar insan evladı yiyecek gibi değil. Bugüne kadar hiç tatmamışım ballı kızarmış feta peynir ( bizim beyaz peynir ) denedim ben çok beğendim bence denenesi bir tat ve tabii ki ilk akşam ouzo. Daha önce yazdığım Midilli Adası yazımda bahsettiğim Barbayanni Mavi her zaman tercihimiz. Hesabı istedğimizde ise ilk defa karşılaştım önümüze kocaman bir tatlı tabağı geldi ve ikramdı sonradan gördük ki tavernalarda ( restorantlarda) tatlı hep ikram ama bayaa bildiğin ortaya kaşırık!

Bu güzel başlangıç akşamını bisiklete atlayıp evimize dönerek bitirdik ve evimize ilk akşam. İnternet yok! Televizyon da yok! Yatakları yapıp, ısıtıcımızı çalıştırıp çayımızı demleyip yatağın üzerinde UNO oynayarak günün yorgunluğunu attık. Böyle birbirimize vakit ayrımak daha ilk günden güzel geldi tabii ki. Sabah yağmura gözlerimi açınca bendeki endişe tekrar başladı tabii ki yola çıkacağız gün içinde! Kahvaltıyı hazırladım o sırada Alpay ve Erin şehirde bisiklet turu ve kahvaltılık bir kaçşey alıp geldiler. Kravanda en keyifli işlerden biri yemek hazırlamak. Küçük bir tezgah neden bilmem ama çok sayıda mutfak eşyası _ seyahatin sonunda bir çoğu kullanılmamıştı! _ çay demleniyor ocakta pazar sabahı kahvaltısı tadında her sabah.Şehirde pastaneler efsane hepsini denemedik çok şükür ama dönüşte son durağımız yine Dedeağaç oldu ve sabah Moka diye bir pastane denedim önerebilirim.

Dedeağaç yazın oldukça hareketli özellikle gece hayatı çok renkli bir şehir. Evros’un başkenti. Biz Selanik’ doğru yol alacağımız için üst kısmına uğramadık zaten mevsim itibariyle pek fazla olanak bulamayacağız diye düşündük ama eğer daha normal bir mevsimde gidilirse Soufli görülmeli diye notlarıma düşüyorum aslında bunu sonradan öğrendim ve şimdi gitmediğimiz için pişmanım 🙂 Bu da geri gitmek için sebep olsun. Burada Dadia ormanları hakkında bilgi var. Bu siteyi öneriyorum çünkü nerede ne var buradan ilerledim hep.

Ve evet bir sonra gitmek istediğimiz nokta : iskeçe ve İskeçe’ye en yakın kamp alanı Natura Camp. Web sayfasında tüm yıl açık diye yazdığına bakmayın çünkü değil ancak bir bekçi olduğu için şanslıydık çünkü hava karardığında oraya vardığımız için ve yol da çok ıssız olduğu için başka bir yere gitmek yerine o tek adamın bize kapı açmış olmasına şükrettim o akşam. Lakin tuvalet duş falan gibi hizmetler ve sıcak su en önemlisi YOKTU yine de bizden o gece için 16 euro aldı biz de yedik! Ancak evimize yerleştikten sonra gzel bir mercimek çorbası, kapının önüne kurulan masa eşliğinde şükürlerime şükür kattı.

Natura kamp Mandra diye bir yerde ve yol üzerinde 12 km sonra Vistonida Gölü bulunuyor. Burada Porto Lagos balıkçı köyünü ziyaret edin. Göl Yunanistan’ın ikinci büyük gölü, göçmen kuşlara ve çok çeşit balığa ev sahipliği yapılan bu gölün ortasında iki tane de kilise var: Agios Nikolaos kilsesi ana yoldan bir tahta köprü ile ulaşılıyor. Hemen biraz ilerisinde ise yapımı 10 yıl süren küçük bir kilise daha var. Bizimle Türkçe konuşan papaz adayı bize uzun uzun anlattı orayı çünkü yapımı kendisine aitmiş ve o kilisede görev yapmış olan dedesi ise Kütahya’dan göçmüş oralara. Hikayeyi dinlemek çok keyifliydi kendisi de Türkçe konuşmaktan o kadar zev alıyordu ki ancak kesmek zorunda kaldık çünkü nereye ulaşacağımızı bilmediğimiz bir yol bizi bekliyordu.

Kasım ayı itibariyle bir çok pelikan ve flamingoyu selamlayıp yola koyulduk ve yolda ilk KANTİN ile karşılaştık! Tüm yol boyunca yediğimiz en lezzetli yemekler bu kantinlerden çıktı. Bizim yol dürümcülerimiz gibi ucuz ve lezzetli muhtemelen pis! Biz de pek umursamadan içine kızarmış patateslerin koyulduğu köfte ( onlar sucuk diyor köfteye) sosis souvlaki artık hangisini istediysek denedik. Genelde 2 euro gibi bir ücreti var bu arabalarda satılanların.

Geceyi Natura kampta geçirdikten sonra sabah erkenden kalkıp yulaf ezmeli kısa kahvaltımızı edip İskeçe’ye doğru yola koyulduk. Hava yağışlı ve oldukça soğuktu. Devamı bir sonraki yazıda.