Galiba bu yazın en son yazısı bu olacak zira ben perşembe günü ay sonuna kadar pek bilgisayar başında olmayacağım.. arada sırada.. sosyal medyada.. ama blogda ya da başka bir şekilde uzun uzun vakit geçirmek için diliyorum bilgisayar kullanım dışı olacak hayatımda. Yeni bir sevgili buldum zira : BİLEZİK ÖRMEK! Aklım, fikrim, tüm enerjim bu bileziklere akıp gidiyor sanki, çoğunuzun ” aa çocukken örerdik” dediğini duyuyorum! Evet örerdik çünkü bizim ipadlerimiz yoktu ya da bilimum bilgisayar oyunlarımızda! Aslında bir commodore 64 vardı ama 🙂 o sayılmaz! Tam bununla ilgili bir yazı yazacaktım ki Banu “AY AYY PEDD” dedi ! Efendim bizim evimizde o alet yok, olması da gelecek planlarımızda yok! Bilgisayar oyunu henüz sınırlarımız içerisinde değil, tek elektronik bağımlılığımız bilgisayarımız ve televizyonumuz. Belirli ölçülerde film, çizgi film seyretmek için o da : tüm aile fertleri için geçerli bu kural ama gel gör ki etraf geliyor cartt diye “endri börd” diyor!! ve sonra ” anne senin telefonuna bu oyunlar neden gelmiyorr?”  sorusu karşısında verecek cevaplarım ağzımda dolanıp duruyor. Geçen hafta kamptan dönerken arabalı vapurda Erin kendi kendine oynarken bir baktık ki kilitlenmiş, sabit bir şekilde bir yere bakıyor sonra bunu fark eden hanım “aa gel gel “diyerek ortamlarına Erin’i de katınca annesi, kızı ve Erin birden “endiri börd” oynamaya başladılar. Burada yapacak bir şeyim yok, engellemedim, 10 dk sonra feribot yanaşacak ve bitecek diye ama inan sevgili okur sokakta çocuğumun eline lolipop tutuşturulması kadar zehirleyici olduğunu düşünüyorum. Nereye kadar mı koruyacağım ? Parkta kendisine ikram edilen jelibona ” bunun içinde şeker var mı? hmm ben yemem o zaman” demeyi öğrendiği gibi kendi sınırını belirleyebilceği yere kadar korumaya devam edeceğim çünkü bizim hala boya kalemlerimiz var, dal parçasını kılıç yapıp pantolon kemerine sokarak oynayabiliyoruz, saklambaç oynuyoruz, dal parçasından sapan yapıp zeytin çekirdeklerini fırlatıyoruz, sabah uyanıp yatağın içinde uzun uzun kıkırdaşıyoruz, köpeğimizle oynuyoruz, kek yapıyoruz, sofra kurup topluyoruz.. topaç da oynuyorduk ama şu beyblade mi ne o girdi hayatımıza eh hadi dedik çocuklarla parkta sosyalleşiyorlar! hiç mi bilmiyor peki ? e valla hepsini de biliyor!!  ama daha elektronik olmayan oyunları tüketmedik.. el kol göz koordinasyonunu sağladığını savunuyorlar e valla biz çocukken bu oyunlar yoktu ve bu koordinasyonlarımız da eksik değil çok şükür! yani diyeceğim kayısılı kekti geldi dolaştı aypedlere! Ben çocukları bunlardan korumak gerektiğini düşünüyor savunuyorum hala varsın çağ dışı desin elalem bana!

Bileziklerime gelince.. Bol bol örüyorum ama hepsine Erin el koyuyor 🙂 Bir bakıyorum elinde bir kaç renk : “bugün de bunları birleştir anne” diye geliyor 🙂 Kamptan geldiğimizden beri bol bol birlikteydik : okul yok, ben işleri hafif tutuyorum, evdeyiz, koyun koyunayız.. daha ne isterim ki ..

Ve gelelim geçen gün INSTAGRAMDA yayınladığım Kayısılı Kek tarifine. Kaynak “BEYAZ UNSUZ ŞEKERSİZ HAMUR İŞLERİ” kitabı. Daha önce burada bahsetmiştim. Kitabı edinmeyen mutfak eksik demek bence 🙂

Üzerine koymak için 300 gr kadar kayısı yeterli 1 çay bardağı pekmez ( artı 2 kaşık daha kayısıların üzerine gezdirmek için) 100 gr tereyağ 2 oda sıcaklığında yumurta yarım çay bardağı süt 1 tatlı kaşığı tarçın 2 su bardağı tam buğday unu 1 çay kaşığı karbonat 1 tatlı kaşığı limon suyu 1 tutam doğal kaya tuzu

Önce kayısıları ikiye bölüp 2 kaşık pekmezi üzerinde gezdirip beklemeye alın. Kek kalıbınızı yağlayıp unlayın ve fırınızı 170 (150 turbo) dereceye ayarlayın.

Tereyağ, pekmez ve yumurtaları yağ eriyene kadar karıştırın. Süt ve tarçını ilave edin. Un ve karbonatı ekleyin. Karbonatın üzerine limon suyunu döküp 1-2 dk kabarmasını bekleyin. Tuzu da ilave ettikten sonra karışımı tahta bir karıkla harmanlayın. Biraz yoğun bir hamur oluyor. Sonra kek kalıbına döküp kayısıları üzerine dizin. Fırının orta rafında 40-50 dk kadar pişirin. Kayısı yerine elma ya da mürdüm eriği de koyabilirsiniz. Elma koyarsanız elma pekmezi koyun diyor kitap.

Nefis bir kek!

Unutmadan : Verdiğim 12. kilonun şerefine yedim bu keki! 76 dan 64 e uzanan güzel bir macera.. hedefe 4 kala 🙂

Herkese iyi tatiller.. Tatile çıkmadan Kampa Gidelim mi Baba Ekolojik Çocuk Kampımızın yazısına bir göz atın derim.. kim bilir seneye belki birlikte oluruz.. Biz bu hafta 2.si için yola çıkıyoruz 😉