Kısa kısa notlar aldım ama not almak yerine kendimi kaptırıp dinlemişim uzun uzun anlatılanları. Burada madde madde yazsam havada kalacak biliyorum ama bir kaç kısa cümle seminerden eklemek istiyorum.

Bunun öncesinde bana hep ne kitap okuyalım diye sorduklarında “ben kitapları bir kenara bıraktım, bana rehber olan 2-3 kitap var” diye cevap veriyorum. En büyük kitap her zaman söylediğim OSHO – Çocuk. Hemen arkasından Harvey Karp kitapları. Onu da canlı canlı dinlemek muhteşemdi ve yine listenin başında Naomi Aldort’un Çocuğunuzla Birlikte Büyümek ( Raising Our Children, Raising Ourselves). Unutmadan bir de Çocuklarla El Ele Ebeveynlik Pam Leo’nun kitabı var 😉
Ayrıca

Aletha Solter’ın Bilinçli bebek
Carlos Gonzales’in Çocuğum Yemek Yemiyor
Sears’ların Doğal ebeveynlik
Kim John Payne’nin Daha Sade Bir Hayat

Bu öneriler için teşekkürler, ben hepsini okudum ve bir yerde elinde kaşıkla kocaman olmuş çouğuna yemek yedirmeye çalışan birini her gördüğümde “Çocuğum Yemek Yemiyor” kitabını çantasına gizlice hediye olarak bırakmak istedim hep. Benim hatalarım yok mu! Öyle çok ki .. Naomiyi dinlediğimden beri davranışlarımı, beklentilerimi hepsini bir kenara koyarak değiştirmeye çalışıyorum kendimi.En önemlisi kendimi suçlamayı bırakmaya çalışıyorum.  Başkalarının neler yaptığına bakmaktan çok kendi neler yaptığıma değinmek daha iyi geliyor ama kendimi düzeltirken bir iki çocuğa daha dokunsam fena olmaz değil mi ?

Naomi der ki;

ÇOCUK HER ZAMAN HAKLIDIR! ne yapıyorsa … kızmak değil onları anlamak gereklidir ve yön verebilmek. Eğer çocuğumuzu anlayabilirsek her şey yoluna girecektir. Onların kendilerini dinleyebilmelerini, bağımsız olmalarını istiyoruz, itiaat etmelerini değil. Mutlu bir çocuk kendi isteği ile hayatta yol alır.
İnsanlar kendi kararlarını kendileri verebilirler o yüzden kontrol etmek çatışma yaratır. Eğer çocuklarımız için kendi gündemlerimiz varsa çatışma kaçınılmazdır ve en büyük engelimiz “cevaplara sahip”olmaktır. Cevaplar karşılaştırmayı sağlar.
Onlara Mutluluğu öğretin! Nasıl ? Kendiniz mutlu olarak, model olarak.
Çocuğa bir şey yapmak için yardım etmek güvenini azaltır. alkışlamak, onaylamak v.b.. Çocukların rehberlik için ebeveynlere ihtiyacı var ama yapmak için kendi güçlerine. Her dediğini yapmak zarar verir ancak güçlerini beslemeliyiz.  Kendi yardım istemedikçe çocuğa yardım edilmemelidir. Hatta bazen yardım istese bile. Mesela tırmanamayacağı bir yere tırmanmak için yardım istediğinde ” tırmanabileceği” bir yer göstermek yeterlidir.
Ve siz çocuğunuzun davranışından sadece sorumlusunuz. Suçlu değil. Sorumlu olmak demek o davranışı siz yarattınız demektir, anlayıp ona göre değiştirebilirsiniz.
Çocuğunuzu güzel besleyin: Şeker yedirmeyin ve karbonhidratlara gerek yok! ( burada doğum günü partilerine gitmek istemeyişimi onaylamış oldum! evet biz partilere gitmiyoruz çünkü çok kötü bir kutlama beslenmesi olduğunu düşünüyoruz, hatta bir parti için lolipop istemiyorum dedim diye ortalığı ayağa kaldıran bir anne bir kaç zamandır benimle görüşmeyi kesti! varsın kessin, o partide çocuklar şeker yemediler !! birbirimizi etkileyebiliriz .. her zaman)
Çocuklar kendileri istek gösterdiği zaman onları bir yere yönlendirmeliyiz. (Yani piyano kursundan kemana oradan yüzmeye baleye taşımak aslında bir fayda getirmediği gibi zararları da oluyor. Ah ah! balerin olmak için ben neler vermezdim oysa ki yıllarca yüzmek zorunda kaldım! )
Bir çiçeğin yapraklarını ellerinizle açmazsınız.. sularsınız, beslersiniz, seversiniz ve çiçek zamanı geldiğinde yapraklarını “kendisi” açar..
aslında bu kadar basit ! 🙂

Naomi’nin 3 tane oğlu var. Hiç okula gitmemişler. En küçük oğlu Oliver cello çalıyor, bir oğlu yazar diğeri de piyano çalıyor. İki oğlu üniversitede okuyor. Bizim ülkemizde ev- okul mümkün değil ( henüz_ ileride belki ??) Herkes bence kendi yaşadığı bölge ve kültür şartlarına göre Naomi’nin dediklerini kullanabilir gibi geliyor bana 😉

Benim aldığım kısa notlar bu kadar. Sevgili Esra’nın aldığı notlar da bu yazıda 

Uygulamaya gelince: çok kolay değil alışkanlıklarımız bizlerle yaşıyor, değişim ise kolay değil.  Kitabı okumanızı önereceğim .. daha iyi anlaşılacak belki 2 – 3 kere okumak gerekiyor en azından kendi adıma.
Tüm bunlar  aşağıdaki dizeleri hatırlatıyor bana..

Halil Cibran