Otobüs duraklarında Vuslat 751. yıl muhabbet vakti ilanlarını gördüğümde yeniden çağrıyı duydum.
“yolu yok bu sene de çok zor gidemem” diyerek kapıyı kapattım.
Bunu düzenli olarak her sabah tekrarladım ta ki söylediğimi fark edene kadar.
Yine bir sabah ilanı gördüğümde başımı gökyüzüne kaldırıp:
“peki bana göre yol yok da sen bir yol açamaz mısın? ” diye sordum.
Birkaç gün sonra telefonum çaldı. Karşıdaki ses Şehmuz baba.
“Mevlânâ hazretlerini ziyarete gidiyoruz siz de bizimle gelir misin?” diye bir davet sunuyor bana.
O vakit yürüyüşteydim ve yine zihnimde “o var bu var bunu ayarlayamam şu da bensiz olmaz” diye konuşan o ses ve gözlerimde yaşlar ile eve vardım.
Yol bana açılmışken elimle kapıyı zorla kapattığımın idraki geldiğinde ise her şey birden kolaylaştı.
Yol oldum geldim Konya’ya en çok da kendime, bir kaç kat daha soyunmaya, heybemdeki taşların değiş tokuşuna.

Bu yolu herkese de anlatayım diye ara ara video ve fotoğraflar çekmiştim. Yola çıkarken niyetim dışarıya tanıklık etmek değil de içimin şahitliğini yapmaktı. Velhasıl dönüş yolunda nasıl olduğunu hiç bilemeyeceğim bir şekil hepsi silindi. Geri getirmeye çalıştım ancak başarılı olamadım.
Sağ elim göğsümde başımı önüme eğdim ve dedim ki:
Eyvallah..
Meşklerin içerisinde içimin hallerinde, koştum, yürüdüm, emekledim, düştüm, durdum, yattım,kalktım, baktım, gözümü kapattım, denedim, vazgeçtim, erteledim, acele ettim, konuştum, sustum, sakinledim, heyecanlandım, dalgalandım, duruldum.

Şimdi biraz demlenme vakti.
Hallerin eylemlere dönüşme vakti de gelir elbet belki bir’likte bir yerlerde.

Bu satırları 2005 yılında bu yolculuğun başlangıcı sayılan ve yine bu sene çektiğim bir kaç fotoğraf

Her an yolda olmak çok güzel ve her an yeni bir söz söylemek, Elhamdülillah
.
Aşk ile aşk

Bu yazıyı yazdıktan sonra yine nasıl anlamadım fotoğraflar geri geldi