Kendi fikrim ise şu: Sevgili Berrah lütfen o okulu hızlıca terk et, ilaç verilmesini söyleyen arkadaşa da o ilacı kendisinin almasını ama ilaçtan önce belki biraz bu hayatta yoga yapabileceğini ya da bir sevgili bulmasını ilet. Bu nasıl bir yaklaşım. İlaç ne diye veriliyor. çocukların ilacı kendileri olamıyor mu?. Bu yuvanın hatta şikayet edilmesi gerektiğini düşündüm: endişeyi azaltıcı ilaç ile yuvaya alıştırma !

Tam da okul ile ilgili yeni tecrübeleri yazmayı planladığım ancak henüz tam rayına oturmadan bahsetmek istemediğişm bu günlerde yorumunla beraber yazmam gerektiğini düşündüm. Aynen tecrübe ettiğimiz ilk 3 yuvada seninki benzeri yaklaşımlar ile karşılaştık. Çocuğum beni bırakmak istemiyor diye sorunlu muamelesi gördük (ikimizde) oysa ki yeni bulduğum yuvada “insan” muamelesi gördük ve bazı çocukların bu sürece yavaş bazılarının daha hızlı adapte olduğunu yaşadık. Üstelik çocuğun kendi kendine alışmasını sağlamak ya da “bırakın ağlasın alışır” cümlesinin çok da gerekli olmadığını deneyimledik. 9 aralıktan beri Erinle beraber her sabah önce 2 saat olmak üzere yaklaşık 10 gün gittik. Merdivenlerde oturmak nedir? Annelerin bekleyebilmesi için, beklerken çocuğun arada gelip annesini görmesi için başka bir yöntem yok mu? Bu hafta başından itibaren öğlen yemekleri almaya başladı Erin ve 1’er saat anlaşarak bırakmaya başladık. Geçiş dönemi çok yavaş ve yumuşak oldu. Öğretmenlerin tavrı burada çok önemli hele de çocuğun geçmişinde tatsız tecrübleri varsa. Şimdi kahvaltı da eklendi. Evet bu beklediğimden hızlı oldu ancak buna sebep olan ayrıca Erin’in yaşının da ilerlemiş ve ihtiyaçlarının farkında olduğu bir döneme girmiş olması. Belki biraz ara verebilirsiniz. Nerede yaşıyorsun bilemediğim için yuva önerisinde bulunamıyorum belki semtini söylersen güzel öneriler gelecektir. Yuva deneyiminin bir insanın okul hayatının temeli olduğunu düşünüyorum. O yüzden ben de senin gibi çok çaresiz hissediyordum geöçmiş yazılarımı okuduysan belki okul maceralarımızı biliyorsundur. Bunun tamirine öncelikle “okul” kelimesini hayatımızdan çıkartarak başladık, bunun yerine “oyun evi” kelimesini koyduk ve çok da fazla ağzımıza almadık. Sonrası biraz şans oldu: evimize yakın bir Alman kadının işlettiği bir yuva bulduk. Şimdilik düzene girdi en azından bırakıp saat 1’e kadar bensiz kalabilmesini sağlayabildim bu bile benim için yeterli oldu. Önce sen seveceksin, güveneceksin ve kararlı olacaksın ki çocuk da aynı hislere ulaşabilsin. Ben hiç olmayacak sandım aynı buhranlar içerisinde ama yaklaşımı değiştirince daha kolay oldu herşey.Dediğim gibi bilir kişi değilim ben tecrübelerimi yazdım. Yardımcı olabilecek varsa mesaj aşağıda.

merhabalar ayça, şükürler olsun ki, ben oğlumu 2yaşına kadar emzirdim fakat keşke çook daha uzun emzirebilseydim…
oğlum şimdi beş yaşında, emzirdiğim günlere dönmeyi öyle çok istiyorum ki, her açıdan:( kafam karışık, konuyla çok ilgili değil ama dayanamadım sana danışacağım, sana ve okurlarına… beş yaşındaki oğlum üç haftadır anaokuluna gidiyor, gidiyoruz desek daha doğru olur. Ben merdivenlerde onu bekliyorum o ise sınıfın kapısından çocukları izliyor arada yanıma geliyor:(( çok çok üzgünüm okulun sahibi psikolog bayan dışarıdan, bir psikiyatrıdan destek almamız gerektiğini söyledi… Okulda bu gibi çocukların olduğundan bahsetti, psikiyatrın verdiği, endişe azaltıcı ilaç sayesinde çocukların sınıfa girdiğini ve okula çok çabuk adapte olduklarından bahsetti… Büyük ihtimalle oğluma da aynı ilaç verilecek.. Ne yapayım, ne yapmalıyım:(( haftalardır okulun merdivenlerinde oturuyor oğlumun sınıfa girip arkadaşlarıyla diyalog kurmasını bekliyorum ama olmuyor, bu arada ben çok bunalıyorum ve tabi bu durum oğluma yansıyor… o da çok etkliniyor tabi, son zamanlarda çok hırçınlaştı… Şaştım kaldımi yoruldum… Bundan öncede bir okul maceramız olmuştu ve zorla içeriye alınmasından çok rahatsız oldum ve üç günle bitirdim. Bu kezde aynı şeyi yapmak istemiyorum. Ama ilaç da kullanmasını istemiyorum.. Ben oğlumu emzirdiğim günlere dönmek istiyorum AYÇAAA:((