Gunlerdir heyecandan ölüyorum da kimselere ses etmiyorum

Bundan bir iki ay oncesinde bir oyun okulu açma fikriyle yola çikip son tahlilde kendimizi bir yuvada bulduk.. hizli çekim bir anlatim oldu bu ama işin doğrusu bu..

Bu yuva nedir, neresidir, biz ne oyun okulu açmak istedik, neden açmadık, ben nereden nereye geldim, 3 yaşindan önce böyle bir kararım yokken nasıl birden oldu v.s v.s.. soruların cevapları hepsi ayrı bir post konusu..

heyecanım bambaşka

Dün sabah evden bir sürü endişe ile yola çıkıp kapıdan içeri girene kadar kalbim ağzımda attı attı durdu..

Erin dün ilk defa bir yuvadan adım attı.. İlk defa bensiz, aileden biri olmaksızın, tanımadığı bilmediği bir ortamda tek başına bir birey oldu .. Erin, benim oğlum, isteklerini ifade eden, ihtiyaçlarını söyleyebilen, yemeğini kendi başına yiyebilen, uykusu gelince uyumayı isteyen bir birey oldu dün..

Kaygılarım sonsuzdu aslında.. ilk günü tam gün geçirmesi konusunda korkularım vardı. 18 ay pedagog muayenemizde doktor bize Erin için 2 yaşın uygun olduğunu söylemişti.. gerek 10 ayından itibaren oyun gruplarının yani arkadaş kavramının içerisinde olması, gerek kişiliği, gerek gelişimi açısından 2 yaşı itibari ile bizimle yetinmeyeceğini belirtmişti .. ben buna inanmamıştım. 3 yaş uygundur demiştim..

Dün kapıdan içeri girmesi ile ben dahil oradaki herkesi yanılttı benim küçük kuzum..

Sanki hergün oraya gider olgunluğunda ablasının elini tuttu ve ortama girdi.. gidip gelip baktılar gözlemlemek için.. her seferinde şu cümleyi duydum : ” buraya iyi hazırlamışsın sen galiba Erin’i”.. doğru aslında .. bu kararı verdiğim günden beri O’na anlatıp durdum” Erincim biz seninle yuvaya gideceğiz.. çantanı takacaksın.. orada ablalar olacak. arkadaşların olacak. onlarla oyun oynayacaksın, yemek yiyeceksin, uykun gelince uyuyacaksın.. tamam mı annecim??” diye kimbilir kaç kere sordum bilmiyorum.. her seferinde ” hamam!! // yani tamam//” dediğinde bunu gerçekten anlamış olabileceğini düşünmedim..anlamış ama..arada “çanta takçan okula gitçem top oynıycam” dese de bunun anlamını bilmesine imkan yoktu. gerçekten çanta takıp okula gidip top oynadığında anlamı yerine oturdu :=)

Uykudan kalkana kadar benim orada olduğumu bilmiyordu.. uyanınca oradakilerin izni ile yanına gittim. İzni ile diyorum çünkü ilk gün beni görmesi onu dağıtabilirdi ama gün boyunca beni aramadan ortama uyum sağlamış olmasından dolayı izin çıktı bana.. yanına gittim o sırada hava güzel olduğu için hava almaya çıkıyorlardı.. bana baktı ve güldü.. sonra yoluna devam etti..içim biraz buruldu bu noktada.. toparlanıp yanına gittim. hep beraber Aybalacım kulaklarınızı çınlatıp ” dön dön kelebek oynadık” :)) sonra içeri akşamüzeri kahvaltıları için girdiler.. hemen oyun odasına geçti bizimki :=) yüzüme bakmadan diyelim!!.. güzel güzel kahvaltısını ettikten sonra gitmek üzere hazırlanmak istediğimde ” ben parka çıkcam oynıycam” dedi.. park dediği normalde yuvanın bahçesinde duran ama mevsim itibari ile ayrı bir odaya alınmış olan oyun bahçesi.. kaydırak , top havuzu v.b bahçe oyunlarının olduğu bir oda.. gitmek istemedi yani..biraz daha oynamasına müsade edip tekrar geleceğiz sözü verdikten sonra oradan ayrıldık.. yol boyunca bana yaptıklarını anlattı..Akabinde ilk teyzesini gördüğünde ilk cümlesi ” ben okula gittim” oldu 😀

Gün boyu neler yaptı orada ?? sabah oyun odasında tanışma seansı yaşadı bir kere.. ve gün boyu yanında ona olası bir huysuzlanma,sıkıntıya karşı bir abla vardı elinden tutan, daha sonra oyun parkına geçip biraz enerji attılar. Hemen arkasından ingilizce sınıfları vardı!! :=) ingilizce dediğim İrlandali bir abla //öğretmen// sınıfa girip onlarla ingilizce konuşarak oyun oynuyor. //İrlandalı olması ayrıca kişisel tercihlerim açısından beni çok memnun etti İngilizlerin, İrlandalıların aksanının hastasıyım 😛 // sonra eller yıkandı yemek yendi.. ayda bir aburcubur gününe denk geldik. Menü orada yapılmış ev yapımı pizza!! bende yedim harikaydı :=)!! diyeti bozmak çabasında olsam bir porsiyon daha yerdim amaaa yemedim: tebri tebrik bana!! yemekten sonra dişlerini fırçalayıp uyku odasına geçtiler.. Okulda 3 grup var.. 2-3 yaş grubu (en küçükleri 17 aylık bu arada): hala bezleri olan, öğlenleri uyuyan ve sadece oyun oynayan bir grup bir üst grup var 4-5 yaş grubu .. isteyen uyuyabiliyor bir de 5-6 yaş anasınıfı var.. Bina 3 katlı zaten yeterince büyük.. ve birde kocaman bahçesi var.. bu benim için en önemli kriterdi..Nişantaşı civarında bizim evin salonu kadar bahçeli yuvalardan dolayı yuva antipatim başlamıştı.. Uyku esnasında ablaları onlara eşlik ediyor.. arada çıkıp baktım ..hepsi melekler gibi uyuyorlardı.. Uykudan uyanınca hava güzel diye bahçeye çıktılar ama arka bahçe güneş almadığı için ön tarafa çıktılar ki okul çıkmaz sokakta bulunduğu için son derece iç huzuru bulduruyor insana..En büyük gözlemim ablaların gözlerinin içinin sevgiyle gülmesiydi.. bu yaştaki çocukların sevgiden daha büyük neye ihtiyacı var ki ??

Artıları fazla ama eksileri de olan ancak düzeltilmesi için açık  fikirli insanların toplandığı bir kuruma rastlamış olduğum için son derece keyifliyim. En büyük eksisi Çengelköyde olması!! fakat köprüden hemen sonra kısaca ulaşabiliyorum. Çengelköyde olmasının en büyük artısı şehir dışında gibi, yüksek bir alanda oksijeni daha fazla bir ortam sağlaması ..Üstelik boğaz manzarası bile var 😉

Bir süre haftada bir gün orada olacağız.. daha sonra ikiye çıkacak bu süre.. gidişata göre bakacağız.. çoğul konuşmamın sebebi genel annelik psikolojisi cümlesi değil: bende orada olacağım ama başka sebepler ile.. bunun gizemi daha sonra çözülecek.. şimdilik bu post Erin’in ilkini not almak, heyecanı yazmak amaçlıydı..

Erin’in bu duruma bu kadar hazır olabileceğini ben bilmiyordum.. bana ilk başta beni isteyebileceğini, ağlayabileceğini v.b davranışlarda bulunabileceğimi buna esas benim hazırlanmam gerektiğini söylediklerinde içimden ” benim oğlum uyumludur olmaz birşey ” demiş olsam da yanılma payımı yüksek tutmaya çalıştım. Sırf bu sebeple heyecanlıydım. Yanıltmadı beni Erin.. ona kocaman bir teşekkür aslında.. sonra da bize o teşekkür.. Bu bir günde olmadı tabii ki.. en büyük çabamız zekasını geliştirdiği söylenen oyun/oyuncaklardan, dil gelişimini desteklemek amaçlı yapılan sonsuz aktivitelerden ve bunun benzeri davranışlardan öte sosyal, kendi ayakları üzerinde durmasını becerebilen, taleplerini dile getirebilen bir birey ortaya çıkartmaktı.. ailece buna destek verdik ve sonunda galiba istediğimiz noktanın başlangıcına geldik. Dün aslında şunu da gözlemledim. Kurmuş olduğum oyun grubu platformu uzun vadede bize çok şey katmış. Bana dediler ki ” oyun oynadı tabii çocuklarla şimdi burada yemek yemeği grup halinde davranmayı da öğrenecek” İşin güzel tarafı Erin ve diğer oyun grubu arkadaşları geçen 1.5 sene içerisinde sadece oyun oynamadılar Onlar beraber davranmayı gördüler, beraber oturup yemek yediler, masa başında kısa süreli de olsa // yaşları için uygun olan buydu zaten // bazı yine onlara uygun materyaller ile aktivite yaptılar. Çoğunluk serbest zaman geçirip bir arada yaşamayı öğrendiler. Dün gözlemledim ki ve bana söylendi ki hiçbiri boşuna değilmiş.

Devam gelecek..

Hmm unutmadan.. Erin aksam deliksiz uyudu o kadar yorulmus ki .. tabii yuva sonrasi alisveris de eklenince cani cikti yavrumun.. sabah gozunu acti odasindan bagirdi ” KİTAP OKIYCAM!!! :=) Erin pek kitap sevmez öncelik resim ya da muziktir onun icin daha sonra oyuncaklari en son kitap tercihidir.. dun orada kitap okudular hep beraber, Erin de orada kendine bir panda oyuncak seçmiş Pandaya kitap okumuş.. sanirim hoşuna gitti hepsi birden okuyunca..

Daha cok sey gorecekmişim :=)

Hayırlısı diyelim..