Ben ise sağlam olduğuma inanmak için örüyorum. Sabah 8 de poğaça mayalıyorum. Evin içinde biraz hamur kokarsa herkese iyi gelir diye inanıyorum. Fırından sıcak çıkmış bir gıda ne kadar kötü olabilir ki? Yemişim gluteni karbonhidratı.Olmayana da ver Allah’ım diye dua ediyorum hamuru yoğururken. Bu günler yokluk, ulaşamamak en çok takıldığım yer oysa adada yaşayarak olmayana eyvallah demeyi öğrendiğimi düşünüyordum. Lodos olur vapur çalışmaz pazar gelmez, sabah gidersin roka bitmiştir daha saat 8 de,beklersin öbür haftayı. Öbür hafta gelir, fırtına biter vapur çalışır güneş çıkar ortaya gökkuşağı görünür (roka yine kalmaz e kendin yetistirirsin ). Böyle olur hayat. Her zaman. Köklerine güvenmekten başka neyim var ki ?
.
#coronagunlukleri bugün böyle
.
Örgünün linki. Deli işi. Delirmeyelim de taşa mı dönelim?
.
Not: pazar yok ama belediye sipariş alıp eve kadar getiriyor,herkese. Kendimi resimde duran arkadaki küçük ağaç gibi hissettiriyor bu.

Atölyeler öncesi kahvalti hazirligina bedeni hazırlamak gerek değil mi ?

Yağmur sonrası güneş .. yer gök serin kokuyor burada.. yerler ıslak kaygan yeşilin sarının morun tonları sarmış dilek ağacımızın çevresini.

Permakamp ta yoga başka gönlümde.

Erin’in resim sevdası büyük bir yetenek olduğundan değil elbette. Belki de öyledir! ama küçüklüğünden beri elinden kalem düşmezdi. Her zaman keçeli ya da ince uçlu kalemleri tercih ederdi. Bazılarını şurada da not almışım zaten

Mesela bu aşağıdakini 3,5 yaşındayken yapmıştı. Aysun’un çiftliğine gittiğimizde çiftliği çizmişti. Tüm derdi yollar, şehirler çizmekti hep ve tabii bunları pastel boya ile çizmesi mümkün olmadığı için tercihi dediğim gibi hep keçeli kalemler oluyordu.

Okula başladığı ilk sene sabah kahvaltılarına küçük notlar iliştiriyordum, böcür adını takmıştı. Sonra kendi de benimkilere bakarak çizmeye başladı.

Evin içinde atık kartonlar hep yerde, köşelerinde kalemlikler hiç değişmez, sıkıldıkça çizerdi. 

Son geldiğimiz noktada aşağıdaki gibi görüntülerdi.

Sonra ikinci sınıfa geçti. İlk başta fark etmedim ama senenin ortasına doğru sürekli ” anne ben resim yapamıyorum” “…. arkadaşım benden daha iyi çiziyor”, “resim yapmayı aslında sevmiyorum” cümlelerini kurmaya başladı.

Eski okulundaki resim öğretmenini gördüm bahçede ve durumu anlattım: Erin bu seneye kadar elinden kalem düşürmezdi şimdi ise elini sürmüyor sizin bu konuda söyleyeceğiniz ya da yapacağınız bir şey var mı? Bu arada ikinci dönemin sonundayız. Adam bana ” aa evet farkındayım sevmiyor resim yapmayı. Geçen sene daha ilgiliydi şimdi ilgisi kalmadı pek, pastel boya da sevmiyor zaten” diye cevap verdi.
“Peki senenin başından” beri bu konuda bana bir şey söylemek aklınıza gelmedi mi ?? Evet pastel boya sevmiyor bunu bana sorsanız söylerdim şimdi daha açık oldu durum benim için ” dedim.
“Müfredat bu sene pastel boya yapacak bir şey yok” diye cevap verdi. İyi niyetli biriyim ben ya sustum !! Oldu teşekkürler iyi günler diyerek uzaklaştım.

Yapacak çok şey var öğretmen efendi!!! Lakin seni oraya öğretmen diye koymuşlar belli, eğitmen olmadığın kesin! Hepitopu 22 çocuk bu sınıftakiler, göremiyor musun sen bu çocuğun esasında resim yapmayı sevdiğini ama an itibariyle bir sebepten durduğunu? Bunu önce kendisiyle sonra velisiyle konuşmak çok mu zor ? Müfredat pastelse ne olmuş arkadaş, matematik mi bu? SANAT! Özgün, kişiye özel, kişinin yüreğinden gelen olmalı. İçinden pastel kullanmak gelmiyorsa nasıl bir engel koyarsın sen 6 yaşındaki çocuğa.

Ben konuyu kapattım çünkü zaten okuldan ayrılmaya karar vermiştik. Durum netti zaten. Erin de bana “şu arkadaşım çok güzel uzaylı adamlar yapıyor ben yapamıyorum” dediğinde aslında pastel boyayı kullanamıyorum, yanımdaki arkadaşım pastel boya ile çok güzel çiziyor ben çizemiyorum yani ben resim çizemiyorum” diyerek tüme varmış resim yapmayı bırakmıştı.
Bu konuyu okuldaki velilerden birine öylesine anlatırken ” evet zaten resim öğretmeni cetvelle de vuruyormuş falan” dedi. Bunun fısıltı gazetesi olmasını çok dilerdim ancak Erin de bunu teyit etti. “Sıraya vuruyor anne” dedi ama veli bana ellerine de vuruyormuş diye eklemişti. Hangisi doğru bilmiyorum. Acı olan bu ve bunun gibi öğretmenler okullarımızda hatta daha beterleri de!

Bu arada Erin yazın Dedetepe kamplarında da elinde fırça iki boya atıp sonrasında dudak bükmeye başladı. Neresinden düzelteceğimi bilmediğim bir durumdayım. Benim çizdiklerimi de görüp: ben senin kadar iyi çizemiyorum diye başladı yazın. Ben hiç bir zaman ” hadi bi resim çiz demedim” demeyeceğim de. Son zamanlarda akşamları masaya oturup kendim çizim yapıyorum. Bazen eşlik etmek istiyor. İki çizip bırakıyor bazen tamamlıyor.

En son iki akşam önce yerde oturmuş bir kağıda kendimce çiziyordum. Koltukta uzanmış beni seyrederken ” boş oturmayım gelim senin resmine yardım edim” dedi. Benim yuvarlağı güneş yapmak istedi, kalemleri serdim yere. Yaptığı çizgilere yorum yapmadan kendim çizmeye devam ettim. Sonra “en iyisi kağıdın öbür köşesi de ay dede olsun” diyerek çizmeye devam etti.
Hala “ben iyi çizemiyorum” diyordu! Önemli olanın iyi çizmek değil çizerken birlikte ne kadar keyif aldığımız olduğunu anlatmaya çalıştım. Bundan sonra kullandığım kurallar varsa onları da yok sayarak resim yapmaya devam edeceğim. Bir şövale edineceğim eve öncelikle. Sonra kağıtları takıp boyalar fırlatacağız birlikte. Tekrardan sevmesi için destek olmak gerek biliyorum. Ressam olsun demiyorum ama severek yaptıklarını kaybetmesin diyorum. Resim dersi aldırmayacağım elbette ( isterse tabii o ayrı) ama kendiyle kalmayı becerdiği alanları kaybetmesin isteğim, başka bir şey değil!

Evet bir yetenek değil elbette benim çocuğum, ben de değilim ama resim yapmak bir rahatlama metodudur. Mükemmel olmak zorunda da değildir ki kendi içinde mükemmelliğini barındırır parmaklardan çıkan her çizgi bana göre.

Diyeceğim şu bir öğretmen ya da her hangi bir insan hayatınıza ilham kaynağı olabilir ya da ilhamınızı sizden (ç)alabilir.

Siz hangisi olmak isterdiniz?

Birinin hayatında bir fark oluşturmaya çalışın ve bu fark negatif olmasın, özellikle öğretmenler, çocuklarımızı size emanet ediyoruz. Bir şey öğretmeyecekseniz bile öğrettiklerimizi bozmamaya özen gösterin azıcık!

Evet bir yetenek değil elbette benim çocuğum, ben de değilim ama resim yapmak bir rahatlama metodudur. Mükemmel olmak zorunda da değildir ki kendi içinde mükemmelliğini barındırır parmaklardan çıkan her çizgi bana göre.

Diyeceğim şu bir öğretmen ya da her hangi bir insan hayatınıza ilham kaynağı olabilir ya da ilhamınızı sizden (ç)alabilir.

Siz hangisi olmak isterdiniz?

Birinin hayatında bir fark oluşturmaya çalışın ve bu fark negatif olmasın, özellikle öğretmenler, çocuklarımızı size emanet ediyoruz. Bir şey öğretmeyecekseniz bile öğrettiklerimizi bozmamaya özen gösterin azıcık!

Hikaye burada.

Bir çoğumuz mandalayı biliyor olabiliriz ama bazen kamplarda “aa bu ne güzel bir şeymiş” diyenler olduğunu görünce dedim paylaşayım. Mandala bir boyama kitabı sayfasından öte bir şeydir. Şimdi bu yazıyı çocuk aktivitesi olarak yazdığımı düşüneceksin ama yanılıyorsun! Mandalayı ben biz büyük çocuklara önereceğim. Bir arama yaparak google da bir çok mandala örneği bulabilirsin, keçeli kalemlerini de al, aç sevdiğin bir müziği, kamplarda en büyük avantajımız ağaç yapraklarının sesi oluyor o yüzden açık alanda da yapsan nefis olur ve kendini akışına bırak.. bırak bırak.. nasıl da iyi geldiğini keşfet..
ama çocuğunuzu da unutmayın, o kadar çok seviyorlar ki.

Birazdan aşağıda mandala nedir ne değildir kopyala yapıştır olarak paylaşacağım ama benim bir fikrim daha var paylaşmak istediğim. Ben kamplarda yapılan mandalaları arkası boş kağıt olarak değerlendirirken bugün aklıma başka bir şey geldi. Kestim biçtim başka atık kağıtların üzerine yapıştırdım kalınlaştırdım arkasına ” hand made with love by Erin & Ayça” yazdım, böylece birine hediye edebilecek hale geldiler.. fena fikir olmadı ! :=)

Bir seçenek kendin çizebilirsin, örnek:

Meyvalar ile yapabilirsin:

Ya da tebeşirle kocaman bir daire çizip sokağa en az eşit 8 parçaya bölüp içini boş bırakıp herkese bir parça verip içine istediğini yapmasını istersin.

Topladığın yaprak, kozalak, taşlarla yapabilirsin böylece mandala öncesi kısa bir doğa yürüyüşü de yapmış olursun 😉

Yazının altına bir iki örnek ben ekleyeceğim, güzel mandalalar bulursan benimle paylaşırsan çok sevinirim!

Mandala nedir?

Mandala denilince benim aklıma kare, daire, üçgen gibi içleri boş olarak çizilmiş geometrik şekiller geliyor. Mandala; Daire veya merkez anlamına geliyor. Aslı Hindistan’a kadar dayanmaktadır, Hindistan kökenli dinlerde metafizik veya sembolik bakımdan meta veya mikro kozmosu gösteren şekillere mandala adı veriliyormuş. Mandala ruhsal olarak insan zihninin rahatlatan bir uğraş olarak biliniyor. Genellikle daire veya kare şeklinde olan ve herşeyin mistik merkezini sembolize eden mandalalar meditasyon nesnesi olarak kullanılabilmektedir

Mandala çocukların eğitimindede farklı şekillere bürünerek bir eğitim tekniği olarak kullanılmaktadır. Mandala 12 asıl renge sahiptir. Bu renklerin açık ve koyu tonları kullanarak artırılmaktadır. Mandalal’da hem nesne hem de renk uyumu vardır. Bu da hem zihne hem de ruha hitap ettiğinini en güzel örneklerinden biridir. Hinduizm’de Siva ve Sakti’nin kozmik dansını, Budizm’de Buda Diyarını veya Buda’nın vizyonunu simgeleyen mandalalar bulunmaktadır.

Budizm’de mandala ne anlama gelmektedir?

Budizm’de Mandalalar onu temaşa eden için evrendeki kutsallığın içkinliğini ve aynı kutsallığın kendisindeki potansiyel durumunu hatırlatan önemli işaretlerdir. Budist bağlamda mandalanın amacı insanın acısına onu aydınlanmaya ulaştırarak son vermek ve hakikate ilişkin doğru görüşe ulaştırmaktır.

Mandala’nın yararları nelerdir?

1- Mandalalar ruh için bir ilaçtır.

2- Kendinizi ve etrafınızı saran gerçeği farketmektir.

3- Günlük yaşantınızla ve streslerinizle daha kolay başetmektir.

4- Dikkatini toplama süresini uzatmaktır.

5- Kendi yaratıcılığını keşfetmektir.

6- Sakin ve serinkanlı olmayı öğrenmektir.

7- Mandala ile öğretmenler öğrencilerin iç dünyalarını daha iyi tanımakta ve çocuğa yaklaşımda çocuğun bu özelliklerinden yararlanmaktadırlar.

8- Mandalalar vücut, ruh ve zekanın kaynasmasıdır.

Mandala’nın çocuklara etkisi varmıdır varsa nelerdir?

Günümüzde çocuklardan bir çok şey yapmasını isteyerek onları çeşitli stres faktörüyle karşı karşıya getiriyoruz. İşte bu noktada çocuklara “Ben senin için şu an buradayım ve seninle güzel bir şeyler yapmak istiyorum” demekten daha güzel bir şey düşünülemez. Mandala boyamak yoluyla sakinliğe ulaştırır, rahatlatan bir etki yapar. Bu çalışmadan sonra grup çalışmasında, uyum sağlamada olumlu etkiler görülür. Çocukların stresi azalır, çocuklar daha uyumlu hale gelirler. Mandala çalışması dıştan içe veya içten dışa boyanır. Önemli olan sırayı bozmamaktır.

Kaynak: http://mandala.nedir.com/