Atlı spor mu olurmuş diyeceğim.. bir kısım olur diye diklenecek bir kısım olmaz diye.. iki arada bir durum işte..

İnsanların diğer canlıları oyuncağı gibi kullanmasına gönlüm razı değil amma fekat bu insan oğlu kendi türünü bile kullanırken diğer canlılara bulaşmamasını istemek nasıl bir durum kalıyor kestiremiyorum.

Hayatımdaki etikleri bir kenara koyup biraz eğlenceli vakit geçirmek istedim oğlumla ve arkadaşlarıyla.. kalktık gittik bu sefer karşı koymadan atlı spor kulübüne. Yunusları da seyretmeye gitmemişydik eninde sonunda.. bu da oluversindi naapalım.. şehirde yaşadığımız sürece bu kurallara ayak uydurabiliriz bazen.. şehirden çıkıp gittiğimizde (inşallah) hepsi değişecek ya.. şimdilik dursun bakalım.. sabır herşeyin ötesi..konu başlığını aştım galiba biraz.

Değişik bir tecrübe oldu..
Erin iki turdan sonra ” inicem” dedi.. onun turunu attan inmak istemeyen Kerem tamamladı.. at demeyeyim şuncacıklara.. küçük middilliler işte.. sevimli Capuccino ve Wanda erinin deyimiyle ” Manda“.
bizimkiler binsin diye ağızlarına taktıkları ( gem miydi ??!!) o demir şey yüzünden minicikler verdiğimiz havuçları yemekte güçlük çekiyorlardı, benim tek hatırladığım bu!!

BEN: “Erin  sevdin mi bitanem atları ??”
ERİN: ” Sevidim”
BEN: “Bir daha binecek misin? ”
ERİN: ” Binmem!!”
BEN //içses//: anlaştık bitanem anlaştık 😉

akşam aynı diyalog

BEN: “Erin  sevdin mi bitanem atları ??”
ERİN: ” Sevidim”
BEN: “Bir daha binecek misin?”
ERİN: ” Tamam!!”
BEN //içses//: her an herşey değişebilir !!

Bu kadar kötüleme gibi görünen bir yazının nasıl aktivite önerisi olduğuna şaşıyorum.. ama olabilir.. güzel bir havada büyük atları sevmek, havuç vermek, küçük bir tur atmak için neden olmasın..
Ben ki koca anne olmuşum havucu verirken ata biraz ürktüm.. herşeye dokunmasını bilmek lazım ya.. denemekte fayda var.

Çocuklar diş çıkartıyor: büyüyorlar, anneler diş çıkartıyor yaşlanıyorlar.

Bu böyle bir düzen: bir tek sancısı değişmeyen .

Uykusuz gecelerine hak vermek gerekir minicik canların: kafamı yastığa koyamıyorum!!

Cihan’ın minik mucizesi Derin’i gördüm ilk olarak bu koşturmacada. Koşturmanın ritmini bozdu içimde bu minik kuzucuk kulağına şarkı söylerken omuzumda uyuyup kalması ile yaklaşık 1.5 saat. Önce duyduğu annesinin kucağından başka bir koku ile ağlamaya başlayan sonra söylediğim aslancık ile yüzüme baka baka uykuya dalan bu minik kuzunun kokusunu içime çekmek çok güzeldi. Erin’i hatırlamaya çalıştım: akşamları uykuya yatarken omuzumda ninni ile dalardı :=) şimdi iki sene geçti ya üstünden!!.. artık ninni söylesem” onu babane sölüyo sen bumbum söle” ukalalığında beğenmiyor 😛

Kuzuyu oğlumda görsün istedim ama öncesinde müzik sınıfı olduğu için uykulu bir şekilde eve döndü kendisi.

Biz bu Music Together’ı çok seviyoruz.. daha çok Erin seviyor diye düşünsem de aslında galiba ben daha çok seviyorum. Yapıncak’ın sıcaklığı, yazarak birbirimizi bildiğimiz ama yüzyüze tanışma fırsatını yakaladığımız arkadaşlar, 1 saat boyunca çocuk olmak, şen olmak, kendin olmak, ortada dans etmek Erin kucağımda.. her gün olsa hergün gidebilirim.

Bu kadar güzellikten sonra iki dişime elveda demem tüm koşturmanın keyfini kaçırdı diyeceğim ama pazar günü seyrettiğimiz Troya bir anda sildi tüm acımı.

Tamam karar verdim artık bir dans gösterisi seyrettiğimde içim falan gitmiyor. Yeterince isteydim yapabilirdim. Bu Anadolu Ateşi seçmeleri daha ilk başladığında benim haberim vardı, ne oldu?? yemedi gidip seçmelere girmek. Seçilir miydim?? bence evet ama denemedim. O zaman oturup hayıflanmaya gerek yok. Ömrüm boyunca hayalini kurduğum şeyi son fırsat olarak hayat bana sunmuşken arkamı dönüp daha fazla para kazanıyorum diye dış ticaret şirketinde kalmayı tercih eden bana müstahaktır!! hayır içim gitmiyor artık.. kızıyorum kendime sadece..

Troya çok güzeldi.. danslar, kostümler, müzik.. kelimeler yok..Mustafa Erdoğana kocaman bir alkış. Tek bir eleştirim var: final sahnesi çok sönüktü. 1. perdedeki cokşuyu ikinci perdeye taşıyamamıştı. Alpay’ın deyimiyle söyliyeyim teatral anlatımı zayıftı ama görseli o kadar güçlüydü ki benim için fark etmedi. Belki de şu eleştiriyi getirmek lazım. Gösteri mi yapmak istiyordu?? yoksa bir senaryoyu anlatmak mı?? gösteri ise show ise eğer amaç finali o görkemli grup dansları ile bitirebilirdi.. ama nasıl ?? akilleus ölürken bir show yapılabilir miydi?? bilemedim çözemedim..neyse.. bence muhteşemdi. Bu ülkede gördüğüm en güzel dans gösterisiydi, bize ait, bizim ürettiğimiz!!

Bu hafta ve geçtiğimiz haftalarda olmak üzere iki kere gittiğimiz  “Music Together” derslerimizden bahsetmeden geçemeyeceğim.
Yapıncak öncelikle böyle bir oluşum için sana teşekkürler.

İzlenimlerime gelince..
Boş bir salonda ilgi çekecek hiçbir materyal olmadan yapılan müzik var ortada.. gördüğüm kadarıyla daha ilgisi dağılan kalkıp giden bir çocuk olmadı. Hepsi pür dikkat Yapıncak’a ya da anne-babasına bakıyor.. Yapıncak rehber, anne-babalar model oluyor. Bu demek ki biz anne babalar da eğleniyoruz..
Müzik var, sadece müzik..İngilizce ve Türkçe şarkılar var ama daha çok beden dili var,ritmler var..koca koca insanlar çocuklardan öte kendini kaptırıyor işin içine //ben öyle oldum yani 🙂 //elinizde marakaslar yuvarlağın etrafında dönenip duruyorsunuz hemde kocaman perdesiz sokağa bakan camın önünde: kim bu deliler yahu diye düşünenlere inat!!..
Bir başka müzik aktivitesi yapan okulda da deneme dersine katılmıştık //ismini biliyorsunuz 🙂 // ikisi arasında devasa farklar var.. Bir kere ötekisinde ilgi çekecek her türlü müzik aleti ve oyuncak etrafta bulunuyor burada ise tek materyal çocuğunuz,diğer çocuklar, siz ve rehberiniz var.. sıkıntı yaşandığında içerideki odada rahatlayabilir ve geri dönebilirsiniz..” yok çocuumm sen çıkma gel buraya” diyen bir rehber yok anne ya da baba çocuğu alıp grubu bozmadan içeriye geçip sakinleyip geri gelebiliyor. Binbir tane müzik aleti çıkmıyor ortaya!! bu harika geldi bana.. aynı alet başka başka şarkılarda kullanılıyor ama en çokda beden ve drama var her şarkıda. En büyük kural 45 dakika boyunca konuşmak yok!!:) konuşmak istediğinizde söyleyeceğiniz şeyi müzik eşliğinde söylemek ise serbest ..
Dersten çıktıktan sonra 3 saat deliksiz uyuyan çocuğunuz ise üstüne bonusunuz..
Erin bu dersi çok sevdi, belki de ben sevdiğim için etkiledim ama ilk gittiğimiz deneme dersinden sonra 1 hafta boyunca durup durup aklında kalanları yaptı ikinci gidişimizde ise aklında kalanları tekrarlamak hoşuna gitti.
Zamanla tecrübeyle çok çok daha iyiye gideceğine inanıyorum.. keşke biz yakın otursak ve her hafta katılabilsek..yakın oturanlar varsa denesin tavsiyem..

Yapıncak tekrar teşekkürler..

İstanbul’un içinde RumeliKavağında taaa eski İstanbuldan kalma bir plaj var(mış). Altınkum plajı.. sanki 20 sene evveline gittim..kabinleri,tarzı.. 🙂 hava biraz rüzgarlı olduğu için çok uzun süre kalamadık, bir de mesafe uzak tabii.. eskiden annelerimiz bizi alıp bütün günü plajda geçirir, şemsiye altında uyuturlarmış!!.. bizde öyle yapabilirmişiz.. güneş eski güneş mi ?? sabah saatinde bile insan çıkamıyor cayır cayır.. akşam üzeri bir denize girip, azıcık oynamak için ideal,bunun için biraz yakın olmak lazım galiba..

Bu hafta oyun grubumuzun rotası İstanbul oyuncak müzesi oldu. 6 ağustosta Sadako Sasaki anısına her yıl düzenlenen bir etkinlik vardı.. tabii bizim miniklere bir kaç boy büyük geldi ama biz müzeyi gezdik, oyuncaklara “aaa hii” diye sevindik heyecanlandık, bahçesinde çay içtik, Sunay Akın’la taş kırmaca oynadık, daltonlar olduk, biz anneler de gardiyanlar…

Özellikle kış döneminde kukla tiyatrosundan seminerlere bir çok etkinlik düzenleyen oyuncak müzesi sadece çocuklara değil ruhu çocuk kalmış herkesi çocukluğundaki anılarına götürüyor.. mutlaka görülmeli..

Bunlar da bizim Hansel ve Gratel… 🙂

Anadolu yakasında TEM otoyolun hemen kenarında küçük bir cennet bahçesi diyebiliriz. Öğrencilere,çocuklara yönelik çeşitli çalışmaları var, bahçesindeki tahta masalarda küçük pikniklerinizi yapabilirsiniz en güzeli ördeklere ve minik yavrularına ekmek atabilirsiniz. Tek kötü tarafı otoyolun yanında olmasından kaynaklı arabaların sesi ancak 2002 yılında kurulmuş olduğu göz önünde bulundurulursa ağaçlar büyüdüğü zaman o ses nispeten azalabilir; bu benim düşüncem.

Müze girişi ücretsiz, içeride kafeler var ve kimse birşey ye iç diye tepene binmiyor, müze içerisinde Erin’in yaşındaki çocukların dahi ilgisini çekecek deneyler var, girişte rehberlik alınabiliyor, çim alanlar dümdüz, araba yok, ağaçlar altında serin serin özgürce koşuşturabiliyor minikler. Hafta arası olmasının sakin olmasında payı büyük herhalde. Sürekli bir etkinliğin olduğu Santral İstanbul sık sık ziyaret edilebilecek bir mekan. Çocuklar için atölyeler, sergiler v.b etkilikler web sitesinden takip edilebilir.

Bizimkiler gelince.. Şubat ayında ilk buluştuğumuzda şakın şaşkın birbilerini inceleyen çocuklarımız dün ilk defa bizim müdahelemiz olmadan kendi kendilerine koşuşturup, saklambaç oynadılar.
Bu oyun grubunun amacına ulaştığını girdiğim her ortamda hissederken artık beraber oyun kurmaya başladıklarını gördükçe daha da iyiye gideceğini hissedebiliyorum. Erin arkadaşlarının adını söyleyip nerede olduklarını sorduğumda artık tepki de veriyor yani birbirlerini tanıyorlar.
Dün ilk başlarda bir süredir görüşmemek kaynaklı unuttuklarını sanmıştık ama kısa sürede hatırladılar.. zamanla beraber başka oyunlar kuracakları, boya yapacakları, tiyatro seyredecekleri hatta oynayacakları v.b aktivitelerin geleceği günleri iple çeker oldum..