2004 yılında fotoğraf eğitimi aldığım dönem, ışık dersine girdik, sınıf da karanlık üstelik!!
Kürsüde bir eğitmen kalkmış şiir okuyor, ne yüzü görünüyor ne başka birşey. Sonra çekiliyor ve arkasında bu fotoğraf var..o eğitmen zaman geldi geçti benim çok sevdiğim bir dostum oldu…ışıkla ilgili kendisinden ne çok şey öğrendim..arada ben anne oldum.. başka bir sürü şey oldu.. ama bu fotoğrafın ve şiirin kalbime bıraktığı iz ve her bakışımda daha sıkı hayata sarılma şevki hiç eksilmedi..

Bugünlerde biraz hüzünlü sonbahar tadındayım ben yine. Oysa ki ilkbahar geliyor.. hani böyle yeniden doğmak,dolup taşmak .. olmuyor.. bugün biraz portfolyom için eski fotoğraflar arasında dolaşırken son iki seneyi gezdim iyice dağıldım.

Son haftalarda Erin’i çok özler oldum.. gün içerisinde aklıma geldikçe çıkıp gitmek taşıyor kalbimden : olmuyor..

Sanki onunla beraber geçirdiğim iki seneyi doya doya yaşamadım gibi.. sanki hep çalışıyordum da hiç yanında yoktum gibi…

oysa hep yanındaydım..
şimdi değilim
eskisi kadar fotoğrafı da yok..
nasıl hatırlayacağım

Tam 5 kilo verdim hemde 4 haftada.. doğum sonrası kiloma ulaştım şimdi hamilelik öncesi kiloma doğru gidiyorum: yapacağım gibi de görünüyor!!..

İşleri yerine koyuyorum.. orada da sorun yok ..

Hayallerden en uzak gibi görüneni sakin bir yaşam için birkaç adım da attık bu yeni senede…birkaç üzüm bağı,taze dalından toplanmış şeftali tadında hayallere devam ettirten…

Hüznü hatırlatan ne var bu resimde peki??
Oysa yolunda gidiyor herşey..