Ben farklı çoraplarla seni okula gönderecek kadar heyecanlıyken nasıl oldu da Yarın günlerden ikinci sınıf denen zaman geldi anlayamadım. “Okulu değil ama arkadaşlarımı sevdim, herkes futbol oynuyor ben oynayamıyorum” demenin üzerinden bir sene geçmişti ki ödev yapmayı ve okulu hala sevmemeye devam edip ama futbol oynamayı öğrenmeye başlamıştın bile. Haklıydın o okulu biz de sevmemiştik. Okulun kapanmasına yakın yönetimle ve okulun genel havasıyla yaşadığımız sıkıntılar beni benden almaya yetti “üstelik boyumuza uygun bir basket potası yok” dediğin okuldan seni almak kafamızdaki tek sıkıntıydı bir kaç ay boyunca. Sonra bir kapı açıldı ki açılan kapı benim çocukluğumun kapısıydı. Zor bir karardı: devlet okulu mu özel okul mu? Hadi dedik iki sene daha özel okul sonrasına bakarız.

Ve evet dün günlerden 3. sınıftı. Eve geldin, okul nasıldı diye sormamayı öğrendim ben sana. “Hoşgeldin” dedim ” anneee inglizce ne öğrendim sor bi bana” dedin, sordum : ” i like minecraft” cevabını aldım. Evet son bir aydır hayatımıza minecraft girdi ! Bazı şeylerden kaçılmıyormuş hatta son aldığımız iki kitap minecraft kitabı. Neyse ki öyle bir oyunmuş ki bilgisayar başında olmadan da oynanıyormuş, kağıtlara proje çizmek, kamplarda odunlarla toprak kazımak, kitabını okumak suretiyle de devam edilebiliyormuş. Taktın mı takıyorsun birşeye biliyorum, onu tamamlayana kadar da bırakmıyorsun. Tamamlamanı beklemeyi öğrenecek kadar sabretmeyi öğrettin sen bana. Bu sene minecraft senesi ama bil ki ipad 10 yaşından önce yok ! hala! ona göre !
Yine de, hala, 3 senedir okula gitmene, 8 yaşına yaklaşmana rağmen okulun ilk sabahı “okula gitmyeceğim ben” cümlesini duyuyor olmak çocukluktan geliyor diye düşünüyorum. Hatırlamaya çalışıyorum, sanırım ben de yaz bittiğinde tekrar aynı döngünün içine girmekten hoşlanmıyordum, haklısın yine! Hatta çocukluk da değil insanlıktan geliyor baksana ben bu yaşımda yaz bitince işe geri dönme vaktinde karalar bağlıyorum.

Bu sene yeniliklerin senesi kuzum, yolumuz açık olsun, umud ettiğimiz gibi olsun e mi ?

Ve sevgili okur, Erin’in okulunu ne yaptın diye soran mesajlarınıza maillerinize cevap vermek istiyorum. Tüm yaz tuttum kendimi, uzun uzun anlatmak istedim ama duygularımın bir davranışa dönmemesi için sustum, sakinlemeyi bekledim. Şimdi de çok detaylı yazmayacağım çünkü geçmişi geçmişte bırakmayı öğrenmeyi deneyimlediğim bir yaz geçirdim. Bu ayrı bir post konusu ona da değineceğim yazacak gücü bulduğumda 🙂

Bir zaman ” Şişli’de ilköğretim aranıyor” adlı bir yazı yazmıştım. Okul adı vermemiştim zaten yazıda bir okul önerisi değildi ama yorumlar hep bir okulu işaret ediyordu, yazıyı okuyanlar bilir. Hatta o yorumlardan yola çıkarak o okula kayıt yaptıran çok kişi olduğunu da biliyorum. Biz de başlangıçta çok mutlu ve hayalleri olan bir aileydik o okulda.
4+4+4 durumundan dolayı ayrı bir şube açılmış, sınıfın başına da yine özel bir okuldan gelen genç bir öğretmen konulmuştu. Yalan yok Erin öğretmenini çok sevdi ama biz anladık ki okul değil öğretmenmiş en önemlisi. Genç olması sorun değil birinin ama vizyonu zayıf olması en büyük sorun. Vizyonu olması ne demek açmak gerekirse cümlelere ve kelimelere takılırız bu kadarı yeterli o yüzden.
Okul yönetimi değişti bu iki senede. Yönetim değişince yapılanlar, verilen sözler değişti. Karşımızda veli odaklı bir sistem görmez olduk. Sistemi göz ardı edersen öğretmene tutunup okulda kalabilirsin ama neresinden tutsak döküldü maalesef. Okulu tercih etme sebeplerimizden biri ücretiydi işin gerçeği ama iki senede uygulanan fiyat politikasıyla başlangıcın yaklaşık iki katına çıkan okul ücreti alınan hizmetle karşılaştırıldığında bize oldukça yük gelmeye başladı.
İkinci seçme sebebi yabancı dildi. Biz italyanca seçmiştik ama iki sene sonunda İtalyanca öğretmenimize bir güzel Türkçe öğrettiğimizi bunun yanında Erin’in iki kelimeden daha ileriye gidemediğini fark ettik. Alınan, para ödenen kitaplar hala odasında boş olarak duruyor şaşkınlıkla ne yapsam onları diye düşünüyorum. Bu yaz evimize workaway.info dan gönüllü çalışmak üzere İtalyan gençleri davet ettik. İlk gelen misafirmiz Alberto’nun yorumu ” konuşmak için cesaretlendirmemişler ki” oldu. Şanslıydık çok tatlı bir ağabeyimiz oldu. Sonra Giulia geldi. Kendi çabalarımızla o iki senede kaptıysa eğer bir kaç kelimeyi unutmasın diye böyle bir yol bulmuştuk ve işe yaradı da. Aslında Erin’i bir devlet okuluna vermeyi ve yabancı dili de sene boyunca evimizde misafir edebileceğimiz gönüllü çalışan gençlerle devam ettirmeyi hedeflemiştim ancak yaşadığımız bölgede uygun bir devlet okulu bulamadım tam bu sırada benim de mezun olduğum lisenin ilköğretim açacağı ve 3. sınıfın da açılacağı haberi geldi. Arkamıza bakmadan diğer okulu terk ettik diyebilirim. Maruz kaldığımız davranış stili ne olursa olsun artık orada kalamayacağımızın tek sebebiydi. Daha derin ve uzun yazmak istemiyorum, okul adı da geçirmiyorum sadece hangi okul olursa olsun korkunç bir eğitim sistemimiz var ve bu sistemden değil insanlardan kaynaklanıyor. Çocuk odaklı bir okul görebilmiş değilim hala. Umudum var yeni okulumuzla ilgili ama hayeller kurmuyorum. Hepimiz için hayırlısı olsun diliyorum.

Şimdi oğluma notlar, okulun ilk gününden bize kalanlar…

** sabah sıraya geçmek istemedin ” ben sıraları şeyleri sevmem” dedin. Önce bana naz yaptın ben gidince babanla sınıfa gidip sıraya oturdun ve hatta tahtaya kalkıp neler olduğunu duyamadığımız şeyleri anlattın tek görebildiğimiz oyuncak fareni kaldırıp onunla ilgili bir konuşma yaptığındı.

** kahvaltıyı evde ettiğin için yemekhanede yemek yemedin, üstelik kutu peynir verdiler diye ve sen paket gıdaları yemediğin için yarın da evde kahvaltı etmek istediğini söyledin ve yemekhaneyi dekorasyon itibariyle çirkin buldun üstelik iki kat aşağıya inmek çok zor geldi.

** okulun ilk günü olması sebebiyle şeker vermişler!! “anne şeker verdiler ama ben almadım”dedin, yüreğime su serptin!

** yanında oturan arkadaşınla önce gülüşüyordun fareni alınca onu artık sevemeyeceğini söyledin.

** okulu ve arkadaşları sevdiğini ama sınıfta çok uzun kaldığın için çok sıkıldığını söyledin.

** kitaplarını bizden daha çok benimsedin ve hemen eve gelir gelmez açıp içindekileri yapmak istedin. Büyük ihtimalle bulmaca kitabı gibi geldi sana bizde bir kaç sayfa fotokopisini çekip sana verdik. 2+2, 4+4, 3+3, 2-2, 3-3 hesaplarını biliyorsun ama matematik kitabında 5+8, 10+2 görünce parmaklarınla toplama çıkartma yapmaya başladın işin garibi mantığını çözdün işin. Bu sevgini ve ilgili tüm okul yaşantın boyunca kaybetmemeni diledim ben.

** sınıfta gülücükler saçıyordun camdan gördüm ama zil çalınca öğretmenin sizi almamız için bizi içeri davet edince birden mızıklanmaya başladın.

** bahçede hemen erkek çocukları ile iki kale futbol maçı yapmaya başladın. Seni ilk defa bu kadar kalabalık futbol oynarken gördüm ve gol attığında biliyorum delice ama gülmeye başladım. Sonra topu sana vermedikleri için ağlamaya başladın ve senin kurallarına göre oynamadıkları için kızdın.

** Çıkışta iki yeni arkadaşınla yemek yemeğe gittik, hemen çeteleştiniz ” anne şimdi Emrelere gidelim mi hemen onun beybladeleri varmış” dedin. Bu hızlı oldu O_O ama yemek sırasında kulak misafiri oldum : ” topu bana neden vermediniz? ” diye hakkını aradın 🙂 “sen çok gol attın o yüzden vermedim” dedi arkadaşın.

** Futbol oynamayı bilmediğini ve bunun için üzüldüğünü nasıl futbol oynamayı öğrenebileceğini sordun bana 🙂

** kırtasiye alışverişi yapmaya çalışırken sen orada oyuncaklar olmadığı için çok üzüldün, unutuyoruz değil mi hala oyun çocuğu olduğunuzu biz sizin kap kağıdı, etiket silgi defter kalem alırken.

** ve akşam yatarken : ” 20 ve 1 karışınca ne olur anne? ” “karışınca ? ” yani 10+2 12 ya onun gibi ” hee 21 olur annecim” “ayy çok güzel hihihi” @_@

Bana gelince..

Sen sırada bana sarılırken ve ağlarken ve sonrasında babanın yanında sesini çıkartmazken ben kendimi eksik hissettim, beceremeyen anne gibi hissettim sonra bir arkadaşım bana dedi ki “duygularını sana açıyor, sana olan güveni başka babasına olan güveni başka, bununla kalmaya çalış, sen beceriksiz bir anne değil oğlunun sığındığı limanısın” . Benim güzel bebeğim, istediğin kadar ağlayacaksın ben değil miyim koca kadın seni bırakıp eve dönerken hüngür hüngür ağlayan! Sen daha küçücük bedeninle ağlamışsın, bana dudak bükmüşsün.. ne istiyorum ki senden hemen ilk gün “oo ne güzel daha önce neden beni hiç bırakmadın anne” demeni mi ?

Kitaplarınla ilgilenmen hoşuma gitse de çok erken be canım.. sıkılmayasın sonra.. endişe ettim bir yandan da hoşuma gitti  evet itiraf ediyorum 😉

Futbol oynamayı öğreneceksin elbette üstelik oynamaya çalıştığın çocuklar senden 1 yaş büyük ayak uydurmaya çalışman bile ne büyük bir gayret, bunu sana şimdi nasıl anlatabilirim ki ben..

Sınıfta sıkılmanı anlıyorum inan bana koca üniversite öğrencisiyken de sıkılıyordum ama işte sistem bu .. sıra işlerini bende sevmiyorum ama bazen mecbur kalıyoruz, sabretmeyi, güç anlarda ayakta kalabilmeyi, dik durabilmeyi öğreniyoruz, bu demek değil ki her zaman sıraya gireceksin yeri gelecek başın dik o sıradan çıkacaksın kendi yolunda ilerlemek için.

Bana baksana 35 yaşımı bitirirken hala bunları öğreniyorum..

Yaşın daha 5,5 değil 6 gün var .. ve biliyorum daha çok erkendi 40 dakika okul sırasında oturman için..elimden bir şey gelemedi, bunun için sana ileride özür borcum olmasın dilerim, teşekkür edebilmeyi dilerim bu sene olan değişikliklere ….

Şimdi bak akşam oldu sabah tekrar gideceğiz, sen yarın gitmek istemediğini söyledin.

Bundan bir ay önce ” anne bazı endişelerim var benim, okul çok büyük ben çok küçüğüm, ya canım sıkılırsa ne yapacağım” diye sormuştun ya bana

sabah ola hayrola..bu süreci birlikte atlatacağız, inan bana benim de endişelerim var ama sen bugün o endişelerimin büyük bir kısmını aldın götürdün. Siz çocuklar biz büyüklerden daha kolay yönetebiliyorsunuz bence, benim de senden öğreneceklerim var..

Birlikte .. hep daha iyi olacak şekilde..

Unutmadan: niye şeker verilir ki bunu hiç anlayamayacağım, işimiz var küçüğüm bakalım ne kadar sisteme katılacağız ne kadar dışında kalmayı becerebileceğiz.

Ve unutmadan yine : okulun ilk günü biri başka biri başka çorap giydirene ve bunu fotoğraflara bakarken evde fark edene de ANNE denir!