Nice seçimi aslında biraz Barcelona’ya ulaşmak için bir ara durak olmasıydı. Nice yaz olmadıktan sonra ne anlama sahip olabilirdi ki diye düşünüyorum ve hala daha öyle düşünüyorum. Denize giremedikten sonra o turkuazın acayip tonuna uzaktan bakmak ciğerci kedisi gibi hissettirdi. Masmavi denize bakarken boğazımıza kadar kapalı olmak iç açıcı değildi.

Yolculuk Mestre tren istasyonundan başladı. İlk aktarma Milano merkez istasyonaydı. Diğer tren ile arasında yaklaşık 1 saat olmasından dolayı istasyondan ayrılmadık. Milano’dan bindiğimiz trende bir kompartımanda bir anne ve kızıyla yolculuk ettik. Anne ve kız annemle kardeşimi anımsattı bana :=)

[metaslider id=190918]

Yollarda insanlarla sohbet etmek pek harika ama onlar tek kelime etmediler. Bir kaç kere İtalyanca olarak ( italyanlardı çünkü) iletişime geçtim ama oralı olmadılar ben de örgüme takıldım. Erin her tren yolculuğunda olduğu gibi ya dizi izledi ya minecraft ile çizimler yaptı. İnternet olmadığı için bundan ileri gidemedi tabii ki.

Kutlamalar kutlamalar

Fransa sınırına girerken doğum günü süprizim

Nice’ ulaşmak için Ventimiglia’da inmemiz ve başka bir trene binmemiz gerekiyordu ama bu trenin rezervasyonu yoktu elimizdeki interrail biletiyle binecektik fakat tren gecikince binmemiz gerekeni kaçırınca gece 12 deki trene kaldık. 10.30 da istasyon kapanıyor ve belki bilirsin tren istasyonları geceleri pek ürkütücü! Bizimle birlikte tek başına seyahat eden Polonyalı bir kızcağız da kaldı istasyonda. Evini tuttuğumuz kişiye ulaşamıyorum çünkü internet yok! Telefon hattımı açtım ve adamı aradım. Gece yarısı geleceğimiz söyledim, sorun yok dedi. Gece yarısı 1 e doğru Nice sokaklarında elimizde telefon sırtımızda çantalar yorgunluktan bitap bir şekilde tuttuğumuz evi arıyorduk ki atom karınca gibi motoruyla biri geldi bizi aldı eviniz aha da burası dedi! Kulübe olsa yatacakken o akşam yorgunluktan bu küçük odayı görünce pek mutlu oldum. Mutfak malzemelerinin yağlı yağlı olması dışında evde başka bir sorun yoktu, ranza ve piyano en önemlisi bir bilgisayar olması hoş bir süpriz olmuştu ama o da neydi! Alpay’ın bilgisayarını tamir etmek için önce evdeki bilgisayarı tamir etmesi gerekti tabii ki de! Yine de bilgisayarını tamir edemeden ayrılacaktı Nice’den.

Ertesi sabah ben erkenden döktüm kendimi sokağa. Zaten avuç içi kadar yer. İstasyonun karşısından ekmek ve kruvasanları kaptım, marketten kahvaltılıkları aldım. Zira Fransızlara ve İtalyanlara kalınca kahvaltı biz Türkler için azap. Evde mis gibi yumurtamızı kırıp tabii tencere tavaları puripak temizledikten sonra kendimizi sokaklara attık. Hava olduka güneşli ama hafif serindi. Sahile kadar yürüdük. O harika denizi seyrettik ve sonra kocaman bir park keşfettik.

Herkesin öğlen arasında gelip, yemeklerini yediği oturduğu her yaş seviyesi için ayrı ayrı oyun alanlarının olduğu muazzam parkta saatlerimizi geçirdik. Evde hazırladığımız yine peynir ekmek sandiviçlerimizi tükettik. Bu jambon/formaj formatı dönüşte 2 beden artı olarak bize geri dönüşü yaptı tabii ki ama yoldayken nohut pilav bulmak diye bir şansın olmuyor.

[metaslider id=190933]

Bütün gün avare avere dolandık tabii arada gideceğimiz rotayı belirleyip biletlerimizi aldık. İstikamet Barcelona! Ertesi sabah erkenden döküleceğiz yollara.

[metaslider id=190954]

Nice için daha fazla bir zaman ayırmak çok gerekli değildi dediğim gibi yaz mevsimi değil. Eski şehir denilen alan çok keyifli. Dar küçük sokaklar arasında dolaşmak kaybolmak yine kişisel olarak Fransa’nın güneyinden çok da keyif aldığımı söylemeyeceğim bu gezinin sonunda! Planlarımız dahilinde olmasa da Fransa’nın çok büyük bir bölümünü gezmiş ve aşağı yukarı fikir sahibi olacağız bittiğinde 😉
Ah bu arada şunu fark ettik Nice’de her köşe başında bir kuaför var ! Herkes sürekli saç yaptırıyor. Zenginlik de başa bela gibi geldi!

Bu fotoğrafı çok seviyorum. Parkta uzun uzun oturup yemeğimizi yerken kuşlar da bize eşlik etti. Elimizden beslendiler. Günü tamamladıktan sonra evimizde dinlendik ve Alpay sürekli bilgisayarını tamir etmekle uğraştı ve edemedi!

[metaslider id=190948]

Sabah erkenden güneşi de arkamıza alarak Fransa’dan ayrılıp İspanya’ya doğru yola çıktık. İspanya sonrası için ne yapacağımıza karar vermemiştik. Portekiz diyip dursak da o bölgeye giden trenler ve yolları meşakatli görünüyordu bir yandan yukarı tekrar Fransaya’ya doğru çıkıp Beste ve ailesini ziyaret etmek istiyorduk ama soğuklar sert bir şekilde geleceğini haber ediyordu. Barcelona’ya bir ulaşalım bakarız dedik. Nice bizim için bir geçiş şehriydi uzatmadan ayrıldık.

Gare de Nice

Barcelona’da görüşmek üzere

Fotoğrafta belki çok belli değil ama yeni yılı yeni ay ile karşıladık. Yeni dilek tohumlarımızı ektik şehrin siluteine.

Kapı zilleri pek tabii ki her gidenin fotoğraf makinesinde yer eden. Her biri önünde durup incelemek.

Ulaşımı sağlamak için vaporettolar var biz sadece Murano ve Burano adasını ziyaret için kullandık çünkü her yere yürüdük. Adaları ziyaret için aldığımız kart 1 günlük olduğu ve ertesi sabah da kullanım hakkımız olduğunu fark edince bir kere de San.Marco meydanına gitmek için kullandık ve oradan da yine tren istasyonuna yürüyerek döndük. Bu yürümelerin sonucu akşamları ortalama 24.000 adımı gösterdi ibre. Ayaklarımız patladı ama hep keyifle döndük. Yürümeden,içinde kaybolmadan anlamak mümkün değil yaşamı değil mi ?

[metaslider id=190838]

[metaslider id=190857]

Müze vs gezmedik hemen her şehirde gezmediğimiz gibi ama gezmek istersen Peggy Guggenheim müzesi orada duruyor. Ben olsam burayı gezerdim ama kardeşimin önerdiği SUSO dondurmacıyı arayıp bulmak daha çok işime geldi. Bulunması da pek kolay değil, arada bir pasajın içinde küçücük bir dondurmacı şimdi adresini verme kıyağını yapıyorum yukarıdaki linke tıklarsın. Gidersen şu tuzlu olan opera çeşidini dene! Kime söylediysem geri tepmedi.

[metaslider id=190873]

Yapay malzeme kullanmayan dondurmacıyı da bulduk tabii ki diyelim ve en sevdiğim kahve dükkanına geçiş yapalım.
Torrefazione Cannaregio. Adı uzun ama küçücük bir dükkan oturacak yeri de yok zaten oturacak yer olsa İtalya’da bir de masa parası verdiğin için ayakta atıp kahveyi yola devam etmek gerek. Venedik’te en güzel kahve der susarım.

[metaslider id=190865]

Genelde bir önceki yazıda söylediğim gibi öğlen yemeklerimizi sabah kahvaltısından yaptık 😉 ama akşam yemekleri için dışarıda olmayı tercih ettik ve pek tabii ki makarnadan başka birşey yemedik! Aman mutlaka şurada yiyin diye önereceğim bir yerde yok hemen hepsi aynı. Özel bir yer keşfedememiş olabiliriz ama herhangi bir restoranda deniz mahsüllü bir makarna yemeden de dönme diyeyim.

Beni en çok etkileyen Saat kulesi oldu San. Marco meydanında. Gözlerimi uzun süre alamadım. Yazıyı alıntılıyorum:

Kulede bulunan zodyak saat Romen ve Arap rakamları ile saati gösterir. Saatin 500 yıldır çalıştığı söylenir. Yılda iki kez 6 Ocak’ta ve İsa’nın göğe çıkış kutlamalarının yapıldığı gün, üç sihirbaz figürü ve trompet çalan bir melek, saatin bir üst katında bulunan Meryem ve İsa heykelini selamlayarak önünden geçer ve diğer kapıdan yeniden kaybolurlar.

Venedik’e kadar geldiysen görmeden dönmeyeceğin yerler Murano ve Burano elbette. Buraya bir gün ayırmak gerekli.

Murano (alttaki yazıyı internetten derledim topladım :=) ) benim anlatacaklarım fazla yok. Yine Venedik gibi kanallar içinde bir ada. Camlar çok güzel, evler çok güzel, görsel şenlik diyelim. Alıntı yaptığım adres ise şöyle fotoğraflar bana ait .

Venedik’in diğer önemli ve görülmesi gereken adası ise Murano Adası. Bu ada Venedik’in cam işçiliği ve renkli evleri ile ünlenmiş ayrıca Venedik gibi köprülerle ve kanallarla birbirine bağlı. 1291 yılında cam atölyelerinden çıkan duman ve yangın tehlikesinin şehir merkezinden uzak tutulmak istenmesiyle, cam endüstrisine ev sahipliği yapma görevini üstlenmiş. Adada cam üretimi yapılan fabrikaların çoğu kapanmış olsa da bazıları halen aktif olarak hizmet veriyor. Adanın en önemli müzesi, bir cam müzesi olan Museo Vetrario ve müzenin giriş ücreti 6.45 Euro. Adada ayrıca 12. Yy’dan kalan, içerisindeki işlemeler ve süslemeler için adada yapılan cam işçiliği ürünleri kullanılan ve çan kulesinden Venedik manzarasını izleyebileceğiniz Basilica dei Santi Maria e Donato isimli bir kilise bulunuyor. Bu adayı görmeden kesinlikle Venedik’ten ayrılmayın. Adaya ulaşımı, Fondamente Nuove’den kalkan 41 ve 42 numaralı deniz otobüsü hatlarından herhangi birini kullanarak sağlayabilirsiniz.

[metaslider id=190877]

Burano

Venedik’te mutlaka görmeniz gereken 2 önemli ada var, bunlardan ilki Burano Adası. Bu ada, eski zamanlarda denizcilerin evlerini ayırt edebilmeleri için farklı renklerde boyamaları ile ortaya çıkmış. İlgi çekici renklere sahip, parlak küçük evler bulunan ve dantel işçiliği ile ünlenen bir ada. Ada üzerinde yer alan ve 1872 yılında kurulan Scuola del Merletto isimli dantel işlemeciliği okulunda, 4 Euro karşılığında dantel yapımını öğrenebilir ve hemen bitişiğindeki müzede de 16. Yy’dan kalan dantel ürünlerini görebilirsiniz. Dantel işletmeciliği okulunun hemen karşısında, eğik çan kulesine sahip San Martino Kilisesi bulunuyor. Burano’yu ziyaret ettiğinizde, adanın diğer geçim kaynağı olan balıkçılığa ve balık pazarlarının doğallığına şahit olacaksınız. Buraya ulaşımı St. Lucia tren garından 1, 4.2, 5.2, DM hatlarını kullanıp, sonrasında Burano’ya aktarma yaparak sağlayabilirsiniz ayrıca 9 ve 12 numaralı deniz otobüsleri ile de buraya ulaşabilirsiniz.

[metaslider id=190892]

Bir de Torcello adası var. Burano’dan yarım saatte ulaşılıyor. Mevsim kış olunca artık ona yeltenmedik. Zaten oldukça yorulmuştuk.

Vaporetto’dan San. Marco’da inip tekrar tren istasyonuna yürümeyi ihmal etmedik. Vapurun içinde biraz uyuklamak enerjiyi yerine getirdi.
Tüm bunların içerisinde unutulmaması gereken tek şey bir sonraki rota için bilet rezervasyonunu yapmaktı. Tüm tren istasyonları tüm ülkelere giden biletleri verdiği için bunu S.Lucia’da hallettik. Bir sonraki durağımızı NİCE olarak belirledik. Başından beri bir plan yoktu hala da olmuyordu. Nice aklımızda olmayan bir şehirdi ama kış vaktidir biraz güneye inelim dedik  hatta hayal olarak Portekiz’e doğru sıcak bir kış geçiririz de dedik vefekat  bilmiyorduk ki son 35 yılın en soğuk kışını Avrupa’da kucaklayacaktık.

Venedik sokaklarında internet var ama paralı

Ve evet gondola binmedik!

Turistik olan bir şeyi turistik olmadığına kendimizi inandırmaya çalıştığımız aslında tamamen turistik olan bu gezide hiç yapmadık!

İlk ayakkabı kaybımızı Venedik’te yaşadık. 

Gülme komşuna gelir başına diye bir atasözümüzü hanım kıza hatırlatmak için hayatın planları vardı elbet!

Ve 4 ocak 2017

40. yaşımı tamamlarken bu hayatta İtalya’dan yola çıkıp Milano üzerinden Nice’e doğru yol almaya başladık.

Nice’te görüşürüz ama belki Erin’in Venedik hakkındaki fikirlerini de okumak istersin.

Benimkinden farklı olarak teknik bilgi istersen pek tabii OİBLOG | VENEDİK yazısı derim. Hep belirttiğim gibi benim yazılarım Gezi rehberi niteliği taşımıyor sadece bir yol hikayesi.. hepsi bu..

Ah be Şükrü!!

Ve Venedik! Roma’da geçen hasta günlerin ardından biraz toparlanmış olarak Termini istasyondan interrail biletimize dahil olmayan yaklaşık 3-4 saat sürecek ilk tren yolculuğumuz başladı. İnterrail biletini 4 ocak tarihli başlattığımız için bu yolculuğun biletlerini ayrı olarak satın aldık.

Venedik için yola çıkış tarihimiz 31 Ocak kalacak yer ayarlamak için araştırma yapma tarihimiz 30 ocak! Ne tatlı değil mi ? Yılbaşı üzeri kalacak yer bulma saflığındaydık. Venedik içinde yer bulmak zaten kolay değil bunun için bir durak ötedeki Mestre’ye gidiliyor genelde vefekat yılbaşı üzeri orada da yer yok; ne sanmıştık ki! Bir durak öncesi Mogliano Veneto ‘da bulabildiğimiz tek yer 4 yıldızlı bir otel oldu ve bu bizim normal olarak pek de istemediğimiz bir konaklama şekliydi. Not olarak eklemeliyim Venedi’ gidince Mestre’de kalmak yerine bir durak öncesi Mogliano Veneto iyi bir seçenek olabilir, sessiz küçü tatlı bir yer sadece 1 tren durağı ekliyorsun Venedik S.Lucia tren istasyonuna kadar.

Hayalimiz daha önce defalarca belirttiğim gibi çiftliklerdi orayı geçelim artık bence 🙂 couchsurf yaparız demiştik tabii ki yılbaşı ve noel derken kimseler evinde değildi ve bizi misafir etmek için kimseleri bulamadık. Böylece airbnb ile ev kiralamak en uygunu oldu derken 4 yıldızlı bir otele düştük. Eh hadi bu böyle olsun dedik demeyeydik de ne edeydik! Elimizde 10 yaşında bir çocuk sırt çantaları ile tren istasyonunda yatmak pek cazip gelmedi sonuçta. Akşam saat 8 sularında tren istasyonuna vardık. Kaldığımız otelin adı Hotel Villa Foscarini , Tren istasyonuna 5 dakika Venedik’e 2 durak ve 15 dakika uzaklıkta.Etrafı bahçelerle çevrili 16. yüzyıldan kalma şık bir ev olarak yazıyor her yerde. Bence de çok şıktı. Erin en çok kahvaltıyı sevdi ve aslında bende. Kahvaltıda bildiğin öğlen yemeğimizi de hazırlayıp yola çıktık 3 gün boyunca. Hem çok lezzetli hem çok çeşitli hem dışarıda bulamayacağımız gibi öğlen yemeklerimizi çantamıza koyup yola çıktık kaldığımız her gün. Evet bunu bir tek biz Türkler yaparız bence de 😉 Öğlen yemeği dediğim 2-3 ekmek peynir bir iki meyve bir de kahvaltıda alıp yemedğimiz yogurtlar sonuçta, yolda yanına bir de şarap aldın mı iyi gitti yalan yok.

Yılbaşı akşamı olduğu için odada kalmak yerine San. Marco meydanındaki kutlamaya karar verip hemen Venedik trenine atladık. Trenden inince gece karanlığında bir büyü karşıladı bizi. Herkes akın akın meydana doğru gidiyordu biz ise o kadar acıkmıştık ki yeni yıl beklesin dedik ve yemek yiyebilecek boş bir mekan aramaya başladık ve tabii ki uzun bir arama oldu bu. Sonunda fix menülü bir restorant bulduk. fix menüsü 25euro yazıyordu. Erin zaten hasta olduğu için haşlanmış makarnayla uğurladı eski yılı. Ben ise günlerdir pizza yemekten hamura dönmüş bünyemi fasulye ile şenlendirdim. Burada fiyat yazmamın sebebi ertesi gün aynı yerden geçerken aynı menüyü 11 euroya sattıklarını görmş olmamızdır. Yani sadece bizde olmuyor yılbaşı tarifesi bunu anladık!

Karnımızı doyurduktan sonra kalabalığa karışarak gittikleri yöne doğru devam ettik. Meydana yürüyerek ulaşamayacağımızı, ulaşırsak treni kaçıracağımızı ve biraz daha dayanamayacağımızı fark ettiğimizde Rialto köprüsünün altındaydık. O sırada ülkemizde tatsız olaylar yaşanıyordu biz bilmiyorduk. 2016 yılını geride bırakmış yeni yıla doğru gülümsüyorduk.

Gecenin sona erdiğini düşünürken son treni kaçırdığımızı bilmez adımlarla istasyona gittik. Tren gitmiş bir sonraki sabah 3 olarak görünüyordu. Yapabileceğimiz en iyi şey beklemek değildi tabii ki. Otobüs buluruz sandık o da yoktu. Bir taksi tuttuk. Venedik’ten otelimize yeni yıl hediyemizi alarak döndük!! 52euro!
Mutlu yıllar olsun dedik, sağlık olsun dedik.
Bir sonraki yazıda Venedik, Murano ve Burano geliyor.

Roma’dan Venedik dedim kaldım. Bilgisayar bozuldu, uzun bir süre tamir edemeyince ve tamir ettikten sonra da ben yazamayınca yol oldu 40 gün ve toplamda 6600km tren yolu, tahmini günlük ortalama 20.000 adımdan 100km  (tamamen  atıyorum) yürüyüş yolu. Roma – Venedik – Nice – Barcelona – Cherbourg – Paris – Colmar – Bratislava – Budapeşte – Belgrad – Sofya (her şehir için ayrı bir yazı ve link gelecek biliyorum inanıyorum! ) ve yaklaşık 5. hafta sonunda İstanbul’a geri gelindi. Şimdi ben neresinden toparlayıp yazacağımı bilmiyorum! Bilgisayar bozulmasaydı da günbegün yazmak mümkün değildi. O kadar hızlı işleyen bir süreç ki interrail; tren istasyonuna varır varmaz bir sonraki trenin bilet rezervasyonu ile başlayıp, kalacağın şehrin iki gün içinde neresinde ne yapılır kısmını çalışmak, dolanmak, akşam yorgun argın gelip duş aldıktan sonra bir sonraki durağın kalacak yer rezervasyonlarına bakmak gibi ulvi görevlerin arasında günlük tutmak pek zahmet veren bir konu olarak kalıyor. Daha önce de belirttiğim gibi bu yazılar şehir gezme rehberi olmayacak ziyadesiyle var internet üzerinde lakin ben bu interrail denen konu ile ilgili bir iki kelam etmek istemekteyim sonra yediğimiz içtiğimiz bize kalsın (bazen de tavsiye edilsin tabii) gördüklerimizden ve de en önemlisi öğrendiklerimizden bahsetmek yerinde olacak. 

Soruları cevaplayarak başlayabilirim zira nereden başlayacağım konusunda karamsarım 🙂

Karavana ne oldu ? Neden Interrail? neden tren yolu ?
Karavanla yola çıkışımızı ve neden geri dondüğümüzü anlatan bir yazı yazmış hemen akabinde bu yola çıktığımız için devamını getirememiştim. Buradan bakabilirsin vefekat neden tren yolu bu sefer? Öncelikle mevsim şartlarından dolayı BEN karavanla yola çıkmayı göze alamadım bu bir ikincisi zaten uzun bir yol yapmıştık aynı yolu bir kere daha geçmek istemedim. Bunun için farklı bir yol olan ve uzun zamandır hayalim olan tren yolunu kullanmak fikrini oylamaya açtım: kabul edildi. Yılbaşı üzeri en uygun uçak biletini Roma için bulunca rota Roma’dan başladı yani yine hiçbir plan yoktu ortada. İlk konuşmalar Fransa üzerinden gitti hatta vizeyi de Fransa’dan aldık lakin 27 Aralık günü Roma’ya uçarak tam 5 hafta önce yola koyulduk.

Interrail biletlerini nereden ve nasıl aldık?
Interrail nedir nasıl yapılır diye bir sürü sayfa var ancak benim kafamı çok karıştıran bir mevzuydu ve anlamamakta ısrarcıydım. Türkiye’de TCDD üzerinden biletler alınabileceği gibi bir de Genç Tur var bilet alınabilecek. Biz biletleri Türkiye’den almadan gittik. Roma’da uçaktan inip de Termini tren istasyonuna geldiğimizde bilet satış gişesine gittik ve dedik ki : 
“Biz bir kaç ülke içinde kullanılacak bilet istiyoruz” onlar da seçenekleri sundular. Yani tüm tren istasyonlarından Interrail bileti satın alınabiliyor illa ki Turkiye’den almak zorunda değilsin. Bileti 27 Aralık günü alıp 4 Ocak’ta başlattık. 1 ay içinde 10 gün kullanımlı bir bilet aldık. 3 Şubatta sona erecek olan bu pass bileti 30 gün içinde 10 gün kullanabiliyorsun. Aynı gün içinde istediğin kadar trene binebiliyorsun. 
Birden fazla ülke gezeceksen GLOBAL PASS diye bir bilet var. Bir ay içinde 7 gün 10 gün 15 gün kullanım seçeneği sunuyor. Erin için ücretsiz yani bir büyük yanında bir çocuk ücretsiz iki kişi için de 618 Euro gibi bir ödeme yaptık. Şimdi fazla gibi gelse de kulağa Avrupa’da tren bileti almaya kalktığında çok şükür bu pass var elimde diyor insan vefekat biz sandık ki bu bilet olunca hiç bir trene ödeme yapmayacağız saati gelince hop atlayıp gideceğiz lakin kazın ayağı öyle değil. Gittiğin ülkeye göre de kaz ayak değiştiriyor. Regional denilen bölgesel trenler var bu trenlere rezervasyon yaptırmaya gerek yok boş bulduğun yere oturuyorsun o yüzden pass biletinin üzerine yolculuk yapacağın günün tarihini yazdığında bir ödeme yapmıyorsun ancak bir de rezervasyon zorunlu biletler var onlara çocuk da dahil olmak üzere rezervasyon ücreti yapıyorsun ve sana bir bilet veriyorlar. Bu ödeme trene ve mesafeye ve ülkeye göre değişiyor. Mesela Venedik’ten Nice’ e geçerken 3 aktarma yaptık. Venedik Milano – Milano Montpellier – Montpellier Nice ve bunların arasında ödeme yapmadığımız tek tren son trendi ilk iki yolculuk için 75euro odeme yaptık. Barcelona Paris arası ise 3 kişi için 102 euro ödeme yaptık. Bu yolculuk normalde 3 kişi için yaklaşık 450euro iken bizim elimizdeki pass ile indirim hakkına sahip olup bize 100 oyrocuga daha patladı mesele. ( bu sırada türkiye’de euro 4 tl ye vurmuştu!! )  Colmar’dan Viyana’ya gitmek için 2si İsviçrede rezervasyonsuz extra ödeme yapmadığımız yolculuğumuz sonrasında 102 euro ödediğimiz gece kuşetli trenimiz oldu mesela. Geceyi bir otelde geçirsek daha ucuzdu elbette! ama Doğu blok ülkelerine vardığımızda bu rezervasyon ücreti kişi başı 3 – 6 euro arasına düştü hatta Belgrad Sofya arasında ülke değiştirmiş olmamıza rağmen rezervasyon gerekmiyordu o trende zaten gerekmesindi de! Balkan expresi! Eski, pis, kırık dökük, camları açılabilen şu eski trenler işte, bu arada en keyif aldığım yollardan biri oldu yalan yok ! İstanbul yolculuğu da aynı şartları içerdi ek olarak Kapıkule’den tren seferleri konulmadığı için İstanbul Sirkeci garına kadar TCDD’nin tahsis ettiği Metro Turizm otobüsü ile seyahat ettik. Interrail bileti 26 yaş altı ve 26 yaş üstü diye fiyatlandırılıyor en iyisi mi fiyattan mada bu işi 26 yaşından önce yapmak inan bana hiç kolay değil elinde bir çocuk, sırtında fazladan bilemediğin için çantaya koyduğun eşyalar  ama keyifli mi ? EVET kocaman bir evet. Bir daha yapar mıyım ? EVET EVET EVET!

Konaklama nasıl oluyor ? 
Booking.com dan otel, daire, hostel tutulabilir. Önerim daire tutmak için KESİNLİKLE AIRBNB olacaktır. Booking.com dan iki kere daire kiraladık ikisi de berbattı ancak airbnb.com her zaman nefis evler ve ev sahipleriyle karşılaştırdı bizi. 2 kere otelde kaldık, biri yılbaşı olduğu için Venedik yakınlarında 4 yıldızlı bir otel oldukça ücreti yüksek oldu biri de Barcelona’da hostelden hallice bir otel. Hiç hostelde kalmadık bunu yapmadığımız için eksik oldu gibi ama denk gelmedi. Bir diğeri ise Couchsurf. Gittiğin yerlerde yaşayan gezginsever insanlar evini açıyor sana. Sen de siteye üye olduğunda evini açabilirsin zorunlu değil. Biz buradan bir tane cevap aldık Hollanda’dan biri onay verdi fakat rotamızı Hollanda’ya çevirmedik o yüzden gidemedik ancak Facebook üzerinden Paris’te bizi misafir edecek biri var mı diye sorduk Sevgili Oya ve güzel ailesi ile tanışma fırsatını yakaladık. Sağolsunlar bizi 2 gece misafir ettiler, sofralarını açtılar. Bir de tabii rotamız üzerinde yaşayan değerli dostlarımız vardı Beste ve ailesi bize 1 hafta kadar yuvasını açtılar kalplerini açtılar. Burada maliyetten daha çok gezerken kurulan ilişkiler yüzünden bir tercih olması önemli. Paylaşılan dostlukların hiç bir karşılığı yok çünkü kağıt üzerinde. 

Ne yedik ne içtik? 
Evde kalmanın en güzel yanı marketten istediğin alışverişi yapıp maliyeti düşük bir şekilde yemek işini hallediyorsun. Her gittiğimiz yerde bir seferlik dışarıda akşam yemeğini kendimize ısmarladık, yerel ve değişik bir tat denedik elbette. Otelde kaldığımızda mecburen yemek dışarıda yendi ama yine de çantada hazır sandivçler hep yolculuk öncesi ya da gündüz şehir gezmelerinde bizi kurtardı lakin kilo alımını günde ortalama 20.000 adım atmak bile engelleyemedi 🙁 evet düzen o kadar bozuldu ki feci bir şekilde döndüm ülkeye! Bazı kaldığımız yerler pahalıydı ama doğu Avrupa’ya geldikçe fiyatlar inanılmaz düşmeye başladı lakin bizim paramız karşısında hiç bir şey düşmedi 🙁 
Bizim yol kısmetsiz bir döneme denk geldi: Euro arttı ve son yılların en soğuk kışını yaşadı Avrupa! Bildiğin buz devri yaşadık. Donmuş Tuna nehrini gördük yani ama bu da bence başka bir şanstı.

Çocukla İnterrail Yapılır mı ? Hele kış günü?

Dediğim gibi interrail yapacaksan çok gençken yapacaksın bu net! Tek başına ya da 3-5 arkadaş. Yeri geldiğinde tren garında çanta üzerinde uyuyabileceğin bir yaş olmalı. Tamam şimdi de uyursun ama çocukla ve hava soğukken bunu yapmaya cesaret edemezdim sanırım. Yine de tabii trenleri beklerken soğuk ve kalabalık tren garlarının kokusunu aldık o ayrı. Daha uygun hava şartları olsa ya da belki çocuğun bir de kardeş, arkadaşı olsa şartlar farklı olabilir ama evet çocukla interrail yapılıyor. Değişen şartlara uyum sağlamakta zorlanan bir anne olarak benim için çok büyük bir sınav, Erin için de ileride benim gibi zorlanmasın diye büyük bir ders niteliğinde oldu. Bir de hostel denk getirebilseydik deneyimlemek için diye hala aklımda dolanıyor düşünce :=)

Bugün, bu gri pazar sabahında bu yazıya Sofya’da başlamışken İstanbul’da bitiriyorum. Aklıma ek gelirse bu yazıya tekrar uğrarım buraya. Neden geri döndünüz diye de sıkça sorulan bir soru var tabii onu da cevaplandırıp bundan sonraki Karavanla Yunanistan’dan başlayan yazıları yazmaya konsantre olayım derim.
Geri döndük çünkü şimdi artık çalışma ve üretme vakti. İlkbahar ve yaz kamplarımız başlayacak, heyecanlıyız.
Tren biletimiz 1 aylıktı 1 aylık daha alabilirdik ama tren yolculuğu hızlı ve yorucu . Karavan ile ilk başta planladığımız gibi devam edebilseydik daha uzun sürecekti ama tren yordu en azından beni. İşimi özledim ve her ne kadar yorumlarda “sıkıcı İstanbul’a hoşgeldiniz” yazılsa da ben İstanbul’u özledim 🙂 Gezgin ruhumun köklenmek isteyen bir tarafı var, çok güçlü hemde bu köklenme isteği. Köklerimi salamadıkça çok sallanıyorum. Yollar çok sevdiğim bir arkadaşımın dediği gibi haritalara attığın çarpılar değil ruhuna attığın çarpılarmış. Yolda olmak demek kilometreler katetmek demek değil. Konfor alanından biraz çıktığında, bahanelerin, engellerin, limitlerin, sınırların değiştiğinde kendini görmek demek, kendinle dürüstçe konuşmak demek, “bunu yapabildiysem ben” diye başlayan cümleler kurabilerek yola devam ederken ne istediğini bilmeye biraz daha yaklaşmak demek.
Şimdi başka yollar hayallerim var bu tecrübeler ışığında, onlara da vakit gelecek. Ne için çalışıyoruz ki ? Kendimizi keşfetmek için yollar aramaya vakit ayırabilmek için.
Biz çok güzeldik çok şükür. Erin çoğu zaman çok zorlandı belki de dediğim gibi bir arkadaş olsaydı daha farklı olurdu ama elinden geldiğince uyum sağladı bize. Herkesin hoşuna gidecek birşey yaratmak için birbirimize alanlar verdik. Kolay değil 7/24 birlikte olmak ailece olsan da ufak tefek stres yönetimi tartışmaları yaşadık ama bir şekilde günü gülümseyerek ve ayaklarımız şiş uykuya dalarak kapattık. Taşlarımızı silkedik, kafaya bir temizleme çektik, bedenleri yorup ruhu dinlendirdik. Şimdi artık biraz üretme vakti.

Pek yakında! şehir şehir anlatımlar ile buradayız.

Yemek bittiğinde saat 22.30 civarında bir şey idi. 30 dk hesabı bekledik sanırsam ve oradan çıkıp büyük bir köprüye doğru yürüdük. Bayaa yorgundum, geldiğimizde “buuummm patırt çatırtt” saat 00.01 o da ney ! havai fişekler !!!!!! yeni yıla girmişiz!!

o gece saat 00.50 gibi tren istasyonundaydık bizim otele giden ilk tren 03.15 deydi ben “03.15 e kadar bekleyemem” deyince otobüs aradık, otobüs yok ama neyse ki bir taxi bizi otelimize kadar bıraktı ve 52 Euro’ydu. Bu da bizim yılbaşı hediyemiz 🙂

Ertesi sabah benim klasik kahvaltım #müsli yedim…

Evet beni görüyorsunuz, baya sevinmiştim çikolatalı müsli olunca 🙂 🙂

O gün yine Venedik’e gittik…

Ve trende biz…

İkinci gün Murano’ya gittik (Bu fotoğraf bizim otelden Venedik’e giderken) ve vapura bindik ama vapur bayaa küçüktü. Vapurdaki tüm fotoğraflar GoPro’da kalmış o yüzden bulamıyorum. Çok eğlenceliydi, 45 dk gittik ve heryerde camlar, camdan heykeller… Gitseniz bayılırsınız, işte o gün Murano’da cam fabrikaları ve evleri gezdik, biraz yemek falan aldık o günde öyle geçti.

Ertesi gün Murano’ya benzer Burano’ya gittik orada eskiden çok fazla sarhoş varmış ve bazen sarhoş olmuş adamlar evlerini şaşırıp başka evlere girermiş başka kıyafetleri falan giyerlermiş o yüzden adadaki herkese çeşit çeşit renk verilmiş ve herkes evini bir renge boyamış. Orada hala yaşayanlar var ama o kadar sarhoş değilller.

Burası da Burano…

————————————————————————————————————————————–

İşte Venedik’de böyle geçti 🙂 Nice’de GÖRÜŞÜRÜZ!!!

                                                                                 ERİN OĞUŞ

                                                                               29/01/2017’de yazılmıştır…

Interrail biletlerimizi 4 ocak olarak başlattığımız için Venedik tren biletine hatırı sayılır bir ödeme yaptık. İlk elin günahı olmaz madem dedik tamamen planlama hatası oldu. Bugün yola çıkalı tam 1 hafta oluyor ve biz daha yeni yeni anlamaya başladık trenle yolculuk nasıl olabiliyor meselesini. Hızlı trenlerlede global pass denilen bilet geçerli değil sadece minnak bir indirim yapıyorlar !! Dolayısı ile hızlı trenler değil aktarma yapa yapa ülke değiştirmek gerekiyor en azından şimdilik İtalya içinde öyle olduğunu anladık. 4 ocak günü Venedik’ten Nice’e yolculuğumuz 3 ayrı aktarma ile gerçekleşecek heyecanla beklemedeyim! Nice ‘e gitmeyi planlamamıştık çünkü interrail uygulamasında “Barcelona’a gece ne güzel uyuya uyuya gidecektik 2 aktarma ile” diye hayal ettiğimiz bir yolculuk bulmuştuk, bir gittik ki bilet rezervasyonu yapmaya hatırı sayılır bir ücret istiyorlar o yolculuk için! Biletçi ile oturup uygun trenleri çıkartıp bir rota çizdik : Venedik -> Milano -> Ventimiglia ve Nice olmak üzere saat 13.30 Venedik istasyondan binip akşam 22.00 de Nice’e varacağız ( inşallah 🙂 ) Tabii rezervasyon için extra 10 euro gibi kişi başı bir ödeme yapılıyor ki koltuğun olabilsin. Bir kaç yolculuk sonrası bu interrail biletinin ne kadar anlamlı olup olmadığını çözeceğim du bakalım! Tabii program değişince kalacak yer bulmak konusu da değişti. 2 gündür bütçemize uygun Nice’de yer arıyorum henüz bulamadım! Elbet kalırız bir yerde diyoruz  ona da du bakalım:) Bu arada neler yaptık? Bir önceki yazımda belirttiğim konuk evinde yılbaşı üzeri yer olmayınca yeni bir yer arayışına girdik. şansa hemen 1 durak ötede başka bir konuk evi bulduk: Hotel Paradise ..bildiğin cennet demek isterdim ama değil :=) Temiz bir pansiyon ama zaten benim gözüm Erin’in iyileşmesi için bir oda 4 duvar sıcak bir alandan başka bir şey görmüyor o yüzden temiz olması yeterli personel de güler yüzlü gerisi o an için boş. Otele yerleştiğimizde Erin’in ateşi düştüğü ve iyi olduğunu söylediği için hemen yakınımızdaki Piazzo del Popolo’ya doğru bir yürüyüş yapalım dedik. Önceki yazıda dediğim gibi gezi rehberi niteliğinde yazmayacağım için ŞURADAN Roma hakkında güzel bilgiler edinebilirsin. Hava güneşli ve odamız yürüyerek 8-10 dakika kadar Avrupa’nın en geniş olduğu söylenen meydanına. Meydana geldik Leonardo da Vinci Müzesine girdik ( 10€ yetişkin 8€ çocuk bilet ücreti 5 yaşa kadar ücretsiz yaklaşık 60 adet Da Vinci eseri/buluşu sergileniyor) müzeye girdikten 3 dakika sonra Erin kötüleşti biz de gerisin geri odaya döndük. 

[metaslider id=190556]

Ben akşama doğru yemek almak için bölgeyi keşfe çıktım. Lepanto metro durağının dibinde bir otel ve bölge oldukça hareketli. Yürüyerek Termini istasyona kadar 30 dakika bile sürmüyor metro ile 4 durak. O akşam nefis bir al götür pizzacı keşfettim ondan sonra da hep oradan yedik fiyatları çok uygun ve çok lezzetli. Brown & Brown Coffee & Cornetteria Bira Şarap gibi içecekler ise marketten almak çok daha uygun. 

[metaslider id=190557]

Erin yatakta iyileşmeye çalışırken Alpay the 100 dizisinin 2. sezonunu ortalamayı başardı ben de ördüğüm battaniyeye iyice konsantre oldum. Geceyi 39-40 derece ateşle geçirdikten sonra ertesi sabah düşen ateşle biraz moralim düzeldi lakin insan tanımadığı bir şehirde biraz panikleyebiliyormuş masum bir ateşle bile itiraf ediyorum : çok korktum! Hastane, acil servis, ambulans, taksi numarası hepsi elimde hazırdı!! O kadar yani! Çok şükür ertesi gün düşmüştü ateş ancak odadan çıkmadan dinlenmesini sağladık. Cuma günü kardeşim bizi ziyarete geldi. Alpay Erin ile odada kaldı biz de Tuğçe ile gümüş suyu bulmak için sokaklara dökülüp bu vesile ile San Pietro ve Vatikan bölgesini yürüyerek dolaştık.

[metaslider id=190563]

San Pietro’ya ya da müzelere girmek zaten mümkünsüzdü! Kilisenin meydanında kilometrelerce içeri girmek isteyen insanlar o soğukta bekleşiyordu. Gümüş suyunu da ilk defa kardeşimden duydum, bu değişik bir konu denedik: 2 gün içinde öksürük kesildi neredeyse ama bilemedim biraz daha test etmek gerekiyor 😉 Bir kahve içip biraz yolları dolanıp biraz özlem giderip odaya geldik sonra Alpay bir tur yaptı ve birden Venedik biletlerini almamız gerektiğine karar verince bu sefer ben metroya atlayıp Termini’ye gittim. Biletleri alıp yürüyerek otele doğru yol aldım böylece La Repubblica, Barberini, İspanyol Merdivenleri gibi nokta atış yerlere uğrayıp havasını kokladım. Kardeşim ve Banu ile İspanyol merdivenlerinde güzel bir kahve içtim. Böylece Roma’yı Alpay ile bölüşerek ve yürüye yürüye gezmiş olduk. Ayaklar patladı tabii bir de soğuk eklenince! 

[metaslider id=190569]

Cuma günü ateş düşmüş keyfi yerine gelmiş olan Erin gece tekrar 39 derece ateşi görünce bende panik havası başladı lakin ertesi gün yolculuk var. Başına gelmeden senaryo kurmayan kaç anne var bilmiyorum ama daha olmadan yüzlerce senaryo ile uyudum yine o akşam! Yani dese biri uçak bileti var atlayıp döneceğim o kadar! Ertesi sabah odayı teslim ettik tren saatine kadar masada oturup tabletlerimizden dizi seyrederek tren saatinin gelmesini bekledik çok şükür ateş düşmüştü. Eski yılı, hastalığı, geride kalması gereken her varsa hepsini o odaya tıkalayıp arkama bakmadan çıktım!

Bu akşam Venedik’te 3. akşamımız. Venedik! Ayrı bir yazıda geçmem gerekiyor lakin ben AŞIK OLDUM! Buranın aşıklar şehri olduğunu söylemişti çok sevdiğim bir arkadaşım yanılmış olmalı çünkü şehrin kendisi AŞK! Bunu da bir sonraki yazıda konuşalım olmaz mı? 

Venedik’ten sevgiler ve iyi yıllar olsun.

Yunanistan donusu Kuba mi olsun vizesiz bir yer mi olsun yoksa ‘vaz’ mi gecsek tekrar yerlesik hayata donsek ne mi yapsak sorulari icinde birden tekrar kendimizi sengen vizesi basvurusunda bulduk. Oldu oldu olmadi bakariz dedik. Deli gibi yagmur yagan bir cuma gunu pasaportlar geldi mesajini alir almaz Kuyubasin’dan firladim Harbiye yoluna. Bu sefer pasaportlara baktigimda 1 sene vize gorunce ~yok artik madem veriliyordu ne istediniz bizim karavan yolumuzdan~ diye hayiflanmadim desem yalan olur ama iste her iste var bir hayr. O aksam oturduk yilbasi uzeri super yuksek fiyatli ucak biletlerinden sansimiza acayip uygun bir Roma bileti bulduk ve rotayi buradan baslatmaya karar verdik. Interrail yapariz dedik ama biletleri de almadan sali sabahi ucaga atlayip yine bilet alirken bulabildigimiz uygun fiyatli bir otel sandigimiz ama gelince bir konuk evi oldugunu anladigimiz Vatikan dibindeki yerimize dogru yol aldik. Herkes Pegasus sorunsali yasar biliyorum ama bugune kadar vaktinde kalkmayan bir Pegasus ucusum olmadi yine vaktinde kalkan ucak vaktinde Fiumicino havaalanina indi. Havaalanindan otobuse atlayip Termini istasyona ulastik.
Ulasim Bilgisi> Fiumicino / Termini istasyona ya tren ya otobus ile ulasim var. Leonardo Express denen direk trenin ucreti 14euro lakin 30 dakikada ulasan otobus ucretleri 4 ila 6 euro arasinda degisiyor. Internet uzerinden www.terravision.eu dan alirsan 4 euro ama havalanindan cikip otobus duragina dogru yurudugunde ki havaalanindan cikinca saga donuyorsun yolun sonu otobus duragidir terravision 3 bilet gisesinin ortasindaki 5euroya bilet satiyor. Termini’de oldukca guzel bir yeme icme ve alisveris merkezi tuzagini <bir panino * sandivc yani 6euro> gecip tren istasyonuna geldigin zaman oradan artik Roma’nin dort bir yanina dagilabilirsin. Biz burada interrail biletlerini almaya karar verdik. Interrail biletlerini trenitalia giselerinden alabiliyorsun. Metroya inen merdivenleri karsina al solundan ilerle ilk sol ilk sag hemen giseleri goreceksin. Sira numarasi veren gorevliye interrail bileti alacagim dediginde ona gore sira numarasi veriyor. Interrail bileti nedir ne ise yarar gibi bir yazi yazmayacagim lakin bir cok sayfada bununla ilgili detayli bilgi var ben en cok bilgiyi Bir hayalin Pesinde sayfasindan edindim. Biletimizi global pass olarak sectik. 1 ay icinde 10 gun diye sectik. Erin zaten ucretsiz yas itibariyle. 4 ocakta baslattik boylece 4 subata kadar 10 kere kullanim hakkimiz var. Bu haklari ulkeler arasi gecislerde kullanmayi hedefliyoruz onun disinda ulke icinde otobus ya da uygun fiyatli trenleri tercih edecegiz. Konaklama ise yilbasi uzeri biraz sorun oldu son dakika planlari oldugu icin bizimki. Romada 2 gun kalmayi planliyorduk. Buraya kadar gekmisken Venedik uzerinden rotayi baslatalim 4 ocakta dedik ancak yilbasi uzeri Venedik ve cevresi bize yol vermedi ! 🙂 O yuzden Roma’da 2 gun yerine kalis suremizi 4 gun yaptik ve yilin son gunu Venedik yakinlarinda buldugumuz bir otele dogru tren ile yol alacagiz.

Roma’da nerede kaldik? Booking.com uzerinden buldugumuz otel sandigimiz ama konuk evi olarak karsimiza cikan cok sirin bir yerde kaliyoruz ancak 2 gun rezervasyon yaptigimiz icin uzatamadik geri kalan iki gunu iki sokak ileride bulabildigimiz bir otelde gecirecegiz. Kaldigimiz konuk evinin sahibi cok kibar ve ilgili daha biz Istanbul’dan cikmadan bizi bilgi yagmuruna tuttu. Yol boyu bizi bilgilendirdi biz de elimizle koymus gibi bulduk zaten ulasim da cok kolay Roma’da hepi topu 2 metro hatti var biri kirmizi biri mavi.  Bizi karsilayan Valeria ile iki dakikada kardes olduk o kadar cok anlatti yani ve cok kibar bir sekilde bizi odamiza yerlestirdi elimize de turistik olmayan yerlerin ve ihtiyacimiz olabilecek her yerin listesi tutusturdu. Domo Vaticano Guest House < adinda bile yaziyor nereden otel sandiysam bende ! > Vatikan’in hemen dibinde yuruyerek 5 dakika o yuzden Romadaki ilk gunumuzu Roma merkeze ayirdik.

[metaslider id=190514]

Suraya git bunu gor gibi onerilerde bulunmayacagim zira google aramalarinda inanilmaz guzel rehberler cikiyor ben en cok OitheBlog okudum daha once geldigim icin de biraz kendi bilgilerimi kullandim ancak en buyuk oneri Piazza Novana ya da Spagna gibi yerlerde yiyip icmeyin ziyadesiyle turistik. Roma pass kart ile ilgili de sunu soyleyebilirim 100 dakikalik tek kullanim otobus metro biletleri 1.5 euro ona gore bir hesap yaparsan gerek kalmayabilir. Mesela biz Vatikan’dan 23 no lu otobus ile trastevere’ye gittik < piazza risorgimento’dan kalkiyor otobus duraginin arkasindaki tabaccheriadan bilet alabilirsin> Trastevere’den yuruyerek Campo di Fiori, Novana, Phanteon, Trevi Cesmesi Ispanyol merdivenleri yuruyerek dinlene dinlene yapilabilir oradan ikinci bir metro ile donduk boylece iki kere bilet kullandik pass almaktan daha uygun oldu. RomaPass alinca ilk muze girisi de ucretsiz gibi detaylar var. Bir cok yer yuruyerek gezilebiliyor bunu soylemek istedim. Ispanyol merdivenlerine dayanamadik cunku ilk gun itibariyle harika bir oksuruk Erin’i ele gecirdi bunca yurumek bile fazla geldi. <10 km 14.000adim>
Ilk basta anlamadik hasta olabilecegini mizmizlaniyor sandik hatta bir kere “sizin yuzunuzden geldik zorla getirdiniz beni” diye cemkirdi bana basimdan asagi sular dokuldu, “buyudugunde anlatirsin arkadaslarina o hal evlat dedim anam babam beni zorla gezdirdi diye lakin su anda yapcak birsey yok” dedim biraz da kizarak ustelik gel gor ki cocuk hastaymis! 

[metaslider id=190527]

Simdi iceride yatiyor ben ise bilmedigim bir ulkede, her turlu hastalik icin acil durumu hazirlamis ama oksuruk icin hicbir sey almamisken ustelik degil oksuruk bildigin krup sesi cikarirken gogsunden dalga dalga korkular ile basbasayim! Kaldigimiz yerin sahibine hastane nerede nasil taksi cagiririm gibi acil durum sorularini da ilettim! Surekli bio marketten aldigim oksuruk icin olan bir cay icirip pastille yumusatmaya calisiyorum. Hadi simdi gonderin sifalarinizi, meleklerinizi  olmaz mi? <tesekkur ederiz>
Roma’daki kalis suremizi uzatmanin bir hayri varmis yoksa yarin bu halde yol alacaktik. Yarin icin Vatikan gezisi planlamistik ama yarin ola hayrola diyoruz. Elimden geldikce gunluk olarak yazacagim yoksa sonra bu yolun notlari unutulur gider degil mi_
Klavye Turkce degil cunku giristeki ortak kullanilan bilgisayardan yaziyorum ve Turkce harfler yok pek tabii. Yazilarin fotograflarini daha sonra ekleyecegim bir kac tane simdi ekliyorum cunku ebatlari buyuk dosyalari biraz kucultmek gerekli.

Vatikan cevresinde begendigimiz bir firin ilk aksam kendimizi alamadik pek begendik > Forno Feliziani Via Candia 61

Yine Vatikan bolgesindeki uygun fiyatli kahvalti icin firin > Dolce Maniera Via Barletta 27 |0.30 kurusa croissant yiyebilirsin hemde inanilmaz lezzetli|

Trastavere’de begendigimiz ayakustu firin > Panificio La renella

Bu yolculuk icin bir buyuk 70ltlik canta aldik. Ucumuz icin 5’er tshirt 2 pantalon Er’n icin 3 pantalon gece uyumak icin esofman birer kazak iclik sapka atki eldiven camasir corap oksuruk haric acil durum ilaclari temizlik malzemeleri bu sirt cantasinda yerlerini aldi ayrica iki tane de 30 ve 40 litrelik kucuk cantada kisisel esyalarimiz < kitap, tablet bir adet, oyun kartlari> bir kucuk laptop, gopro, telefonlar, sarj aletleri, bir adet bisiklet kilidi bisiklet yok elbette cantalari kitlemek gerekirse diye alindi, uzermizde gunluk kiyafet iclik polar ve dagci montlarimiz ile de yola ciktik. Ne eksik oldu diye ilk gunden cevap veremem sadece yedek ayakkabimiz yok kocaman botlarimiz var ayagimizda keske bir spor ayakkabim olsaydi dedim bugun cunku hava 15 derece burada yandi ayaklarim! ir de odada kullanmak icin terlik olaydi iyiydi. Eksikler yol aldikca sekillenecektir ya da fazlaliklar.

Roma’dan sevgilerle :>

ROMA 2. BÖLÜM

ROMA ERİN’İN KALEMİNDEN

27/12/2016

Erin Oğuş | Gezimiz | 27/12/2016

Ayın yirmi yedi’sinde Roma’da ilk otelimize yerleştik….Çookkk güzel yerler gezdik. Sırf böyle söylemeyeceğim hepsini teker teker anlatacağım. Roma’da Vatikan’da kaldık.

İlk gün çıktığımızda evin dibinde bir çakıcı buldum, çok sevinmiştim. Ama  babam dedi ki; yarın yürüyüşten dönünce bakarız. O geceyi yemek yiyerek ve tabletle oynayarak geçirdim. Ertesi gün sabah erkenden yola çıktık.

Sabah ilk buraya girip kahvaltı ettik.

Eğer gelirseniz buranın ismi: Cornetteria.

Kahvaltı edip Aşk Çeşmesi, Phanteon ve Novana Meydanı dolaştık. Hepsinin fotoğrafları aşağıda.

Phanteon burası; Uzun sütunları olan ve kubbesinin ortası açık olan bir kilise tarzı bir şey (kilise yerine daha çok camiye benziyor J)

Bu da Kubbesi… Kubbenin yanlarında içten bakılınca içi boş uçsuz bir üçgene benziyor fotoğrafta görürsünüz…

Burası Novana Meydanı; her yerde sokak sanatçıları var müzik var ve Phanteon’un yakınında

Biraz daha fotoğraf var…

Bir Assasin sanırsam

Daha çoooooooookkkk var o yüzden bir fotoğraf daha koyucam ve Aşk Çeşmesine geçeceğiz…

Meydandan daha fotoğraf bulamadım Aşk Çeşmesine geçelim

Aşk Çesmesi’nin hikayesi : (Hikaye değil de halk arasında çok konuşulan bir efsane gibi bir şey) Eğer sol omzunuzun üstünden arkanız dönük çeşmeye para atarsanız oraya tekrar gelebiliyormuşsunuz… Ben attım, acaba tekrar oraya gelip de attığım 10 cent’i bulabilecekmiyim ? Aşk Çeşmesi’nden fotoğraflar!!! (tek 1 fotoğraf var başka yok)

Aşk Çeşmesi’nden dönerken o çakıcıya bir baktık, içeri girdiğimde soluma bir baktım aradığım oyuncak tabanca dedim; yok artıııkk. Burası ne güzel bir yermiş yawww. Neyse şimdi ertesi güne geçelim diyeceğim ama o akşam bir salgın yarzı birşey varmış, hasta oldum. Ertesi gün yeni eve geçtik ama ben kendimi baya kötü hissediyordum. Annem; “Erin seni bir yere götüreceğim”dedi. Hasta olmama rağmen gittim. Biz normalde bir çeşmeyi görmeye gidecektik, çeşmeye gelmeden Poseidon’u gördük (Yunan mitolojisinde Poseidon deniz Tanrı’sıymış Roma mitolojisinde ise Neptün deniz Tanrı’sıymış). Çeşmenin yanında Leonardo Da Vinci’nin aletlerinin olduğu bir müze varmış, hemen ona girdik. 

İçerisi sıcak olduğu için ve ben hasta olduğum için midem bulanmaya başladı. Dışarıya çıktığımızda biraz daha iyi oldum. Aslında o gün bir kaleyi gezecektik ama mide bulantımdan geldiğimiz yolu geri döndük. Döndüğümüzde baya kötüydüm. 15 dakika sonra teyzem geldi !

İşte bu da annemin paralel evrendeki ikizi ve teyzemle olan fotoğrafı.

Teyzem bana bir oyuncak almıştı ve içinden balon üfleme oyuncağı çıktıııııı.

Roma’da da hep yattım sonra Venedik’e geçtik…

                                                               Venedik’de Görüşürüz

Yola çıkamadık bir türlü ve en büyük nedeni ehliyetleri yenileyecekken çekme karavan ehliyeti diye birşey olduğunu öğrenmemiz oldu. Çekme karavan çekecek olan Alpay’ın bu ehliyet için bir kursa kayıt olması zorunluluğu, kursun bitim süresini beklemek (yaklaşık 3-4 haftaydı) sonrasında sınava girmesi, sınav sonrası ehliyete verilecek belgeler için de yaklaşık 2 hafta beklenmesi sonra ehliyet için başvuruda bulunmak ki öyle hemen ertesi güne randevu vermiyorlar _ bir küçük yardımla hemen randevu aldık çok şükür yoksa 3 aralık tarihine kadar başvuru randevusu yoktu!_ ve sonra ehliyetin elimize ulaşması ve en sonunda vize başvurusu. Bütün bunları beklemek oldukça zor geçen bir süreçti çünkü neden ? çünkü Erin okula gitmiyor (yazının alt kısımlarında değineceğim duruma) , ben belirsizlikten iş almıyor ve gün boyu Erin’le doğru dürüst vakit geçirmek için çırpınıp duruyordum. Okula neden gitmiyor ? Şimdi ne yapacaksınız? Eğitimini evde mi yapıyorsun? Yolculuk ne zaman? Şimdi nereye gideceksiniz? gibi soruların bende olmayan cevaplarını soranlara vermek hiç de kolay olmadı.

En sonunda eksiksiz olarak belgelerimiz tamamlayıp vizeye başvurduktan 3 gün sonra pasaportları almaya gittiğimde yaşadığım ise soğuk duş etkisiydi: 1 ay, 15 gün, tek giriş bir şengen vizesi olan 3 pasaport!! Öylece 10 dakika oturdum. O gün, o gece boşluktu çünkü planımız belliydi ve bu kadar kısa bir sürede bu plan gerçekleşemezdi. Nerede yanlış yapıldı bilmiyorum ama bize bu süreyi uygun gördüler.

Workaway üzerinden bulduğumuz bir zeytin çiftliğine başvurmuştum ve bizi ailece gönüllü çalışan olarak kabul etmişlerdi. Bizim hayalini kurduğumuz üzerinde heyecanla çalıştığımız planımız ilk durağımız olan Yunanistan’ın güneyindeki bu çiftlikle bir süre geçirmek ve sonrasında karavanla vize süresince gidebildiğimiz yere kadar gitmek, yine yol üzerinde gönüllü çalışacağımız yerler bulmaktı. Böylece hem sadece yol masrafı ile hem çalışarak, üreterek hem de bir çok ülkeden gelen gönüllüler ile bir köprü kurabilmekti aramızda. Turistik bir geziden ziyade gittiğimiz yerlerde “yaşamaktı” hayalimiz. Lakin kul kurar kader gülermiş, 15 gün içinde bu kurguların hiç birinin gerçekleşmeyeceği aşikardı. “Ne yapacaksınız?” sorusunun cevabı buydu ve “peki şimdi ne yapacaksınız?” sorusunun cevabı ise 15 güne kafayı takmayıp bir cumartesi sabahı saat 5 te evden çıkıp kontağı çevirip İpsala’ya doğru direksiyonu kırıp, arkamızda karavanımız, içinde ihtiyacımız olabilecek yiyecek ve giyecekler, bisikletlerimiz ve heyecanımız, biraz turstik bir gezi olacağa benzese de “yapalım” demek oldu.

15 gün sonra ülkeye girdik ve bugün bunu iyi ki yaptığımızı düşünüyorum. 15 günün rotasını gezdiklerimizi gördüklerimizi başka yazılarda paylaşacağım, kışın karavanla yola çıkmak isteyen olursa kılavuz olur belki diye. Bu yolculuğun en zor kısmı mevsim oldu elbette. Yazın iğne atsan düşmeyecek yerlerde inler, cinler, kediler, köpekler ve bir de biz vardık ama bir yandan buraların bu kadar boş olmasının ayrı bir güzelliği vardı. Bazen karavan kampingler kapalı olduğu için yol kenarına, bazen bir marketin otoparkına park ettik evimizi, karavan kamp bulduğumuzda nimetlerinden yararlandık, her ne kadar mevsimsel olarak az imkanlara sahip olsalar da işimizi gördü. En büyük problemimiz ısınmak için kullandığımız tüpü bulmak oldu  (bunun yazısı ayrı gelecek 😉 ). Durmak ile ilgili sıkışmışlık içimden çıktı gitti, toparlayamadığım enerjim yeniden can bulmaya başladı, uzun bisiklet sürüşleri yaptık ailecek, akşam olup yemek bitti mi çayımızı demledik kart oyunu oynadık, kitap okuduk film seyrettik birlikte vakit geçirmeyi hatırladık yeniden. Erin Yunan alfabesini söktü tabelalardan böylece uzun kilometreler içinde okuma oyunu yarattık kendimize sayesinde ben de artık Yunan harflerini biliyorum 😉

[metaslider id=190436]

Günün sonunda verilmiş kararın arkasından gidiyor olmak hepimize iyi geldi. Erin’in okulunu da yaptığımız plan doğrultusunda dondurmuştuk, 6-7 ay için birlikte vakit geçirip yenilikleri hayatımıza alarak öğrenecektik. Bu yazıda bir de “okulsuz hayat” diye yazıp durduğum kavramı da açıklayacağım çünkü daha önce yazdığım yazı biraz yanlış algılandı. Erin’in okul hayatını sonlandırmadık. İlk kararımız özel okul kuyusundan çıkmaktı ancak 4. sınıfa gelene kadar alıp bir devlet okuluna geçiş yaparak bir karmaşa yaratmak istemedik zaten 2. sınıfta okulu, 3. sınıfta dönemin ortasında öğretmeni değişen bir çocuk için bir daha okul değiştirmek kolay  olmayacaktı. 4. sınıf bitene kadar diye bir sınır koyduk. Geriye sarıp baştan başlasaydım ilk 4 sene bir devlet okuluna verirdim! lakin geriye saramıyoruz. Erin 4+4+4 zede olduğu için 1 sene okula erken başladı ve biz hep beraber bunun duygusal boyutunu yaşadık. Belki her çocuk aynı şekilde yaşamıyor doğrudur ancak biz de durum böyle olmadı, hep beraber zorlandık. Okul değişiliği yapmak ve kendi yaşıtlarıyla aynı dönemde okusun diye 4. sınıfı bitirdiğinde okul hayatına ara vermeye karar vermiştik. “Okulsuz hayat” 1 sene ara vermekten ibaret anlayacağın sevgili okur çünkü “hayatın okul olmadığı ” yerde okul hayatmış! Sen eğer bu kararı tek başına uygulamaya geçersen tüm hayatın okula endeksli koca bir şehirde yalnız kalmak kaçınılmaz ve yalnızlıkla baş etmek de kolay olmazmış.
Seneye yaşayacağımız yer her neresi olacaksa orada uygun bir devlet okulunda devam edecek. Bu soruyu da cevaplamış olduğumu düşünüyorum. Okul olmayınca neler oluyor ? Çok zor oluyor. Neden zor oluyor? Çünkü okula gitmeyen tek 10 yaşındaki çocuk senin çocuğun oluyor,”tüm düzeninizi bozdunuz, çocuğun da düzeni bozuldu okula da gitmiyor bari evde ders çalıştırsanız” gibi mahalle baskıları ile uğraşmak durumu daha da zorlaştırıyor _kendi adıma yazdım bunu 😉 _ Birlikte bisiklete binmek (bir noktada sen yoruluyorsun artık çünkü), hafta arası spor faaliyeti bulmak, evde bilgisayara çakılmadan vakit geçirebilmek hiç de kolay değil. 3 yaşındaki çocuk olsa bir sürü aktiviteyi seninle yapmaktan keyif alabilecek olan 10 yaşında bir çocuk kendi dünyası, kendi arkadaşları ve bir yaşamı oluşmuş durumdayken ebeveynleri ile o kadar da vakit geçirmek istemiyor istese bile ebeveyn olarak senin gücün, enerjin ona yetişemiyor.

“e peki dersleri ne olacak, evde eğitim veriyor musun ? ” diye soranlara: hayır hiç bir eğitim vermiyorum test kitaplarıysa sorulan mümkün mertebe de uzak duruyorum onun yerine iskambil kartlarıyla sihir yapmayı öğreniyoruz birlikte mesela bir nevi matematik dersi diyelim. İlk zamanlar test kitapları falan da denedim ancak çok zorlama ve saçma geldi. Onun yerine daha çok kitap okumak, birlikte Photoshop çalışmak hatta video düzenlemeyi öğrenmek gibi ikimizin de keyif alabileceği zamanları yaratmayı uygun gördüm. Babası ile şehir içinde uzun bisikler sürüşleri yaparak bütün kış boyu kullanmadığı bisiklete tekrar hakim olabilmesini sağlamayı uygun gördük. Bu arada biraz tenis dersleri biraz aikido dersleri yapma fırsatı oldu. Elimizden geldiği kadar artık ancak bilgisayar karşısında geçirdiği süre biraz arttı. Bu süreyi de oyun oynama ile yukarıda yazdığım gibi fotoğraf ve video düzenleme programlarını öğrenmek arasında bölüştürmeye çalışıyoruz. Ve evet sevgili okur doğru mu yanlış mı verdiğimiz karar henüz bunu bilmiyoruz anca bildiğim birşey var ise kalp ancak sıkıştığı zaman açılıyor tıpkı yolculuğun sonunda Erin’in birden dönüp ” artık piyano çalmayı öğrenmek istiyorum” cümlesini sarf etmesi gibi. Tüm çıkışlar sıkıntılardan doğuyor.

Evet yolculuğa gelince, dönüşümüz itibariyle bir boşluğun içine düştük. Yola gitmeden önceki sen ile döndükten sonraki sen aynı olmuyorsun süre 15 gün olsa bile ki tam o kalp açıklığına kavuşmuşken dönmek daha da bir boşluk yaratıyor ve gitmek istiyorsun çünkü gitmek de başka bir öğreti var. Gittiğin şehirlere TIK atmakdan mada kendi içinde bir çok noktaya TIK atıyorsun ve döndüğünde artık başka biri oluyorsun. Attığın tıklar seni zorlasa da “bunları yapabildiysem ….” diye cümleler kurmaya başlıyorsun ve “sen” ile başka bir bağ kuruyorsun, elindeki kişisel gelişim, motivasyon kitaplarını bir kenara bırakıyorsun.

Bir kaç gündür içimde canlanan yukarılarda yazdığım o enerji  boşluğa döndü derken bir plan doğuverdi yine. Önümüzdeki günlerde bu planı işletmeye çalışacağız. Kul kurar kader güler, son zamanlarda dilimden düşmüyor. Kaderin ne kurduğunu bilmiyoruz henüz biz niyetimizi güçlü koymaya gayret ediyoruz. Buraya kadar okuduysan helal olsun ben çok uzattım lafı 😉 bir kaç yazı rotalarımızı, gezip gördüklerimizi ve 8metrekare içinde yani karavanda yaşamak nasıl oluyor paylaşacağım.

Sevgiyle !

hamiş: hiçbir şey ama hiçbir şey göründüğü gibi değil hayatta.iyi günler!

_her ne kadar iyi günler geçirmesek de memlekette bu aralar. Bu yazıyı yazarken yine yeni şehit haberleri dönüyor arkada. Işıklı günler göstersin Allah hepimize, yitip gidenlerin mekanı cennet olsun, kalanlara sabırlar versin diye de eklemek geldi içimden. _

1. Çipli ehliyet ancak çekme karavan dahil Bunun için bir kursa kayıt olmak sonrasında sınavına girip sınavda çekme karavanı kullanabildiğini göstermek sonra belgeleri alıp emniyete götürüp yeni bir çipli ehliyet edinmek gerekiyor.
2. Yeşil sigorta araba için gerekiyor bunu sunur kapısında da yapıyorlar ancak vize başvuru yapılacaksa belgeler içinde görmek isteniyor.
3. Araç eğer şirket üzerine ya da karavanı çekecek şöförün üzerine değilse mutlaka vekalet verilmesi gerekiyor.
4. 750kg altındaki karavanlar belgelendirilmediği için karavanla ilgili bir işlem yapılmıyor araca bağlı olarak işlem görüyor.
5. Çıkarken sorun olmuyor tekrar ülkeye girerken bir kaç soru soruyorlar muhtemelen araç tescilde kayıtlı olduğu için karavan sorun olmadan da giriyorsunuz. Arabamızda 2 karavanın içinde ise 3. bisikletimiz vardı  ükleye giriş yaparken bisikletleri nereden aldınız diye sordular sadece.

Yani güzel kardeşim 750 kg altındaki çekmek karavanla sınırdan çıkmakta bizim endişe ettiğimiz gibi birşey olmadı. Sınırdan çıktıktan sonra hiç durmadan yavaş yaval ilk durağımız olanDedeağaç’a öğleden sonra ulaştık. Karavan kampingler bu mevsimde hizmet vermiyor doğal olarak biraz çekinerek önce karavanı sahilin girişindeki kocaman otobüs parkına bıraktık sonra kampı aramaya başladık, uzun sürmedi 5 dakika mesafedeymiş ve açıkmış!

İlk durağımız Camping Alexandroupolis ya da bu adresten de bilgilerine ulaşabilirsiniz. Belediyeye ait bir kamp alanı, denize sıfır, sezon dışı ama bütün sene açık bir kamp. Bizim ülkemizdeki kampingleri düşününce diye başlayan bir cümleyi her yurdum insanı  gibi yazmazsam eksik kalır ama yazim çünkü bizim ülkemizde böyle kamp alanları maalesef EKSİK! Her karavan için ayrılmış yeşillikler içinde alanlar, tuvaletler, duşlar ve ihtiyaç olabilecek her yer temiz. Aşağıda fotoğrafları ve kampa ait ücret listesi var. Sezonda rezervasyon yaptırmak gerekebilir ama sezın dışında tecrübe ettik : bir tek biz vardık ! :=) Bir de karavan kiralanamıyor sadece kendi karavanı olanlar kampı kullanabiliyor. Burada 1 gece konakladık ve ücretlendirmeyi şu şekilde yapıyorlar: 2 yetişkin 1 çocuk 1 araba 1 karavan 1 elektrik. Toplamda vergiler dahil bir gece için 27.88Euro ödedik ve sonradan gördük ki kaldığımız kamplar içinde en pahalısı burasıydı üstelik sıcak su da yoktu! Bir de tüm gezi boyunca su satın alma ihtiyacımız olmadı çünkü parklarda kamp alanlarında yollarda her yerde içilebilir su bulmak mümkün. Mataranız olsun yeter kahve içmek için ya da yemek yemek için girdiğiniz yerlerde bile rica edince dolduruyorlar.

[metaslider id=190448]

Evimizi arabamızı yerleştirdikten sonra üzerimizi değiştirip bisikletlere atlayıp merkeze doğru yol aldık. Akşam yemeği saati geldiği için gözümüze güzel grünen bir yerde yemek istedik. İlk akşam olması sebebiyle evde yemeyelim hadi bu akşam dedik. Bir taksi durağının önünden geçerken bizi durduran bir adam hevesle Türkçe konuşmaya başladı bizimle. Türkçe konuşan görünce hemen başlıyorlar zaten neredeyse Yunanistan’ın ortasına gelene kadar yurdumdan ayrıldığımı anlayamadım. ( bunu da yazim eksik kalmasın 😉 ) Kendisi bize bir iki yer önerdi yemek için biz de iki seçenekten Loukoulos‘u tercih edip diğerini dönüşle bıraktık. Yunanistan diyince deniz ürünleri tabii ki ama o gece sanırım hepimizin biraz daha farklı bir proteine ihtiyacı vardı. Geleneksel olarak et yemekleri sosis, pirzola, şiş yani souvlaki. Dana, tavuk ve domuz olmak üzere çeşitler zaten başka da seçenek yok. Ve tabii porsiyonlar insan evladı yiyecek gibi değil. Bugüne kadar hiç tatmamışım ballı kızarmış feta peynir ( bizim beyaz peynir ) denedim ben çok beğendim bence denenesi bir tat ve tabii ki ilk akşam ouzo. Daha önce yazdığım Midilli Adası yazımda bahsettiğim Barbayanni Mavi her zaman tercihimiz. Hesabı istedğimizde ise ilk defa karşılaştım önümüze kocaman bir tatlı tabağı geldi ve ikramdı sonradan gördük ki tavernalarda ( restorantlarda) tatlı hep ikram ama bayaa bildiğin ortaya kaşırık!

Bu güzel başlangıç akşamını bisiklete atlayıp evimize dönerek bitirdik ve evimize ilk akşam. İnternet yok! Televizyon da yok! Yatakları yapıp, ısıtıcımızı çalıştırıp çayımızı demleyip yatağın üzerinde UNO oynayarak günün yorgunluğunu attık. Böyle birbirimize vakit ayrımak daha ilk günden güzel geldi tabii ki. Sabah yağmura gözlerimi açınca bendeki endişe tekrar başladı tabii ki yola çıkacağız gün içinde! Kahvaltıyı hazırladım o sırada Alpay ve Erin şehirde bisiklet turu ve kahvaltılık bir kaçşey alıp geldiler. Kravanda en keyifli işlerden biri yemek hazırlamak. Küçük bir tezgah neden bilmem ama çok sayıda mutfak eşyası _ seyahatin sonunda bir çoğu kullanılmamıştı! _ çay demleniyor ocakta pazar sabahı kahvaltısı tadında her sabah.Şehirde pastaneler efsane hepsini denemedik çok şükür ama dönüşte son durağımız yine Dedeağaç oldu ve sabah Moka diye bir pastane denedim önerebilirim.

Dedeağaç yazın oldukça hareketli özellikle gece hayatı çok renkli bir şehir. Evros’un başkenti. Biz Selanik’ doğru yol alacağımız için üst kısmına uğramadık zaten mevsim itibariyle pek fazla olanak bulamayacağız diye düşündük ama eğer daha normal bir mevsimde gidilirse Soufli görülmeli diye notlarıma düşüyorum aslında bunu sonradan öğrendim ve şimdi gitmediğimiz için pişmanım 🙂 Bu da geri gitmek için sebep olsun. Burada Dadia ormanları hakkında bilgi var. Bu siteyi öneriyorum çünkü nerede ne var buradan ilerledim hep.

Ve evet bir sonra gitmek istediğimiz nokta : iskeçe ve İskeçe’ye en yakın kamp alanı Natura Camp. Web sayfasında tüm yıl açık diye yazdığına bakmayın çünkü değil ancak bir bekçi olduğu için şanslıydık çünkü hava karardığında oraya vardığımız için ve yol da çok ıssız olduğu için başka bir yere gitmek yerine o tek adamın bize kapı açmış olmasına şükrettim o akşam. Lakin tuvalet duş falan gibi hizmetler ve sıcak su en önemlisi YOKTU yine de bizden o gece için 16 euro aldı biz de yedik! Ancak evimize yerleştikten sonra gzel bir mercimek çorbası, kapının önüne kurulan masa eşliğinde şükürlerime şükür kattı.

[metaslider id=190478]

Natura kamp Mandra diye bir yerde ve yol üzerinde 12 km sonra Vistonida Gölü bulunuyor. Burada Porto Lagos balıkçı köyünü ziyaret edin. Göl Yunanistan’ın ikinci büyük gölü, göçmen kuşlara ve çok çeşit balığa ev sahipliği yapılan bu gölün ortasında iki tane de kilise var: Agios Nikolaos kilsesi ana yoldan bir tahta köprü ile ulaşılıyor. Hemen biraz ilerisinde ise yapımı 10 yıl süren küçük bir kilise daha var. Bizimle Türkçe konuşan papaz adayı bize uzun uzun anlattı orayı çünkü yapımı kendisine aitmiş ve o kilisede görev yapmış olan dedesi ise Kütahya’dan göçmüş oralara. Hikayeyi dinlemek çok keyifliydi kendisi de Türkçe konuşmaktan o kadar zev alıyordu ki ancak kesmek zorunda kaldık çünkü nereye ulaşacağımızı bilmediğimiz bir yol bizi bekliyordu.

[metaslider id=190473]

Kasım ayı itibariyle bir çok pelikan ve flamingoyu selamlayıp yola koyulduk ve yolda ilk KANTİN ile karşılaştık! Tüm yol boyunca yediğimiz en lezzetli yemekler bu kantinlerden çıktı. Bizim yol dürümcülerimiz gibi ucuz ve lezzetli muhtemelen pis! Biz de pek umursamadan içine kızarmış patateslerin koyulduğu köfte ( onlar sucuk diyor köfteye) sosis souvlaki artık hangisini istediysek denedik. Genelde 2 euro gibi bir ücreti var bu arabalarda satılanların.

Geceyi Natura kampta geçirdikten sonra sabah erkenden kalkıp yulaf ezmeli kısa kahvaltımızı edip İskeçe’ye doğru yola koyulduk. Hava yağışlı ve oldukça soğuktu. Devamı bir sonraki yazıda.