Tamam anneannemin annesinin kolay bir hayatı olmamış, adını da bana ikinci isim diye vermişler bir de vefakat cildimin her hücresini bana miras bırakmış babaannem bakmadan tığ örerdi. Oradan halama oradan da bana aktarılmış bu hediye için minnet dolu hissettim kendimi ve şu hikâye aklıma geldi.
Buyurun okuyun. Bir yerde başımıza gelenlerden çok onlara verdiğimiz tepkiler ile hikayelerimizi yazıyoruz.
Harika bir pazar akşamı olsun.

“Büyükanne, ağrı ile nasıl baş ediyorsun?”
“Ellerimle canım. Bunu zihninle yaptığın zaman, ağrı rahatlamak yerine daha da kuvvetlenir.”
“Ellerinle mi, büyükanne?”
“Evet. Ellerimiz ruhumuzun antenleridir. Dikiş dikerek, yemek yaparak, resim yaparak, toprağa dokunarak veya onu dünyaya şarkıyla seslendirerek ellerini hareket ettirdiğin zaman, en derin kısmına ilgilenme işaretleri gönderirler ve ruhun sakinleşir. Bu şekilde ruhun bunu göstermek için, artık ağrıyı göndermek zorunda olmaz.”

“Eller gerçekten önemli mi?”
“Evet kızım. Bebekleri düşün: dünyayı, dokunmaları sayesinde tanırlar. Yaşlı insanların ellerine baktığın zaman, eller onların yaşamlarını bedenin diğer kısımlarından daha çok anlatır. El ile yapılan her şey kalp ile yapılır, çünkü bu gerçekte şöyledir: eller ve kalp birbirine bağlıdır. Masörler bunu bilir: Başka bir insanın bedenine elleriyle dokundukları zaman, derin bir bağlantı yaratırlar. Aşıkları düşün: Elleri temas ettiği zaman, birbirlerini en yüce şekilde severler.”

“Ellerim büyükanne… bunları uzun zamandır bu şekilde kullanmadım”
“Onları hareket ettir kızım, onlarla yaratmaya başla ve içindeki her şey hareket eder. Ağrı geçip gitmez. Ama o en iyi şaheser olur. Ve artık incitmez. Çünkü özün ile ilgilenmeyi başardın”

Elena Barnabé

Harika bir pazar akşamı geçirmesini istediğiniz kişilerin etiketleyin ancak böyle hatırlayacağız.
Neydi birlikte iyileşeceğiz 💋💃
Aşk ile

Ben ise sağlam olduğuma inanmak için örüyorum. Sabah 8 de poğaça mayalıyorum. Evin içinde biraz hamur kokarsa herkese iyi gelir diye inanıyorum. Fırından sıcak çıkmış bir gıda ne kadar kötü olabilir ki? Yemişim gluteni karbonhidratı.Olmayana da ver Allah’ım diye dua ediyorum hamuru yoğururken. Bu günler yokluk, ulaşamamak en çok takıldığım yer oysa adada yaşayarak olmayana eyvallah demeyi öğrendiğimi düşünüyordum. Lodos olur vapur çalışmaz pazar gelmez, sabah gidersin roka bitmiştir daha saat 8 de,beklersin öbür haftayı. Öbür hafta gelir, fırtına biter vapur çalışır güneş çıkar ortaya gökkuşağı görünür (roka yine kalmaz e kendin yetistirirsin ). Böyle olur hayat. Her zaman. Köklerine güvenmekten başka neyim var ki ?
.
#coronagunlukleri bugün böyle
.
Örgünün linki. Deli işi. Delirmeyelim de taşa mı dönelim?
.
Not: pazar yok ama belediye sipariş alıp eve kadar getiriyor,herkese. Kendimi resimde duran arkadaki küçük ağaç gibi hissettiriyor bu.

Ben çok seviyorum eski olanı. Eski olandan öte hikayesi olanı, tarihi olanı. Buradan göçmüşgitmiş ruhları anmak, hatırlamak, onurlandırmak için değerli araçlar olduğuna inanıyorum. Aslında kardeşim kullanırken bu şal bir şekil bana geldi. Resmi formam gibi sürekli üzerimde bir kaç yıldır. 
Instagramda örneğini gönderdiğim Şule aynısını yaptı, ğzerinde gördüğümde çok hoşuma gitti. Şimdi de Bozcaada’da Ece’nin annesi örneği çıkartınca hep beraber bu şaldan örmeye başladık. Kahvecide ördüğümüz için geçenlerde Türkan ” tığhane” oldu burası dedi. İyileştirici bir yanı yok mu örmenin? Hele hep beraber ördüğünde yan yana ? 
Sonra bir kaç kişi daha istedi. Ben de buraya fotoğraflarını çekip yükledim, elimden geldiğince detaylarını çektim. 

Şu adresten fotoğrafları indirebilirsin.

Detaylı anlatım için yeterli donanıma sahip olamayabillirim ama fotoğraftan anlayarak yapacak olanlar olduğuna inancım sonsuz 🙂

Bana can kan hayat veren bu ruhu bu şekil hayatta tutmaya devam edebilmek çok güzel.

bence güzel.

Benbeyaz teni al yanakları yaşasın iplerin ucunda.
Ruhu şad olsun.