– anne ben büyüyünce okula gidicem ama

diyor..

Ben ki herkese “OSHO ÇOCUK” okuyun diye tavsiye veren “bilir ve anlar kişi” olarak kalkmış oğlumu istemediği bir şeyi yapmaya doğru bilinçsiz ve şuursuzca sürüklüyorum!

Şimdilerde okumaya başladığım Provakatör Mistik ile tekrar kaybettiklerimi toparlamaya başladım. Başım sıkıştığında ya da Erinle ilgili çözümsüzlüklere döndüğümde kendime bunu hatırlatmalıyım!

Değişen Erin değil BEN’im.. işime o kadar konsantre oldum ki, başlı başına ayağa kaldırmaya çalıştığım bir proje haline geldi ki kendimi içinde kaybetmeye ve oğlumla paylaştıklarımdan uzaklaşmaya başladım ve pek tabii haklı olarak onun da dile getirmediği hayal kırıklıkları ortaya çıktı. Okula gönderme isteğimin “O’nun mu benim mi ihtiyacım” olduğu sorusunun cevabını bulduğumdan beri rahatım artık. Konu kapandı. Kendi gitmek isteyeceği zaman kadar tüm el işi oyunlarını, dans etmeleri, şarkı söylemeleri eskisi gibi evde benimle yapacak ve ben bundan aldığım zevki geri koyacağım yerine!

3 gün ayrı kaldık  işimden dolayı, O anneannesinde ben evimde.. ev onsuz bir hiç! eve döndüğü gün her şeyi kapattım, beraber günü paylaştık: eskisi gibi! Özlemiş,özlemişim! Beraber güneş yaptık.. yeni gelen, hoş gelen sıcak yaz günlerinin hatırına..ellerimizi boyadık, yüzümüzü, kıyafetlerimizi, banyoda dakikalarca o boyalardan kurtulduk mesela daha da batarak boyaların içine.

Balık köftesi yaptık, Erin’in talebi üzerine misafir davet ettik; özel istek yaptı mesela : ” anneciiim Mehmet gelsin bu akşam köfteleri benimle yemeye ne dersin? ” diye. Mehmet geldi, şarabımızı açtık, Erin’e “limonata suyu”, balığımızı ve somon köftelerimizi yedik, hikayeler anlattı neşe ile. İlginçtir ki bu aralar kitap okumaya merak sardı. Köftelerden önce kekimizi yaptık eskisi gibi,önlüklerimiz boynumuzda,ellerimiz yüzümüz un içinde, parmak parmak dibini sıyırdık! Arada saklandık birbirimizi bulduk!

Elinde bir düdük: ” anne ben spor adamı oldum hadi spor yapalım” diyerek benim son günlerde evin içinde duvarlara kendimi ters vurmamı taklit ederek…. benden daha başarılı olduğunu yazmama gerek var mı bilmiyorum ! Günlerce cesaret edip de ayaklarımı tavana kaldırmayı başaramadığımı düşünürsek!! Pat diye kendini koltuktan minderlere atıp üstü üste taklalar atması, duvara ayaklarını bir anda fırlatması!!

Ne kadar çok beynimizde engelimiz var ve büyüdükçe bunları artan bir şekilde yüklüyoruz kendimize!

Ha şimdi kaldırıyorum o ayrı! Yoga derslerimi seviyorum. Büyük bir engel yoksa her akşam oradayım. İkinci evim gibi hissediyorum gitmezsem eksik kalıyorum. Kilo veremiyorum hala! o da ayrı! ancak başka bir şey oluyor, yüzüm ışıldıyor, değişiyorum: bedenimin şekli, rengim, ışığım, gözlerim, ruhum.. hepsi..

_ Annecim artık saçlarını kestirmemiz gerekiyor biliyorsun di mi?
_ Ama büyünce anne
_ Bunun için büyümene gerek yok,kızlar saçlarını uzatır di mi baba gibi saçlarını kessek bu yaz sıcağında rahat etsen!
_ Ama anne sen erkek gibi kestin saçlarını
_ !!!

değişim devam ediyor dedim ya.. işte saçlar da gitti sonunda.. ben olmaya 3. seneden sonra daha yakın hissettiğim bir anda, esneme sıcağın vurduğu dakikada yerimden kalktım gittim ve ” kes Adnan’cım” dedim.. eskisi gibi.. al eline makası ve vur diplerine, aralardan bolca azaltarak olmaz mı?

Ferahladım!

Rengim değişti işte.. daha çok “ben”im …

şimdilerde kendime daha çok bakıyorum bu hızla: meditasyon yapabiliyorum mesela, sessizleşebiliyorum, sessizlikten çıkmak istemiyorum, değişik yerlerde yoga yapmak için araştırıyorum, tüm ön yargılarımı yenip masaj yaptırıyorum: kendime vakit ayırıyorum,bunun tadını çıkartmaya çalışıyorum! Masaj deyip geçmeyin: rahatlamak için gidiyor ve sonra üç gün yürümekte zorluk çekiyorsunuz!! deneyin 🙂 sandal kokuları içinde, uçarak evinize dönmesi ise paha biçilemez!

Bütün bunlar beni kendi içime döndürdüğünde,oğlumun okula gitmeme isteğini, onun bireyselliğini, taleplerini, heyecanlarını,sevdiklerini, sevmediklerini, kendi taleplerimden, sevdiğim ve sevmediklerimden ayırıp,  olduğu gibi kabul etmeyi öğreniyorum. Bu arada koca kişim ve anne kişimden sonsuz destek alıyorum: iyi ki varlar.. sizi çok seviyorum!

sevmek demişken:

en sona saklayacaktım, sakladım: yazının sonuna kadar dayandım.

o anda hızlıca not aldım, vazgeçilmezim facebook’a olduğu gibi kaydettim:

04 haziran 2010 _13:40

“anne” diye bağırdı .. “efendim canım” dedim. bir sessizlik oldu arkasından ” ben seni çok seviyorum” dedi…
sessizlik bana geçti…
biraz önce oldu

Herkesin aydınlanma süreci ya da başka bir deyim var mıdır bilmiyorum ama farkındalığı farklı. Bu kitaplar ” hazır olunduğunda “okunmalı. Hazır olduğumuz nasıl anlayacağız peki?
Ben şöyle anlıyorum:
2 senedir kütüphanemde duruyor ve elleyemiyorsam, bir gün önünden geçerken gözüme çarpıyor ve okumayı başarabiliyorsam hazırmışım, o yüzden gözüme çarpmış diyorum.
Ondan önce gözme çarpıp da okuyamıyorsam yerine bırakıyorum. Benim sağlamam bu :=)

Gelelim kitaplara:

OSHO – Çocuk. Ne yersen O’sun gibi bir cümle kullanmak istiyorum: Nasıl bir anneysen öyle bir çocuğun var.
Öncelikle kitabın yazım dili yani çevirisi BERBAT :=) o kadar devrik cümleler var ki.. yine de ne anlattığını etkilemiyor.

Havada kalacaktır biliyorum, bütününe bakmak lazım yine de bir kaç alıntı:

“Cennet arayışı senin çocukluğunu yeniden aramandır. Elbette bedenin artık bir çocuğun bedeni olmayacaktır ama bilincin bir çocuğunki kadar saf bir bilinç olabilir”

“Sen çok derin bir meditasyon halindeyken ve enerji akıyorken, daha yüksek kalitede bir ruha gebe kalırsın. Ne tür bir ruhun geleceği, senin nerede olduğuna bağlıdır.”

“Bir anne çocuğa sarıldığı zaman enerji akar. Enerji görünmezdir; biz ona sevgi, sıcaklık dedik”

Dediğim gibi yazarken bile fark ettim ki havada kalıyorlar. En iyisi mi alın bu kitabı, hazır olduğunuzda okuyun.

Tam bu kitabı okurken kütüphanemden elime çarpan bir diğer kitap. Bir anda tüm doğru olduklarına kendimi inandırmaya çalıştığım kavramları kafamdan geçirirken beynimi alt üst eden itiraflar :=)

Aykırı bir doktorun itirafları

Yine kendi içinde sorgulamalarım ve dağılmalar.. hazmedeceğim sanırım. Ciddi kararlar almamı sağlayacak bu hazım süreci.

Tavsiye ederim. Bir kere okuyun sonra karar sizin.

Bu da ingilizcesi:

“Bir çocuk doğduğunda doğan sadece çocuk değildir – bu onu bir kısmıdır – anne de doğar. Bu olmadan önce o sıradan bir kadındı; doğumla birlikte bir anneye dönüşür. Bir tarafta çocuk doğar, bir tarafta anne doğar. Ve bir anne bir kadından tamamıyla farklıdır. Bir fark vardır, onun tüm varlığı niteliksel olarak değişir. Bu olmadan önce bir eş, bir sevgili olabilir fakat ansızın bir çocuk doğar ve yeni bir yaşam tarzı ortaya çıkar. O bir anne olur.
Bir kadın bir çocuğu doğurduğunda, o hayattır. O, çocuğun gözlerinin içine baktığında kendi varlığının içine bakar. Çocuk büyümeye başladığında o da çocukla birlikte büyür.
Şayet anneliğinin içinde çiçek açabilirsen çocuğa sonsuza dek şükran duyacaksın. Ve doğardır ki bir şeylerden vazgeçmek gerekecek ama bunlar…neşeyle yapılmak zorunda. Sadece o zaman bu bir fedakarlıktır! Bunu neşeyle yapmazsan, fedakarlık değildir. Fedakarlık (sacrifice) kutsal (sacred) sözcüğünden gelir. Onu neşeyle yaparsan kutsaldır. Onu neşeyle yapmazsan, o zaman yalnızca bir görev yerine getiriyorsun ve tüm görevler çirkindir, onlar kutsal değildir.
Bu muhteşem bir fırsattır. Bunun üzerine derin bir şekilde meditasyon yap. Bir daha asla bu kadar derin bir bağ bulamayacaksın; aslında bir anne ile çocuğu arasındaki gibi başka hiçbir bağ yoktur. Karı koca, seven sevilen arasında bile anne ve çocuk arasındaki kadar derinlemesine bir bağ yoktur. Çünkü çocuk senin içinde dokuz ay yaşadı; başka hiç kimse senin içinde dokuz ay boyunca sen olarak yaşayamaz. Ve her çocuk er ya da geç ayrı bir birey haline gelir. Ama bilinçaltının derinliklerinde bir yerlerde anne ve çocuk bağlı kalır.”
Kaynak: Osho – Kadın