Bir süredir hatta taa istifa ettiğim günlerden beri yazmak istiyor ama nedense yazamıyordum.. yazmayacaktım;yazdım…Çalışmak, insanların sadece temel ihtiyaçlarını karşılamak için yaptığı ya da yapması gereken bir eylemdir. Dünyamız modernleşmeden önce insan yaşamına bakın ya da hayvanlara bakın;çalışmayı herşeyin önüne bu kadar koyan ya da yaşama amacı haline getiren başka bir canlı yoktur herhalde. Ömrümde hiçbir zaman ödediğim bedele değmeyecek hiç birşey için mücadele etmedim. Sadece istediğim sonucun elde ettiğime değmesi gerekmesi kuralına göre değerlendirdim.

ERİN.

İşte benden çalışmam ve para kazanmam karşılığında ödememi bekledikleri bedel ondan ayrı kalmak, gelişiminde yan çözümler üretmek zorunda kalmaktı. “Gerçekten sevdiğin bir iş olsaydı bırakmazdın” diyenlerde var. Evet haklılar ama ben işimi ve işyerimi gerçekten sevdim, seviyordum. Sadece yöneticimi ve onun çalışma ortamımızı getirdiği hali sevmedim. Belkide zaman içerisinde dönebileceğim bir işi ve işyerimi bu yöne(temeyici)tici sebebi ile bırakmak istedim. Şimdi güle oynaya başladığım işimden nasıl da buruk ayrıldığımı yazacağım. Bunu yazacağım çünkü bir yöneticinin ne olmaması gerektiğini tariflendirmek istiyorum. Bunu yazacağım çünkü bir yönetememe hikayesinin ne kadar çok insana zarar verdiğini anlatmak istiyorum.
Ola ki Sabancı üst yönetiminden birileri bu yazıyı okurda normal şartlarda haberi olamayacağı konulardan haberdar olur belki diye yazacağım.

Sormak istediğim bir sürü sorum var.

Bir yönetici çalışanına “benim arkam sağlam istediğinizi yapın” diyebilir mi?
Bir yönetici Üniversite tarafından “iş tanımından dolayı işi yapması gereken kişiye” sırf ” TANSİYONUN YÜKSELTTİĞİ” gerekçesiyle işi yaptırmayıp, ilgisiz birinin işi yapmasını ya da ilgisiz birinden bu işin takibini yapmayı ister mi?
Bir yönetici yine bu tansiyonu yükselten çalışanına  bir şey anlatırken gözlerine bakmadan bir diğer elemanına bakarak konuşur mu?
Bir yönetici  bazı çalışanlarına doğum sonrası çiçek yollarken bazılarına telefon dahi etmeyebilir mi?
Bir yönetici  çalışanı yanlış yaptığında ya da kendisinin istemediği şekilde davrandığında çocuk gibi küs kalabilir mi?
Bir yönetici Ofis programlarını dahi kullanamaz ama biliyormuş gibi davranmaya çalışır mı?
Bir yönetici  haklı görünmek uğruna yalan söyler mi?
Hadi hepsini geçtim, istifa ettim ben azıcık profesyonelmiş gibi davranıp 2,5 senelik emeklerim için bir teşekkür telefonu etmeyi bilmez mi ??

YÖNET(EMEY)İCİM Rana Saka bunu da beceremedi.

Lider olmak önemli bir vasıftır. Hadi olamadın yönetici olabilirsin. Ama ikisini de beceremiyorsan arkanın sağlam olması gerek ben bunu öğrendim o zaman lider ya da yönetici olup olmaman fark etmiyor..

Geçen hafta kampustan çıkarken içim bir buruktu.. çok sevdiğim işimi,kampusumu, arkadaşlarımı artık bir arada göremeyeceğimi bilerek arkama bakmadan kapıdan çıktım. Şimdi gittim yine. Üzülerek değil ama yorgun.Hala elim bir “VEDA” e-maili yazmaya gitmiyor.. oysa gidildi mi kontak bilgileri içeren bir mail atılır gidilen yerdeki mesai arkadaşlarına..

Bunu ANNE olduğum ve de anneliğimi her şartta en iyi şekilde yapabilmek için yaptım.Oğlumun yanında onunla beraber büyeyebilmek için yaptım. Bütün bu “yazmayacağım” konulara bunun için son 1 sene katlandım. Ancak yaptığım bu iş -kendi kararımla işi kabul ederek- gerçekten çok da beni bir yere götürmeyecek olduğunu bilmeme rağmen son derece zevk alarak ve de severek yaptığım bir işti.  Bugüne kadar yaptığım işlerin içerisinde en çok eğlenerek, en çok kendim olarak, en çok yüzüm gülerek yaptığım işti, belki de benim kadar kimse bu kadar bu işi severek yapmadı.

Şimdi yine aynı ve her zamanki güler yüzümü takınıp bir daha pazartesi günlerimi bu profesyonel olmayan yönetemeyici tarafından  boğulmak yerine nefes aldığım pazar günlerinin devamının keyfini sürecek olmanın lüksü içerisinde bütün bunları yazmayacağım diyordum.

Yazmayacaktım;yazdım.
Kötüler kazanmadı.
Sadece yalnız kaldılar.
Bunu yazmak için yazdım.
Arkadaşlıklarım ve dostluklarımda benim karım oldu.

Şimdi yelken yeni rüzgarlara..