Yalnız anne gecem.. kendimi Beyoğluna vurdum bir film görmek isteği ile.. hava da güzel biraz dolanırım..ya “Mustafa“yı seyredeceğim ya “3 maymun“u : kesin karar ile çıktım yani. Mustafa’ya bilet yok olan saat bana geç, 3 maymun’a bir bilet alıp İstiklal’e süzüleyim birşeyler yiyeyim içeyim dedim. Ben Beyoğlunu unutmuşum. Her sokağını karış karış bilen ben, döndüm dolaştım S.tar.bucks’ta kahve içerken seyrettim kendimi. Her yerini unutmuşum: nerede ne yenir, neresi gezilir??.. Galatasaray’a kadar bile gitmedim zaten vakit de yoktu..dolanırken yarım saatimde kafamı kaldırıp Alkazardaki iki filmi gördüm. İyi ki bilet almıştım yoksa arka arkaya iki filme girecektim; yok yapmadığım şey değil ama bu sefer vakit yok: tek film şansım var onu da seçmiş olmaktan mutlu oldum. Bir Kim Ki-Duk filmi Film ekiminde OYNAMIŞ!! 🙂 şimdi vizyonda.. Tanrımmm bunu görmem lazım bileti iade edemem ki.. kafamı sağa çevirdim bir Juliette Binoche filmi: PARIS.. oldum olası bir Fransız filmi sempatizanıyım çoğu kişiye soğuk, karanlık ve boğucu gelse de, hele ki Juliette Binoche varsa.. off bunu da görmem lazım!! Neyse ki başka bir filme bilet aldım.. aklım, kalbim, hevesim bu iki filmde kaldı, kimbilir bir daha sinemaya gitme fırsatım ne zaman olacak, olduğunda bu filmler nerede olacak ??

Gittim girdim ve I loVe yo U Nuri Bilge Ceylan.. gerçekten .. yine yarıda bırakıp çıkma isteği ile sonuna kadar ” dayanacam ulan bu sefer dayanacam” kışkırtmasıyla seyrettim filmi.. bu adam bir fotoğraf duayeni /bence/.. bir fotoğraf filmi daha çekmiş.. konu basit ve bir Richard Gere Unfaithfull filminin bağımsız Türk sinemasına uyarlanması gibi birşey / pardon.. film eleştirmeni değilim ama şahsi kanaatim bu, bir de türk sinemasında bağımlı olan film var mı?? 🙂 / ancak sahneler, renkler, derinlik,boşluk,sessizlik.. hepsi çok mükemmel: boşuna en iyi yönetmen ödülünü almadı değil mi .. ama yine de film olarak bakarsam içimin sıkıştığı anlar çok oldu. Çoğunlukla bir fotoğraf sergisi geziyormuş gibi seyrettim. Son fikrim: güzeldi.. ellerine,yüreğine sağlık NBC.

Ben bu adamın tüm fotoğraflarını çok seviyorum. Bir fotoğrafa bakıp ağlarmı bir insan ? ben ağlarım: objenin ne olduğu önemli değil, bir kedi bile ağlatmıştır bir an beni. Heyecan ağlatır da beni.. NBC’ın özellikle babasının fotoğraflarının her bir karesi yüreğimi dağlar.. o ne müthiş bir baba, o ne müthiş bir enerji..

Filmden çıkıp da evime dönerken fark ettim ki çok hızlı yaşıyoruz. Belki de NBC filmlerini zor seyredişim bundan. Aklıma bir reklam geldi, marka aklımda kalmamış/reklam yerini bulamamış galiba:)/ herşeyin hızlıca ilerlediği bir sahne ama yerde bir salyangoz, bir adam eğilip salyangozu seyrediyor. Herşey hızlı adam ve salyangoz dışında.. Filmi seyredip tekrar sokağa çıktığımda hissettiğim buydu. Biraz yavaşlamak lazım.. durup bakmak.. arada nefes almak.. koşuşturmamak.. kalabalık arasında yavaş yavaş yürüdüm, gittim otobüs durağına sırtımı dayayıp otobüs gelene kadar sadece sokağa ve insanlara baktım: yavaş yavaş.. otobüse bindim bir dergi aldım eve gelene kadar okudum..

beynim bomboş sanki..

yazmak istedim.. yavaş yavaş..

ve oğlumu özledim tüm bu hızın içerisinde.. onun heyecanlarını,telaşını,büyüme çabasını.. bu şehirden gitmemiz gerektiğini.. saatin terse döndüğü biryerlere..

bizi bu şehir değil bu şehirde yaşama telaşı götürecek öbür tarafa

hepsi bu..

eklemem lazım: absolute reklamı muhteşem.. hele ki bizim rakı reklamlarının ardından ilaç gibi geldi.. ne çok alkol reklamı vardı filmden önce, ilginç!!