Terörün başındayım!!

Bana olmaz..
nasıl davranırsan öyle cevap alırsın..
benim çocuğum uysal..
kitaplarda yazıyor diye bizde de olacak değil ya..
en kötü sakin atlatırız di mi canım..

Ne sersem diyeyim.. öğrendim ki bu 2 yaş denen şey gerçek.. ve benim oğlum biyonik, androidi ya da insan dışı başka bir varlık değil.. duyguları var hemde ileri düzeyde.. kendini kanıtlamak için bir döneme girdi.. ve biz ne dersek o değil!! ve işte ilk ergenlik dönemimiz..

Erincim hadi artık uyku vakti
Uyumıycam
Peki birtanem uyuma
Tamam!!

Erincim haydi bakalım sofraya
Acıkmadım
Peki sen yeme o zaman
Tamam!!

Erincim olur mu bak arkadaşına oyuncağını ver iki dakika o da oynasın
O benim!!
Ama o sana verdi bak ikisiyle sen oynayamazsın değil mi ?
Oynarım!!

Diyalogları yaz yaz bitmez.. Önce bir hayır diyor sonra hayırını kabul ediyoruz o da dert etmeden devam ediyor.. :=) hani belki tersini söylediğimde yine tersini yapar gibi bir mantık geliştirdim ama yemiyor.. usul usul kabul ediyor..

Tabii bir de ben biriyle konuşurken ” anneeeeeyy” diye bağırma sendromu da başladı.. bakmayınca daha çok bağırıyor.. olay haline getirmemeye çalışsam da bir kere uyarmış olmak beni bitirdi. Biliyor ki artık ben bu durumdan hoşlanmıyorum o zaman yapılmalı!!

Ak dediğine kara kara dediğine ak der, kendi yaşıtları ile oynamaktan hoşlanmaz hatta iter!! ( Bugün Damlayı harcamış mesela çok fena üzüldüm:( ) büyüklerin yanında süt dökmüş kedi olur ama arada vurmak suretiyle hafifçe sınırlarını dener.. yalnız kalmaktan hoşlanmaz illa ki biri onunla odasında kalacak. aa tabii birde korkular başladı..
Aslında saldırganlığı sadece arkadaşlarına yapıyor huysuzluğu ise evde bize yapıyor.. anneanne, babaanne, dede ile normal yaşantısına devam ediyor, ben ” ama böyle yaptı ” dediğimde ” aa yoo bizde hiç yapıyor ” diye cevap alıyorum.. Öfkesi ben yokum diyeyse buna kızacağım artık!! Daha ne kadar olabilirim ?? Bunu bilmiyorum..

İlk defa bu kadar kafam karışık.. bir dönemdir geçecek biliyorum.. en az zararla atlatmaya çalışıyorum..

Neler yapabilirim diye biraz göz attığımda birşeyler toparladım ama yine de ne kadar işe yarayacak bilmiyorum çünkü hemen hepsini yapmaya çalışıyorum zaten ancak en nihayetinde bende insanım değil mi ??

Yapılması gereken ilk şey çocuğun dikkatini dağıtmakmış: ilgisini başka bir yöne çekerek; mesela en sevdiği oyuncağını vererek, birlikte yapmaktan hoşlandığı bir oyunu oynamaya başlayarak, şarkı söyleyerek dikkatini dağıtabilirmişiz. Bunun dışında en önemli şey sabırlı olmak galiba..Ona bağırmadan, kızmadan, derin nefesler çekerek sakin kalmak sanırım en doğru çözüm..Kriz devam ettiği durumlarda bulunduğu ortamdan uzaklaştırmak doğru bir yaklaşımmış. Konuşma kısmı kriz atlatıldıktan sonra olmalıymış. Bu dönemden kurtulmasının ya da daha rahat atlatmasının yolu daha fazla kaliteli zaman geçirmekmiş.. ve onları ne kadar sevdiğimizi göstermek.

Bunları okuyunca daha da karıştım çünkü daha fazla nasıl zaman geçirilebilirim ?? bunu bilmiyorum.. daha fazla nasıl sakin kalabilirim?? bunu da bilmiyorum.. daha çok sevdiğimi göstermek artık sınır dışı olacaktır!!

Benim bu dönemden anladığım çocuğa bir şeyi YAPMAMASINI SÖYLEMEMEK!! çünkü her şartta yapıyor. Diyelim söylediniz ve yaptı bu durumda karşısında tepki vermeden sakince davranabilmek çünkü ” aaa neden yaptın ben sana yapma demedim mi ??” demek krizi başlatıyor..

Peki ben bir yerlerde yanlış birşeyler yapıyorum da mı böyle ?? yoksa yanlış yok da bu bir dönem ve geçecek mi??
Ben bunu niye yazdım?? Gerçekten oğlumu etiketlendirmekten hiç hoşlanmadım bugüne kadar: ” akıllı, yaramaz, çok aktif, çok pasif, korkak, v.b” tabii arada söylemelerim oldu ama üzerine basmaya hep çekindim çünkü basarsam yapışır kalır diye korktum.. bu sefer ilk defa yazmak istedim, benim gibi bu dönemi yaşayanlar varsa ki var olduğuna eminim, bir nebze içim rahatlayacak galiba..