Çocuklar diş çıkartıyor: büyüyorlar, anneler diş çıkartıyor yaşlanıyorlar.

Bu böyle bir düzen: bir tek sancısı değişmeyen .

Uykusuz gecelerine hak vermek gerekir minicik canların: kafamı yastığa koyamıyorum!!

Cihan’ın minik mucizesi Derin’i gördüm ilk olarak bu koşturmacada. Koşturmanın ritmini bozdu içimde bu minik kuzucuk kulağına şarkı söylerken omuzumda uyuyup kalması ile yaklaşık 1.5 saat. Önce duyduğu annesinin kucağından başka bir koku ile ağlamaya başlayan sonra söylediğim aslancık ile yüzüme baka baka uykuya dalan bu minik kuzunun kokusunu içime çekmek çok güzeldi. Erin’i hatırlamaya çalıştım: akşamları uykuya yatarken omuzumda ninni ile dalardı :=) şimdi iki sene geçti ya üstünden!!.. artık ninni söylesem” onu babane sölüyo sen bumbum söle” ukalalığında beğenmiyor 😛

Kuzuyu oğlumda görsün istedim ama öncesinde müzik sınıfı olduğu için uykulu bir şekilde eve döndü kendisi.

Biz bu Music Together’ı çok seviyoruz.. daha çok Erin seviyor diye düşünsem de aslında galiba ben daha çok seviyorum. Yapıncak’ın sıcaklığı, yazarak birbirimizi bildiğimiz ama yüzyüze tanışma fırsatını yakaladığımız arkadaşlar, 1 saat boyunca çocuk olmak, şen olmak, kendin olmak, ortada dans etmek Erin kucağımda.. her gün olsa hergün gidebilirim.

Bu kadar güzellikten sonra iki dişime elveda demem tüm koşturmanın keyfini kaçırdı diyeceğim ama pazar günü seyrettiğimiz Troya bir anda sildi tüm acımı.

Tamam karar verdim artık bir dans gösterisi seyrettiğimde içim falan gitmiyor. Yeterince isteydim yapabilirdim. Bu Anadolu Ateşi seçmeleri daha ilk başladığında benim haberim vardı, ne oldu?? yemedi gidip seçmelere girmek. Seçilir miydim?? bence evet ama denemedim. O zaman oturup hayıflanmaya gerek yok. Ömrüm boyunca hayalini kurduğum şeyi son fırsat olarak hayat bana sunmuşken arkamı dönüp daha fazla para kazanıyorum diye dış ticaret şirketinde kalmayı tercih eden bana müstahaktır!! hayır içim gitmiyor artık.. kızıyorum kendime sadece..

Troya çok güzeldi.. danslar, kostümler, müzik.. kelimeler yok..Mustafa Erdoğana kocaman bir alkış. Tek bir eleştirim var: final sahnesi çok sönüktü. 1. perdedeki cokşuyu ikinci perdeye taşıyamamıştı. Alpay’ın deyimiyle söyliyeyim teatral anlatımı zayıftı ama görseli o kadar güçlüydü ki benim için fark etmedi. Belki de şu eleştiriyi getirmek lazım. Gösteri mi yapmak istiyordu?? yoksa bir senaryoyu anlatmak mı?? gösteri ise show ise eğer amaç finali o görkemli grup dansları ile bitirebilirdi.. ama nasıl ?? akilleus ölürken bir show yapılabilir miydi?? bilemedim çözemedim..neyse.. bence muhteşemdi. Bu ülkede gördüğüm en güzel dans gösterisiydi, bize ait, bizim ürettiğimiz!!

Yaklaşık 1,5 ay önce gitmemizle bu sefer arasında fark oldu. Erin konuya daha hakimdi çünkü komik küçük balıkların korkmasına pek içerledi benim balık burcu hassasiyetindeki oğlum :=) Bir de en son bitiş şarkısında kurbağaların taklidini yapıyordu. Bir ay sonra bir daha gidilebilir 😀 bedava ya artık gider dururuz.

Şaka bir yana 30 Mayıs a kadar her cumartesi pazar saat 11:15 te ücretsiz olarak devam edecek bu oyun.

Bu arada tabii en sonunda cumartesi oyun grubumuzla buluşmuş olduk, Damla hanımlar da bize eşlik ettiler.

Çıktığımızda ” bam abi* bi daaahaa” diye ısrarcı tavrı ile beni her hafta bir tiyatro etkinliği bulmaya sürükleyen oğlumu eve zor getirdim. Haklı da aslında hava çok güzel bugün… oysa ben kendisini uykuya yatırdım. Kötü anne!!

* bam abi Erin ‘in dilinde Tiyatro demek. İlk seyrettiği tiyatro oyununda prens yere düşünce pek bir hoşuna gitmişti. Tiyatroyu anlatabilmek için kendini yere atıp bam abi diyordu. Ondan sonra Tiyatro = Bam abi kaldı sözlüğünde.

Aybalaya ek :

Günün eski dostları: Erin ve Damla sabah birbirlerini görünce anne baba kısmını kategori dışı bırakıp Türk filmi edasında birbirlerini koşup birde üstüne milletin sevgi dolu bakışları altında sarıldılar :=)
Çok tontişlerdi.. çok tatlılardı..çok dostlardı.. çok sevgi dolulardı..çok bebeklik arkadaşılardı.. çok gözlerimi doldurdular.