Aktivitelerden biri boya. İlk zamanlar mum boya ile başladık. Erin başta pek ilgi göstermese de bu ay mum boyalara ilgisi arttı hatta düz çizgiler yerini yuvarlak çizgilere bıraktı. İkinci aşama olarak parmak boyayı tercih ettim. Geçen sabah ilk denemesini yaptık,son derece keyifli geçti: her tarafımız boya içerisinde 3 tane sanat şaheseri yarattık 🙂 Ben ilk deneme olarak hazır boya aldım ancak evde de parmak boya yapılabiliyor. Toparladığım kadarıyla boya tarifleri burada.

İkinci aktivite kaşık kullanmayı öğrenme. Yemeğini kaşıkla yemeyi bir süre önce çözmüş olmasına rağmen bu egzersizi yaptırmaya devam ediyorum. İkinci aşaması bıçakla kesmek olacak; henüz başlamadım. İki kap alınır birine nohut,mercimek,fasulye gibi kuru malzemeler konulur. Bir kaşık bir de çocuk eklenir. Başlamadan ne yapılacağı anlatılıp gösterilir. En sonunda kaşığa doldurmaktan sıkılan çocuk nohutları eliyle kaşığa koyarak oyuna 10-15 dakika içerisinde son verir 🙂

Tabii tek aktivite yapan Erin değil. Bende son 1 haftadır istikrarlı bir şekilde sabah uyanınca sporumu yapıyorum.Şaşırtıcı ama Erin uyanıkken yapıyorum. Gözlemlerimize göre Erin tek başına oyalanmak konusunda ilerlemesi gerektiği kararını aldık bu sebeple o uyanıkken artık sporumu yapıyorum. Erin bu arada kitaplarına bakıyor,beni taklit ediyor, çalan mizikle dans ediyor 🙂 Spor yapmak son zamanlardaki uyuşukluğuma son verdi sanki,daha enerji dolu olmaya başladım, bir de yemek kısmına müdahele edecek güce geldimi ruhum!! işte o zaman bu iğrenç kilolarımdan kurtulacağım..

Bir diğer konum ise “emzirme”. Uzun zamandır gece emzirmelerini kesmiştim(k). Alpay sağolsun gece bu konuda çok destek oldu. Şimdilerde bazen gecede bir kere uyanıyor ama bir kere bazen sarı damarı tutmuşcasına 1,5 saat! olabiliyor ve Alpay büyük bir sabırla bu zamanı birlikte geçiriyor, bazende sabah saat 05:30’a kadar uyuyor ama saatlerimiz 05:30’u gösterdiğinde içeriden “annyee” diye bir ses emzirme seanslarının başladığını haber veriyor üstelik tüm gün durmamacasına. Ancaaakk ancakk bir haftadır gündüzleri sadece uyumak için emmek isteyen Erinde bir değişiklik söz konusu. Gündüz uyandıktan sonra bir öğlen uykusuna yatarken, bazen akşamüzeri bir kere ve gece uykusuna yatarken olmak üzere üç kere emziriyorum yani durum artık bu sıcaklarda beni delirtmekten son derece keyifli bir hale dönüştü. Son demleri olduğundan mı yoksa az emdiğinde az yorulduğumdan mı?? bilemedim; şimdilerde sıkıldığım emzirmenin bitecek olması biraz hüzünlendiriyor beni, tıpkı tüm sona erdirmiş anneler gibi. Duygusal bir durum ancak işin suyu çıktığında delirtecek bir durum 🙂
Bütün bu enerji yüklemesi ile günlerim daha keyifli geçiyor ve geçen gün balkonda akşam üzeri çayımızı içerken düşündüm de: bu dünyada bir anne için çocuğuyla karşılıklı sohbet ederek çay içmesinden, hafif esen yaz rüzgarında günü sonlandırmasından daha keyifli ne olabilir ??

– En sonunda oldu Erin’in 7 ay 6 günlük ilk dişi çıktı ve son derece süratla uzuyor.. Diş buğdayı yapmak istiyorum ancak yapacak gücü bulacak mıyım?? bulmalıyım !!..
– Erin artık yemek seçmiyor.. beraber çok güzel 3 öğün benim için de sağlıklı olan yemekleri götürüyoruz.. ancak  Erin yemeğin sonuna doğru kaşıktan almayı reddedip ağzını tabağına dayamak sureti ile yemeğini yemek istiyor dolayısı ile her yerimiz batıyor .. ama çok eğleniyorum hele birde tabağa yeni çıkmış dişi tık tık vurunca keyfinden geçilmiyor..
– Dişi çıktı çıkalı Erin eski haline geri döndü sayılır.. en azından 40 dakikadan daha fazla uyuyor…
– Uff aklımda ne çok şey vardı hepsi uçtu gitti.
– Baş parmağı ve işaret parmağı arasına ekmek gibi şeyleri sıkıştırıp minik bir şempanze gibi yiyor :))her yer ekmek kırıntısı içerisinde.. her ne kadar mama sandalyesinin altına örtü sersemde!!
– Fış fış kayıkçı başta olmak üzere el şaklatıp söylenen her şarkıda kafayı sağa sola sallıyor..
– Kendi kendine şarkı söylüyor.. bunu nasıl yazacağımı bilmiyorum ama kayıt da yapılamıyor.. zaten ben ne zaman kaydetmeye çalışsam adam belge mi istemiyor ne yaptığını yapmayı bırakıyor..
– Koridorda emekleyerek “kaç kaç ” oynuyor.. şöyle ki: ben arkasından emekleyerek yakalamaya çalışıyorum Erin de hızlı hızlı emekliyor aklı sıra koşuyor 🙂 benden ses gelmeyince dönüp bakıyor beni görünce “heeee” diye gülüyor 🙂
– Perdelere sarınarak “ceee” oynuyor .. bugün bir anlık dikkatsizliğmde dolanıp kafasının üstüne geri düştü parkeye.. ben hiç birşey olmamış gibi bakmadım bile.. göz ucuyla kestim o ayrı , bana baktı yüzünü buruşturdu baktı benden pas yok devam etti.. yani neymiş: anne korkmazsa bebek de korkmuyormuş…:)
– Artık evin her yerini keşfe çıkıyor.. kendi odasını, salonu, banyoyu, bizim odayı, kapı arkalarını.. ancak tutunup kalmak için sandalye, hareket eden kutular, su bidonu, mama sandalyesi gibi özellikle hareket eden nesneleri tercih ediyor.. yok öyle duran birşeye tutunmak.. benim aklımı alsın da…
– Atmayı öğrendi.. ne bulsa atıyor yani attığını zannediyor bazılarını özellikle topu, daha çok hakim değil.. mama sandalyesinden ekmeği, koltuğun kenarından kitabını atıp atıp geri istiyor.. buna ne kadar sabır gerekir?? öğreneceğiz.. topu ise elinden bırakıyor sonra eliyle atma hareketi yapıyor.. öğrenecek annesi öğrenecek :))
-Yabancıları ayırt ediyor ancak yabancılaması çok şükür yok.. eğer ilk defa gördüyse bana bakıyor onay alıyor ve sonra gülüyor.. eğer daha önceden gördüyse şöyle bir süzüyor ” hmm ben bunu bir yerden çıkartacağım” gibi sonra “heh buldum daha önce görmüştüm” diye gülümsüyor.. umarım yabancılama devrimiz başlamadan bitmiştir..

– Aklıma başka gelmiyor…
-Aklıma geldi: bardaktan su içiyor biberon ya da bebek bardağından içtiğinden daha çok hemde.
– Ayağa kalkıyor, kalktığı yerden oturuyor, emeklerken bacakların üzerinden atlıyor ( engelli koşucu zannediyor kendisini) en son olarak son 3 gündür sıralıyor ;tutunarak 3-5 adım atıp alacağı birşey varsa alıyor yok uzaktaysa uzanarak almaya çalışıyor uzanamadığı zaman yere çömelip emekleyip alacağı şeyin olduğu yerde tekrar ayağa kalkıyor.. şaşkınlıkla izliyorum…

-Yapınca aklına geliyor insanın.. köylü bebeği Erin kaşık kullanmayı pek sevmiyor, yemeğin ortalarına doğru kendi yemeyi tercih ediyor 😀

4,5 ay bitti.. hızla akıp gidiyor zaman..

Bu gece uyanmaları nereye kadar ??2 saatte bir uyan emzir alt değiştir gaz çıkart emzir pışpışla , ben ne zaman istediğimi yapacağım, benim hayatım ne oldu, ölüyorum bitiyorum depresyondayım vıdı vıdı tırı vırı ederken Erin ayaklarını ağzına alıp parmaklarını emmeye, sabahları gülücüklerle uyanmaya, geceleri düzenli uyumaya, benimle birlikte her yere gelebilmeye ve uyum sağlayabilmeye , benimde ona uyum sağlayabilmeme izin vermeye, dönmeye, bülbül gibi şakımaya, yemek yaparken oyuncaklarıyla beni seyredip gülücükler atmaya, “cee eee” ler oynamaya, tırtıl gibi sürünmeye sonuç olarak hayatımın artık çok daha başka bir boyutta olduğunu kabul etmemi sağlamaya başlamış ve 5. aynı tamamlamak üzere son sürat nefes almaya devam ediyor..

Bekle geçecek alışacaksın dediklerinde “ama ne zaman ” diye hayıflanırken Erinden önce ne yapardım onu hatırlamamaya başladım. Her anının keyfini çıkartmak, uyurken sarkan dudaklarını seyretmek günlük en büyük zevklerim oldu.
İnsan zor günleri çabuk unutuyor diye düşünür oldum, son zamanlarda yolda gördüğüm küçük bir bebeğe bakıp ” amaann canım canım pek de minik” diyerek acaba ikincisini yapabilir miyim düşüncelerini kafamdan uzaklaştırırken buluyorum kendimi. Bu kadar çabuk unutulacağı tahmin edilemiyor başlarda.

Hazır kamera tamirdeyken yeni görüntüler gelmeden eskileri düzenleyeyim arşiv işlerini bitireyim diye eski videolara baktım..

Miniminicikmiş.. hastanede kollarımda ağlıyor uykuya dalıyormuş ben ağlıyormuşum gazını çıkartmak için canım çıkıyormuş o ağlıyormuş ben ağlıyormuşum..
değişen bir şey olmadı .. yine seyrederken ağladım.. ömrüm boyuncada ağlayabilirim ama keyifle ağlayabilirim..

Benim canım oğlum.. büyüyorsun ve ben seni büyürken seyrederken seni yeni birşey keşfederkenki heyecanı görürken senin kahkalarını dinlerken her dakika büyüleniyorum..
İçimden geldi yazmak istedim..