Sabah saat 6 da eve girdim yani gece 2 de oğlumun yanağına bir öpücük kondurdum, bronzlaşmış yanaklarına, baktım baktım: doyamadım; yola çıktım, uyuyamadım! çok saçma bir komedi filmi seyrettim: gülemedim! eve geldim bu sıcakta ısınamadım! öyle güzel beraberdik ki ruhumu oğlumdan kopartamadım!
Buraya geldikten sonra zaman geçiyor iş oradan yola çıkıp buraya gelene kadar geçen zamanı atlatabilmekte..

İçim rahat, mutlu bıraktım; döndüğünde biraz daha bronz, biraz daha uzamış, biraz daha dillenmiş olacak, bense biraz daha fazla özlemiş biraz daha “onun için iyi oluyor” diye kendimi avutmuş olacağım..

Şimdi ayaklarımda ayaklarının sıcaklığı var ya.. yeter yeter diye kendimi avutmakla bu haftayı geçirmiş olacağım..

Dönüp dönüp tofaşa binmek istemesini okuyup gülüyor olacağım…

Geçen gün bahsetmiştim Erin kendi büyük bisikletine binmek istemiyor, fırsatını bulursa Kayra’nın bisikletini kaçırıyor , Kayra görürse vay haline 🙂 bulamazsa fırsat eski küçük bisikletine biniyor. İşte yine bir akşam üzeri : “anne gezme yapalım mı seninle dedikten sonra ki diyalog:

A: Oğlum gel mavi bisikleti alalım
E: Yok anne biraz sonra ben şimdi küçük bisikletime binim
10 m ilerledikten sonra
E. Anne bu bisiklet yokuş olunca gitmiyor
A: Oğlum bak öbür bisikletini alalım o mercedes gibi dağ taş tepe çıkar
E: Olsun ben şimdi Tofaşa binim ama
A: !!!