Önce humus değil de ve de o video değil de Nadide Hayat filminden bahset mesela. Evet oyunculukları çok fena, havada kalmış konuları var neden filme dahil edildiğini anlayamadığım bununla birlikte bazen kahkahalarla, bazen dolan gözlerle çok keyif alarak izlediğim, ne kadar hayatın içinden ne kadar kalbe dokunan ve aslında ne kadar bizden biri Nadide diye düşündüğüm özellikle anne ile seyredilebilecek bir film. Çağan Irmak’ın bugüne kadar yaptığı bence en zayıf film, hiç adının altına uygun düşmemiş bir film ama bu eleştiriye girmeyeceğim şimdi hiç. Yine dağılıp ağlamaktan parçalanırım herhalde diye düşünürken ama o da ne: tüm salon kahkahalarla gülüyoruz ! Çıkışta iki dolu göz ama bol keyif hissediyoruz! Filmin bende etkisi büyük bir kaç repliğini burada tutmak isterim:

Nadide’nin gittiği kurslardan birinde kadınlardan birinin “varis çorabını kafana geçir alzheimerı önlüyormuş“ favorilerimden. _var böyle işte yaşamda dedim ya öylesine hayatın içinden bir film olmuş :)_

Nadide : siz birbirinize tosba mı diyorsunuz ?
karetta: ee evet ne diyecektik ki ? siz bize ne diyorsunuz ?
Nadide : karetta karetta
karetta: niye 2 kere söylüyonuz ?

“diyenler sadece konuşanlardır Nadide hanım, yaşamak isteyip yaşayamadıkları için“

“bu hayat benim ama yarısını başkaları için yaşadım, geriye ne kadar ömrüm kaldı bilmiyorum, belki 40 yıl belki 1 gün. Geriye kalan hayat benim artık ben nasıl istiyorsam öyle geçecek. Ben bu gemiden mutlu ineceğim!”

Önce şarkıyı dinle sevgili okur fragmanı paylaşmak yerine Selda Bağcan – O günler demek istedim.

Ve DUR dedim ya …
“tek başına olmak güzel de yalnızım çokça” diye içini yediğin şu günlerde gör aslında yalnız değilsin!
kapını kapattığın hatta kalbini kapattığın renklerini geri al ayağa kalk ve dans et dans edebildiğin kadar!
_dedim bir kere daha filmden sonra_
Kalk ve Dans et !

Bu bir ne yazısı bilemiyorum aslında her sene yazdığım gibi yeni yıl dilekleri yazısı yazmak isterdim ama içimden gelmiyor, geçen sene şunları diledim bunlar oldu şimdi bunları diliyorum gibi cümlelerim kayıp biraz. Bir yandan çok keyifli, bol gezmeli bir yanında olabildiğince can sıkıcı, dönüşümü ağır bir yıl geçirdim , “can kırıkları” doldu her bir yanım. İçimden çıkan başka başka Ayça’lar ile tanıştım, bu Ayça’lara nefret, öfke, kızgınlık, kırgınlık duydum, sonra biraz Candan Erçetin’in dediği gibi “içimden çıkan her bir parçamı ayrı yere bıraktım” belki de onlarla kendimi sevmem gerektiğini aslında bu hayatta hiç bir gereklilik olmadığı gerçekliği ile yüzleştim. Önceleri şefkat gösteremedim şimdilerde biraz daha yumuşağım kendilerine, her birine!
Fazla olduğunu düşündüğüm ya da fazla gelen herşeyi attım _bazılarını istemeyerek de olsa kaybettim_ hayatımdan, evimden ve sıra geldi içimdeki fazlalıklara dedim; onlara bir türlü gelemedi sıra. Gelemedikçe fiziksel olarak darbeler yedim; kulağım, dizim, kuyruk sokumum belim, dişlerim. Hepsi bana odağın dışarıda değil içeride olduğunu hatırlatmak için teker teker darbe vurdular: Duymadım!
Sonra gördüm ki vazgeçmekle teslim olmak ayrı şeylermiş. Sadece atarak temizlenmiyormuş ortalık üstelik darmadağınıklığın toplanması zaman alıyormuş. Her yerin dağınıklığını fark ettiğimde gördüm ki ben dışarıya dokunurken arkamda esas dokunmam gereken yerleri en önemlisi de kendime dokunmayı bırakmışım. Maskelerimi giymişim her gün sokağa çıkarken. Peki ya ben kimim ? o içimden çıkan parçalar kime ait? düşüncelerim kimin ? o düşünceler gelirken izleyici olamayan kim? gittim geldim akılda deli deli sorularla deli günler yaşayarak.
Sonucunda bir cevap oldu mu sorularıma ? “Bilmiyorum” ilk cevabım bu oldu ve dedim ki o zaman:

bazen düşebilen bazen yükleri kaldıramayan ve kaldırmak zorunda olmayanım,
karşısındakilere ya da olan bitene o işaret parmağını sallayarak yüklediğim etiketlerim
sevdiklerimim,
ve sevmediklerimim,
olduğum halimle benim diyebilmeyi ve kabul edebilmeyi öğrenenim,
insan olmayı öğrenmeye çalışanım,
kontrol etmenin, değiştirmeye çalışma arzusunun bir halta yaramadığını keşfedip ilahi akışa güvenmeyi seçebilmeyi öğrenenim,
karşılaştığım her halimle güzelim
ve Nadide hanım’ın dediği gibi
bu hayat benim ve BEN BU GEMİDEN MUTLU İNECEĞİM!

Geçen akşam yeni ayın tırnaklandığını gördük ( bu yazıyı yazana kadar dolunay oldu bile :S) Erin’le ve yine her zaman olduğu gibi ay’a bakarak ” ay gördüm Allah, amentübillah, ay gibi bahtım olsun dileklerim kabul olsun” dedik. Geçen seneki yazımı da aynı şekilde yazdığımı ve aya bakarak bir kedi dilemiş olduğumuzu gördüm. Şimdi kuytularıma sıcak sıcak sokulan 2 sene boyunca sabırla beklediğim kedimiz Sufle ile birlikte yaşıyoruz. Bunu bir umut bildim aya bakarken ettiğim duanın sonuna eklediklerim adına.

Tanrım,
Bana değiştirebileceğim şeyleri değiştirmek için CESARET,
Değiştiremeyeceğim şeyleri kabul etmek için SABIR,
ikisi arasındaki farkı bilmek için AKIL ver.

diye bitirmiştim geçen sene yeni yıl yazımı.
Ne değiştirme cesaretini
ne değiştiremediklerimi kabul etme sabrını bulabildim.
İkisi arasındaki farkı anlamak için gerekli olan aklı biraz kaybettim üstelik.
Şimdi bütün bunları bir kenara koyup

diye bitirmek istiyorum.
Bir yerden başlamak gerek. 2016 2015 ‘ten zor geçecek diyor yıldızlar gökyüzünde. Varsın gelsin, 2015 ‘i atlattıysak bunu da atlatırız. Yeni yıl kararlarım, maddelerim yok bu sefer, sadece burada, şu anda ne oluyorsa kabulde olmak dışında…

ah! en başta bir videodan bahsetmiştim,yazıyla bir bağı kalmadı artık humusu da yedik bitti ancak vesile oldu,

yeni yılda,
yeni
umutlar, mutluluklar, heyecanlar, huzur, sağlık, bereket, aşk dilemek için,
yaşanan her ne ise, ne kadar acı ise bunun bir umudun kapısının ışığına götürdüğünü görüp elimdekilere şükredebilmeyi hatırlamak için,
hayata,
aldığım her nefese ve verebildiğim her nefese,
sağlığıma,
oğlumun sağlığına teşekkür edebilmek için.

Mutlu yıllar olsun yeni yıla 3 gün kala.

Bugün partilerimizin ilkine gitmek için sabah uyandık bir güzel.. mutlu mesut kahvaltı etmek için güne başlamışken herşey mutfak dolabının kapısına kafamı koymakla( aynen koymak vurmak hafif kalır diyelim ) başladı.. ailece kahvaltı ederken sabahın 9’unda kapı tıkladı bir baktım Irode.. e bu hafta bize gelmeyecekti ?? ıhhh… geçen hafta gelecekti iptal etmişti bende rutini bozmaz haftaya gelir diye aramamıştım ama geldi.. e geri dön demek olmaz.. e sabah o çalışırken biz dışarıda olalım programı da yok.. e sular kovalar ortadayken Erin delirmez mi?? ilginçtir ki büyümüş benim oğlum ilgilenmedi ” Iro iş” dedi çıktı işin içinden…neyse mutlu mesut günümüzü geçirirken iki gün önce haşladığım tavukları bir güzel fırına verdim.. salaklığa bak.. kadın birden gelince evde yemek de yok Erin’ bir çorba yeter ama temizlik yapan kadına yeter mi? yetmez.. yaptım bir güzel.. e Erin baksın mı kadın yerken O da nasiplendi tavuklardan.. neyse biz mutlu mesut uykumuzu da uyuduk.. evet evet çoğul uyuduk: ikimiz koyun koyun, salonda yerde minderlerde :)),  bende evi temizleyen birinin olması rahatlığında uyudum Erin’in yanında yoksa gelmese ben yapacaktım bugün ( bak bir de hayal kırıklığı demiştim ya gelmesi yalana bak yalana 🙂 )uyandık elmamızı alıp Kemerburgaz yoluna Aslı-Efe partisi için kontak çevirdik.. tabii normal gitmemeli değil mi? aklıma gelen başıma gelir mi ?? yedek pantolon koymadım bu arada çantaya” yok canım neye lazım olacak ki ?? gerek yok “diyerek.. aklıma gelen yolu şaşırmaktı bu arada.. şaşırdım da iki tur attık okmeydanında en sonunda çevreyoluna ve Kemerburgaz yönüne çıktım.. Erin’in gözler iniyor aşağıya ..uleyynn sen uyumadın mı o kadar saat niye uyuyorsun şimdi uyursan gece kaçta yatarsın..yok engel olamıyorum şarkılar türküler… iyi ki uyutmadım.. birden fışkırır bir kusma ile nasıl sağa çektim arabayı bilemedim..çocuk bağlı koltukta eğilip kusamıyor..kusmak bitmiyor. hızlıca ve sakince ( tek başımayım panik olmamalıyım Erin’in benden başka kimsesi yok bilinç düzeyinde) arabadan indim bir baktım askerler düdük çalıyor zır zır.. : askeriyenin önünü bulmuş oğlum hastalanmak için.. bu sırada bir de askerlere durum raporu verip neredeyse birde komnutandan izin almadığım kaldı.. ayrıca çocuk hala kusuyor arabada neyse ki koltuğunda değil.. dışarı çıkarttım . “annee biğğğ” diyip duruyor yani efendim üstü pislenmiş ona ağlıyor “bitanem sen kus rahat rahat yok birşey ben temizleyeceğim” diye kusmasını değil pislenme endişesini geçiştiriyorum bu arada otobüsten çarşı izninden inen bir ORDU askeriyeye giriyor,bazıları “bacım geçmiş olsun” Anadolu insanı yürekliğinde, bir kısmı “iğğ” diyen, kafa atmamak için zor duran bir annenin gözündeki eziklikte,  kapıdaki nöbetçiler hala düdük öttürüyorlar oysa ki çocuk hala dışarıda kusuyor ve beyinsizler bunu görüyor.. en sonunda bir tanesi yanıma geliyor bu arada Erin pis diye arabaya girmiyor asker bozuntusu bana ” hannnfendi acele edin komutan ” vıdı vıdısı yapıyor “görmüyor musun kardeşim çocuk hasta ne yapmamı istiyorsun diyorum”, “acele edin” diyor ” o zaman ya yardım yolla askerlerinle ya da uza çabuk ” diyorum bir yandan Erin’i ve 3 tane kalmış ıslak mendiller ile koltuğu temizlemeye ayrıca Erin’i temiz olduğuna ikna edip oturtmaya çalışıyorum Erin’in surat bembeyaz asker hala konuşuyor ben dönüp ” uza dedim duymadın mı ” diyorum o uzuyor Erin sakinleşiyor ben yerine oturtuyorum yola devam ediyoruz .. askelere binbir küfür sallıyorum yine de huzur bulmuyor gönlüm..allahsız bunlar diyorum bir bakıyorum mazot ışığımız yanmış !!!.. allahım buralarda bir de yolda kalmayım derken bir sapak kaçıyor yol dümdüz sapak mapak yok Şebnem aranıyor : doğru yoldayım!.. git git bitmez doğru yol.. en sonunda sağa dönüş ve bir benzin istasyonu.. depoyu doldur devam ve Aslıların evi..
Erin’in keyfi yerinde kekleri görünce gözü dönüyor “hadi bir tane ye bakalım” diyorum sonra börek !!.. hadi yemek bitti oyun oynayalım paraşüt ile: Erin oynamaz, içeri gitmek hatta eve gitmek ister.. peki hadi gel içeri gidelim ne oldu söyle bakalım derim ” göbeğim acıyor” der ( ilk defa 🙂 yani karnı ağrıyormuş) peki gidip bir su alalım o zaman dememle beraber mutfak kapısının önünde bir daha ne varsa içindekileri eşiğe çıkartır.. e be salak kadın çocuk kusmus yarım saat önce börek verilir mi ?? sıkıyorsa verme tüm çocuklar yiyor nasıl anlatacaksın?? allahtan bu vücud denen meret gelişmiş bir varlık: kendisini rahatsız edeni kovuyor : benim gibi değil yani: ne olursan ol gel demiyor :))) neyse.. anladık ki öğlenki tavuklar NANAYŞŞŞ.. çocuk zehirlendi .. Ayça üzüldü ve kendine kızdı.. Erin’in ve bir yılbaşı hediye çekilişi aktivitesinin keyfini kaçırdı bu salaklığı..
Sonra biraz kuru ekmek ile açık çay içti ve neşesi yerine geldi.. baktık ki ateşi falan da yok.. akşam yemeğinde haşlanmış makarna ile geçiştirrerek bu geceyi atlattık .
Bunun dışında keyfimiz yerine geldikten sonra:
Hediyelerimize baktık, balonlarla oynadık, Efe’nin sarılma arzusunu yere yatırarak sonlardırmasını güreşmek olarak algılayıp ilk defa el ense çekmeye, beceremeyincede ” annneeee “diye ağladık,kukla tiyatrosunun en geyik sahne arkası oyununu izledik :), boya yaptık, sırayla hızlı araba itmece oynadık,tabii ki hep el ense gitmedi durum beraber kitap bile okuduk Efe ile.. en sonunda ışıkları kararttık sakinleşmek için biraz TV açtık.. bizim oğlan yine ara ara ilgilenmese de ilk defa bu kadar uzun uzun oturdu koltukta baktı neler oluyor ekranda, hafif bir ıhlamur sonrası arabaya binip evimize yollandık.. ( bu arada bu uzunnn cümledeki birinci çoğul eklerin birçoğu birinci tekil ya da üçüncü tekil şahıs ama anne olmak nedense BİZ kavramını kapsıyorya.. herşeyi beraber yapıyoruz mesela el ense çekerken sanki ben ortalarındaymışım gibi algılanıyor ..)

Bitti mi ?? Hayır.. çevreyolu sapağını gece gece kör gözü ile kaçıran bu Ayça insanı neredeyse Sütlücede bir uykuluk yiyip eve öyle girecekti.. en son Perpa’nın oralarda yanlış yerlere girip yolu biraz daha uzattıktan sonra sağlıkla evimize ulaştık..

Oysa ki ben dün gece ve bugün yaptığımız YILBAŞI AĞACI aktivitesini anlatacaktım.. oysa ki Erin dün gece ağacı süsledikten sonra ( çoğunluğunu ayağı ile top yapıp oynadı süslerin) bir güzel devirip ” bi daaaaa” dediğinde “yok olmaz bu iş henüz erken” demişken.. evimize bir ağaç kurmamışken ..

Şimdi iyi Erin.. rahat uyudu arabada .. umarım sabaha midesi geçmiş olur.. en çok pislendi diye ağlaması içimi eritti .. bütün kıyafetlerim senin olsun minik meleğim.. sana birşey olmasın yeter..

UNUTMADAN!! 🙂

1billion$ Pic… ahaha .. 😉

Aslı herşey çok güzeldi .. ellerine sağlık..Fernanado kurabiyeleri için ayrıca teşekkür, artık sweatshirtü hangi yüzyılda geri veririm bilemedim.. en kısa zamanda olmasını umuyorum

Öperim..