“sene sonu gösterisi yapıyor musunuz? ”

Elbette karşımdaki kişiler bunu istediğimi varsayarak:

“tabii tabiii elbette yapıyoruz” diye cevap veriyorlardı. Bense içimden ” hmm tamam otur sıfır” diyordum. Oldum olası sevemedim şu müsamere işini..hele ki yuvalarda. Oysa ben yuvaya giderken sanırım 4-5 yaşlarında kafkas oynamıştık, senelerce dolabımda saten kumaştan pantolonlarımı saklamıştım. 23 Nisanlar geldiğinde yalvarırdım babama ” nooluur ben de gösteriye katılayım” diye. Hep “olmaz! derdi babam.. büyüdükçe anladım.aslında ne gereksiz bir şey.. hele bir de prensli prensesli oyunlar? prens ya da prenses olamayan köşedeki diğer çocuklar ? acaba onlar nasıl hissediyordur kendini diye düşünmekten alıkoyamam kendimi..

Başladığımız okulda bu soruya çok hoş bir cevap almıştım ama yazmayacağım “sadece otur 10!” demiştim..

Kızma bana sevgili okur.. ben hoşlanmıyorum hepsi bu… hoşlananı yadırgamıyorum ama ben içinde olmak istemiyorum sadece sistemin.. hepsi bu..

İşte o sene sonu bu cumartesi geldi ..son 1 aydır pembe tayt ve t-shirt arıyoruz!! Neden pembe oğlum diyorum.. ser veriyor sır vermiyor! Bir de pijama istediler bizden. Ne olduğunu bir gün evde kendi kendine almanca bir uyku şarkısı söylerken yakaladığımda ağzından aldım! Almanca anlamaya başladı biraz biraz. Çok de dert değil anlamasın ama kendi kendine bazı kelimeleri uydurarak bazılarının anlamını bana açıklayarak şarkı söylemesi de ne yalan diyeyim hoşuma gitmiyor değil hani! O şarkı ve istenen pijama kafamda birleşti: sanırım dedim bu veletler bir uyku şarkısını pijama giyerek söyleyecek. Daha sonra hayatımın ilk veli toplantısında öğrendim gerçeği :)) hile yaptım accık ! O kadar olacak.. bu benim için ilk! heyecanlıyım. Tüm o okula gidecek mi ? sevecek mi ? benden ayrılacak mı? zorluyor muyum? doğru muyum? yanlış mıyım? gel gitlerini yaşadığım o harika dönemlerden sonra oğlumun okuluna veli toplantısına gitmişim!! o heyecanla soruverdim işte! Ne var ? Onlar da Erin bana söyledi zannetiler ağızlarından kaçırdılar hem de pembe kıyafetlerin ne için olduğunu da 🙂 Eh yani erkek çocuk için pembe tayt ve t-shirt istediler sormayayım mı?
Benim pembe oğlum küçük şişko domuz olacakmış meğer:)
Dört döndüm düz pembe kıyafet bulayım, uykuda giyilen pijamaya benzer bir pijama bulayım diye. En sonunda annem kumaş aldı dikti , pijamayı da eski bir ekoseli gömlekten bozdu dikti!! Hem de tam pijama oldu 🙂

Dün iki dirhem bir çekirdek giyindik kuşandık, kekimizi de yaptık ortak masaya yola koyulduk! Bizim şaşkın hala farkında değil : “niye potiye gidiyoruz ? ” diye de soruyor ..”bugün cumartesi amaaa” cumartesi ve pazarları kutsal hala kendisi için 🙂

Küçük ama yem yeşil bir bahçesi var okulun.. tüm aileler orada..herkes masaya yiyecek bir şey koymuş heyecanla çocukları beklemekte ya da sadece ben!! 🙂 Hepsinden önce bahçeye kurulmuş oyunlardan oynadık. Labirent arasından top üflemece, teneke kutuları devirmece, kavanozdaki bilye sayısını bilmece ve okulu ne kadar tanıyoruz testi yapmaca şeklinde keyifli vakit geçirdikten sonra bizimkiler giyinip geldiler.. 3 tane şarkı söylediler. Hepsi Almanca.. benimki tam söyleyemese de her hareketi biliyor 🙂 aslında biraz o anda ne olduğunu fark etti bile diyebilirim, arada bana bakıyor çünkü, gözlerini kısarak gülüyor hafif yanakları kırmızı.. bana benziyor.. gözlerim doldu..❤❤❤

Oynadıkları oyun Dev şalgam kitabının uyarlaması. Bazı çocuklar kedi bazıları tavuk bazıları koyun, inek , domuz.. Aylardır evde dinlediğim Dev Şalgam kitabı. Israrla eve almadım çünkü yuva ile arasında bir bağ olarak kalsın istedim. Ne iyi etmişim diye düşündüm bu kitabın hikayesini yapacaklarını anladığımda. Aslında böyle şeyleri bilinçli yapmıyorum. Hep aklımdaydı almak ama yoğunluktan unutuyordum. Bazen bazı şeyleri akışına bırakmak ..işte böyle hissettim.. alamadığım için üzülmek yerine alamamış olmamın bir sebebi olduğunu düşünmek hoşuma gidiyor..bazen zorlamamak gerekiyor ya hayatı.. sık sık hatırlamalıyım bunu!!

Yaşlı çiftçi amca ve teyze var.. dev şalgamı çıkartmak için uğraşıyorlar.Çıkaramayınca hayvanlardan yardım istiyorlar. Tüm hayvanlar geliyor sırayla arka arkaya.. ı-ıhh çıkmıyor.. en sonunda küçük fareye gidiyorlar. Peynirle kandırıyorlar.. en komiği fare kanıp da çıktıktan sonra fareye verdikleri peyniri bizim yaşlı çiftçi amcanın arkasını dönüp yemesiydi 🙂 Fotoğraf çektiğim için benim önümde kaldı bilmem ki gördümü herkes.. ben çok güldüm 🙂 Sonra fare geliyor en arkadan bir asılıyor dev şalgam baaammm diye çıkıyor.. 🙂 tüm oyun bu ! Hepsi rolünü çok iyi yapıyor.. kediler miyavlıyor, domuzların bir kısmı oink diyor bir kısmı hörnnkk hörnkk ( nazıl yazılır ki işte domuz sesi) çıkartıyor 🙂 En sonunda bir de uyku şarkısı söylediler pijamalarıyla.. ve sonra o harika masada ki yemeklerden yedik, geceyi de toplar ve lobutlar ile hokus pokus yapan bir abi ile bitirdik..

Yürüye yürüye eve dönerken okulun sahibinin günün sonunda bana sorduğu soruyu düşündüm..
“Aycan hanım ( bana Aycan diyor 🙂 çok tatlı bir aksanla.. benim de hoşuma gidiyor ) artık rahatsınız değil mi? ”

Erin’i görüyorum.. orada ne kadar mutlu olduğunu.. küçük ama aile gibi sıcak bir yuvada olduğunu..burnunu silmek için Erin’den izin alan öğretmenleri ve bana “kendisine dokunmamız izin verdi bu güzel bir gelişme” demelerini hatırlıyorum ilk günlerinde.. almanca konuşmayı başta istemediği için kimsenin onunla almanca konuşmadığını ne zaman ki Erin arkadaşlarıyla almanca konuşmaya başlamış ondan sonra öğretmenlerin de başladığını öğreniyorum.. çok şükür diyorum.. oğlumun gelecekteki okul hayatına kötü bir başlangıç yapmıştım ama şimdi sanırım düzelttim diyorum…

Uzun zamandır yazmadım Erin’le ilgili.. oysa ki bu sayfa O’nun için vardı ..şimdilerde büyüdü ya..yazamıyorum..oysa yuva ile ilgili yazacak, sıkıntıları, nasıl alıştığımızı anlatacak çok kelimem var kafamda..
ama bu hepsinin önüne geçti … O’nun ve ailemizin bir ilkiydi.. tarihe not etmek lazım..

Paskalya bayramı her sene ilkbahar mevsiminin başlamasıyla, ilk dolunaydan sonra pazar gününde kutlanır.Bu sene Paskalya bayramı,  24 – 25 Nisan tarihleri arasında kutlanacak

Çok eski Cermen inançlarına göre yumurta hayat kaynağının sembolüdür. Doğurganlığın sembolü tavşandır. Paskalya yumurtaları eskilerden beri çeşitli renklere boyanır. Çocuklar anne ve babaları tarafından bahçeye saklanan paskalya yumurtaları, çikolata paskalya tavşanları ve diğer şekerleri paskalya pazarı günü arayıp bulmaya çalışırlar.

Ve bize bir ödev verildi : 10 tane yumurta temizlenecek, içleri boşaltılacak! Bu işlem önce gözümü korkutsa da aslında çok kolay:

Önce yumurtaları sirkeli suda bekletiyorsunuz. 30 dakika yeterli bir süre daha fazla bekletildiğinde yumurtanın kabukları inceliyor ve delme yerine kırma işlemi gerçekleşebiliyor 🙂 Daha sonra yumurtaları su ile yıkıyorsunuz böylece tertemiz oluyorlar. Bir iğne yardımı ile tepesinden küçük altından da 1cm’e yakın bir delik açıyorsunuz. İğne ile delmek için benim bulduğum yöntem şöyle: İğneyi yumurtaya dayayıp sonra mutfak tezgahı üzerinde “tık tık tık” diye ufak darbeler uygulamak. Daha sonra küçük delikten hafifçe üfleyerek altaki büyük delikten yumurtanın içini bir kaseye boşaltıyorsunuz. İçi boşalan yumurtayı bu sefer su ile doldurup çalkalayıp aynı şekilde içini boşaltıp son temiz haline getiriyorsunuz. İçinin boşaltılmasının sebebi boyadıktan sonra ipe dizebilir ve evinizde süs olarak asabilirsiniz. Yoksa haşlanmış yumurtalar da boyanabilir ve sonra afiyetle yenebilir. 

Bu boş yumurta kabukları ile okula gittiğimizde bizi hazır masalar bekliyordu. Masalarda boyalar, kavanozlar içinde kum ve çöp şişlere geçirilmiş ve 1cm inceliğinde kesilmiş şişe mantarları.

Yumurtaları büyük deliklerinden bu çöp şişlere geçirip boyuyorsunuz canınız istediği gibi 🙂 Sonra kuruması için kuma saplı olarak bırakıyorsunuz. Biz giderken almadık yumurtaları, bir gün kuruması için bekleyecekmişiz. Bugün eve dönerken bir kısmını bize verecekler bir kısmı ise pazartesi günü de bahçeye saklanacak yumurtaların bulunması için kullanılacak. Bugünde içi doluyumurtaları boyayacaklar.

Tüm bu işlemlerden sonra gündüz biz gelmeden çocukların bizler için hazırladığı paskalya çöreğini yedik sıcak çaylar eşliğinde. Tarifini veremiyorum çocuklarda gizli 😉 Benim için çok önemli bir gündü. Erin’in okul-fobik bir çocuk olmasının korkuları içerisinde geçen alışma sürecinden sonra okula güle oynaya gitmesinin yanı sıra ben de onunla o küçük masalarda oturup bir şeyler yaptığıma çok seviniyorum. Bu konu ile ilgili de bir yazı yazmanın vakti geldi çünkü geçen gün 23 Nisan etkinlikleri kapsamında hediye arkadaşımıza hazırladığımız karta imzasını atarken bana
“anne lütfen altına da Erin Poti’de yaşıyor orası Erin’in okulu” yazar mısın dedi!

Dedi valla..

Aynı gece uykudan önce masaldan sonra:
“annneee yaşşasıııın” dedi
“ne için” dedim
“yarın Poti varrr ve ben orayı çokk seviyorum arkadaşlarımı da” dedi..

Bu cümleleri duyacağımı bana söyleseydiniz çok gülerdim.. şimdi de gülüyorum: oğlum mutlu olduğu için..

Dün paskalya şöleninden sonra odada oynarlarken bir arkadaşı diğerinin koluna vurmuş ve çocuk ağlıyordu biz de kapıdan izliyoruz. Bir baktım ki ağlayan çocuğa Erin sarılmış teselli ediyor 🙂 Sonra teselli ettiği bahçede geldi Erin’e çaktı 🙂 Erin “A. benim arkadaşım değil artık sevmiyorum onu” diye ağlıyordu. Merdivenleri çıktı  ve A. bağırdı ” Eriiinn hadi gel yakala beni” kahkahalar atarak biraz önce arkadaşı olmadığını söylediğini de unutarak koşmaya başladı.. Çocuk olmak böyle.. arkadaşları var.. mutlu.. birbirlerini seviyorlar her anlarından belli.. Benim için özel bir gündü.. Yılın başında o masalarda ” acaba olacak mı? ” diye beklerkenki endişelerimi unuttum bile..

Yanımda fotoğraf makinemi götürmedim ki bunun sebebi var: yuvada zaten çekiyorlar ve her ay bize gönderiyorlar ama yayınlamamızı istemiyorlar. Bu çok doğru, diğer aileler çocuklarının fotoğraflarının internette yayınlanmasını istemeyebilir. Bu sebeple telefonumla idare ettim. Ama başka arkadaşlar getirmişti böylece ben de bir daha ki sefere götürebileceğimi öğrenmiş oldum 🙂 Aslında iyi de oldu böyle etkinliklerde genelde fotoğraf çeken kişi olup etkinliğin tadını çıkartamıyorum bu sefer bir kaç kare yetti bana. Çekenler bana gönderecek o zaman yumurtaların son ipe dizilmiş hali de hazır olduğunda notumu alırım buraya. Üstelik Cumartesi akşamı küçük bir kilisede paskalya ayinine gideceğim ve fırsat olursa pazar sabahı da Erini götüreceğim..farklı kültürleri tanımak güzel 🙂  Harika fotoğraflar çekebilmeyi de hayal ediyorum..

Şimdiden kutlayan herkesin paskalya bayramını kutluyorum ..

Özlem giderilir..:)

Bu hafta Erin hep evde! Özlemişim.. ama alışmışım da günlük rutine.. yine de umurumda değil.. sabah kahvaltı yapmayı, beraber el işleri yapmayı, parka gitmeyi, yemek yapmayı hepsini hepsini.. evet BEN BIRAKAMIYORUM bunları! Çocuğun şimdi her akşam yatarken” yatçaz kalkcaz potiye mi gidicez?” diye sorması muhtemelen benim beynimdeki soru! ama evet pazar akşamı yatçak kalkçak potiye gidecek.. bu kaçınılmaz.. ama evde olmasının tadını çıkartmak.. paha biçilemez.. zaten grip halinde olduğumuz için pek sokaklara dökülemiyoruz böylece evde vakit geçiyor. Aslında amacım evde biraz sıkılmasını sağlamaktı ama ne mümkün! sıkılınca “anne bana tv açar mısın” diyor. Biliyor anahtar kelimeyi. Tv açılmasın diye iş başa düşüyor!

Bir mickey müzikali programımız cumartesi kulak ağrısı ile iptal oldu! Buna çok üzüldü ama geri dönüşü yoktu olayın çünkü soluğu hastanede aldık. Normalde Erin pek hasta olmaz ama bu cumartesi annem ben çekimdeyken aradı ve ” kafasını koyamıyor ağrıdan, ağlayıp duruyor” deyince, atla getir hastaneye dedim. Yanında olmadığım için durumun vehametini anlayamadım. Cep telefonumu da evde unutmuş olduğumdan annem beni çekim yaptığım ailenin telefonundan arayınca önemli sandım.  Sonuç: muayeneden sonra geçen kulak ağrısı! Olan  mickey müzikaline oldu 🙂 Sağlık olsun. Biz de cuma günü için Pinokyo müzikaline gitmekye karar verdik. Haftasonu çalışıyor olan bir anneye yapılacak en büyük üç kağıttı bu sanırım!

Madem hastasın o zaman evde kalalım dedik.. yeni başlayan mektup arkadaşı zincirmiz için oturup kendimizi tanıtan kartlar hazırladık. Ben kestim Erin yapıştırdı. Üzerine bu aralar en büyük hevesi olan yazı yazmak konusunu tatmin etmek üzere kendi adını ve arkadaşlarını adlarını yazdı. Ertesi günde birlikte postaneye giderek üzerlerine pul yapıştırıp yolladık. Bak postacı geliyor şarkısı eşliğinde postaneyi ve mektup göndermeyi tanıdık! Sosyal ağların ve sanal ortamın bu kadar gelişmesi sonucu unuttuğumuz bu kavramı hayatımıza soktuk. Bundan sonra sık sık postaneden mektup yollayıp postacı yolu bekleyeceğiz. Erin’in talebi üzerine kapımızın yanına posta kutusu da asılacak! Tabii yukarı çıkıp mektup bırakan postacı kaldıysa şanslıyız, korkarım ben mektupları takip edip alıp posta kutusuna koyacağım 🙂

Ve kurabiye yapmak! En büyük keyif benim için.. hamuru beraber yoğurmak ve sonrasında kurabiye kokan soğuk kış günü sıcak bir ev! Tarifini hemen veriyorum. Çok basit

250gr tereyağ ( ben az koydum miktar az oldu böylece)
2 yemek kaşığı bal
1 yemek kaşığı portakal suyu
Bu ikisini karıştırın. Ayrı bir kapta
2 bardak un ( yağ az olunca un da az oldu tabii)
1/2 bardak pudra şekeri ( bunu da az koydum)
1/3 bardak dövülmüş ceviz
1/4 çay kaşığı tuz
bunları tereyağ karışımına ekleyin, yoğurun yumuk ellerle. 3 saat buzdolabında beklesin ( ne mümkün 1 saat ancak bekleyebildik)
Sonra toplar haline getirin ve fırına koyun. Piştiğini kokusundan anlarsınız zaten. Soğuyunca üstüne pudra şekeri serpin der tarif ama ben eser miktarda renk versin diye serpiştirdim

Tatil günlerinde evde bebenizle sıcacık kurabiye kokulu bir akşam üzeri geçirin.

Ertesi sabah da havada parlayan güneşe aldanıp parka gidin! Yuvası tatil olan çocuklar parklarda oynuyorlar 😉 Hep beraber ebelemece oynasınlar, koşsunlar, temiz hava alsınlar..

Hadi sonra “pazar akşamı yatcaz kalkcaz potiye gidicez” cümlesine ikna edin.

Ve son olarak da en çok özlediğim evde müzik dinleyip dans ederken oğlumun fotoğraflarını çekmek kısmı! En keyifli sabahlar dansla başlar!

Kendi fikrim ise şu: Sevgili Berrah lütfen o okulu hızlıca terk et, ilaç verilmesini söyleyen arkadaşa da o ilacı kendisinin almasını ama ilaçtan önce belki biraz bu hayatta yoga yapabileceğini ya da bir sevgili bulmasını ilet. Bu nasıl bir yaklaşım. İlaç ne diye veriliyor. çocukların ilacı kendileri olamıyor mu?. Bu yuvanın hatta şikayet edilmesi gerektiğini düşündüm: endişeyi azaltıcı ilaç ile yuvaya alıştırma !

Tam da okul ile ilgili yeni tecrübeleri yazmayı planladığım ancak henüz tam rayına oturmadan bahsetmek istemediğişm bu günlerde yorumunla beraber yazmam gerektiğini düşündüm. Aynen tecrübe ettiğimiz ilk 3 yuvada seninki benzeri yaklaşımlar ile karşılaştık. Çocuğum beni bırakmak istemiyor diye sorunlu muamelesi gördük (ikimizde) oysa ki yeni bulduğum yuvada “insan” muamelesi gördük ve bazı çocukların bu sürece yavaş bazılarının daha hızlı adapte olduğunu yaşadık. Üstelik çocuğun kendi kendine alışmasını sağlamak ya da “bırakın ağlasın alışır” cümlesinin çok da gerekli olmadığını deneyimledik. 9 aralıktan beri Erinle beraber her sabah önce 2 saat olmak üzere yaklaşık 10 gün gittik. Merdivenlerde oturmak nedir? Annelerin bekleyebilmesi için, beklerken çocuğun arada gelip annesini görmesi için başka bir yöntem yok mu? Bu hafta başından itibaren öğlen yemekleri almaya başladı Erin ve 1’er saat anlaşarak bırakmaya başladık. Geçiş dönemi çok yavaş ve yumuşak oldu. Öğretmenlerin tavrı burada çok önemli hele de çocuğun geçmişinde tatsız tecrübleri varsa. Şimdi kahvaltı da eklendi. Evet bu beklediğimden hızlı oldu ancak buna sebep olan ayrıca Erin’in yaşının da ilerlemiş ve ihtiyaçlarının farkında olduğu bir döneme girmiş olması. Belki biraz ara verebilirsiniz. Nerede yaşıyorsun bilemediğim için yuva önerisinde bulunamıyorum belki semtini söylersen güzel öneriler gelecektir. Yuva deneyiminin bir insanın okul hayatının temeli olduğunu düşünüyorum. O yüzden ben de senin gibi çok çaresiz hissediyordum geöçmiş yazılarımı okuduysan belki okul maceralarımızı biliyorsundur. Bunun tamirine öncelikle “okul” kelimesini hayatımızdan çıkartarak başladık, bunun yerine “oyun evi” kelimesini koyduk ve çok da fazla ağzımıza almadık. Sonrası biraz şans oldu: evimize yakın bir Alman kadının işlettiği bir yuva bulduk. Şimdilik düzene girdi en azından bırakıp saat 1’e kadar bensiz kalabilmesini sağlayabildim bu bile benim için yeterli oldu. Önce sen seveceksin, güveneceksin ve kararlı olacaksın ki çocuk da aynı hislere ulaşabilsin. Ben hiç olmayacak sandım aynı buhranlar içerisinde ama yaklaşımı değiştirince daha kolay oldu herşey.Dediğim gibi bilir kişi değilim ben tecrübelerimi yazdım. Yardımcı olabilecek varsa mesaj aşağıda.

merhabalar ayça, şükürler olsun ki, ben oğlumu 2yaşına kadar emzirdim fakat keşke çook daha uzun emzirebilseydim…
oğlum şimdi beş yaşında, emzirdiğim günlere dönmeyi öyle çok istiyorum ki, her açıdan:( kafam karışık, konuyla çok ilgili değil ama dayanamadım sana danışacağım, sana ve okurlarına… beş yaşındaki oğlum üç haftadır anaokuluna gidiyor, gidiyoruz desek daha doğru olur. Ben merdivenlerde onu bekliyorum o ise sınıfın kapısından çocukları izliyor arada yanıma geliyor:(( çok çok üzgünüm okulun sahibi psikolog bayan dışarıdan, bir psikiyatrıdan destek almamız gerektiğini söyledi… Okulda bu gibi çocukların olduğundan bahsetti, psikiyatrın verdiği, endişe azaltıcı ilaç sayesinde çocukların sınıfa girdiğini ve okula çok çabuk adapte olduklarından bahsetti… Büyük ihtimalle oğluma da aynı ilaç verilecek.. Ne yapayım, ne yapmalıyım:(( haftalardır okulun merdivenlerinde oturuyor oğlumun sınıfa girip arkadaşlarıyla diyalog kurmasını bekliyorum ama olmuyor, bu arada ben çok bunalıyorum ve tabi bu durum oğluma yansıyor… o da çok etkliniyor tabi, son zamanlarda çok hırçınlaştı… Şaştım kaldımi yoruldum… Bundan öncede bir okul maceramız olmuştu ve zorla içeriye alınmasından çok rahatsız oldum ve üç günle bitirdim. Bu kezde aynı şeyi yapmak istemiyorum. Ama ilaç da kullanmasını istemiyorum.. Ben oğlumu emzirdiğim günlere dönmek istiyorum AYÇAAA:((

Gunlerdir heyecandan ölüyorum da kimselere ses etmiyorum

Bundan bir iki ay oncesinde bir oyun okulu açma fikriyle yola çikip son tahlilde kendimizi bir yuvada bulduk.. hizli çekim bir anlatim oldu bu ama işin doğrusu bu..

Bu yuva nedir, neresidir, biz ne oyun okulu açmak istedik, neden açmadık, ben nereden nereye geldim, 3 yaşindan önce böyle bir kararım yokken nasıl birden oldu v.s v.s.. soruların cevapları hepsi ayrı bir post konusu..

heyecanım bambaşka

Dün sabah evden bir sürü endişe ile yola çıkıp kapıdan içeri girene kadar kalbim ağzımda attı attı durdu..

Erin dün ilk defa bir yuvadan adım attı.. İlk defa bensiz, aileden biri olmaksızın, tanımadığı bilmediği bir ortamda tek başına bir birey oldu .. Erin, benim oğlum, isteklerini ifade eden, ihtiyaçlarını söyleyebilen, yemeğini kendi başına yiyebilen, uykusu gelince uyumayı isteyen bir birey oldu dün..

Kaygılarım sonsuzdu aslında.. ilk günü tam gün geçirmesi konusunda korkularım vardı. 18 ay pedagog muayenemizde doktor bize Erin için 2 yaşın uygun olduğunu söylemişti.. gerek 10 ayından itibaren oyun gruplarının yani arkadaş kavramının içerisinde olması, gerek kişiliği, gerek gelişimi açısından 2 yaşı itibari ile bizimle yetinmeyeceğini belirtmişti .. ben buna inanmamıştım. 3 yaş uygundur demiştim..

Dün kapıdan içeri girmesi ile ben dahil oradaki herkesi yanılttı benim küçük kuzum..

Sanki hergün oraya gider olgunluğunda ablasının elini tuttu ve ortama girdi.. gidip gelip baktılar gözlemlemek için.. her seferinde şu cümleyi duydum : ” buraya iyi hazırlamışsın sen galiba Erin’i”.. doğru aslında .. bu kararı verdiğim günden beri O’na anlatıp durdum” Erincim biz seninle yuvaya gideceğiz.. çantanı takacaksın.. orada ablalar olacak. arkadaşların olacak. onlarla oyun oynayacaksın, yemek yiyeceksin, uykun gelince uyuyacaksın.. tamam mı annecim??” diye kimbilir kaç kere sordum bilmiyorum.. her seferinde ” hamam!! // yani tamam//” dediğinde bunu gerçekten anlamış olabileceğini düşünmedim..anlamış ama..arada “çanta takçan okula gitçem top oynıycam” dese de bunun anlamını bilmesine imkan yoktu. gerçekten çanta takıp okula gidip top oynadığında anlamı yerine oturdu :=)

Uykudan kalkana kadar benim orada olduğumu bilmiyordu.. uyanınca oradakilerin izni ile yanına gittim. İzni ile diyorum çünkü ilk gün beni görmesi onu dağıtabilirdi ama gün boyunca beni aramadan ortama uyum sağlamış olmasından dolayı izin çıktı bana.. yanına gittim o sırada hava güzel olduğu için hava almaya çıkıyorlardı.. bana baktı ve güldü.. sonra yoluna devam etti..içim biraz buruldu bu noktada.. toparlanıp yanına gittim. hep beraber Aybalacım kulaklarınızı çınlatıp ” dön dön kelebek oynadık” :)) sonra içeri akşamüzeri kahvaltıları için girdiler.. hemen oyun odasına geçti bizimki :=) yüzüme bakmadan diyelim!!.. güzel güzel kahvaltısını ettikten sonra gitmek üzere hazırlanmak istediğimde ” ben parka çıkcam oynıycam” dedi.. park dediği normalde yuvanın bahçesinde duran ama mevsim itibari ile ayrı bir odaya alınmış olan oyun bahçesi.. kaydırak , top havuzu v.b bahçe oyunlarının olduğu bir oda.. gitmek istemedi yani..biraz daha oynamasına müsade edip tekrar geleceğiz sözü verdikten sonra oradan ayrıldık.. yol boyunca bana yaptıklarını anlattı..Akabinde ilk teyzesini gördüğünde ilk cümlesi ” ben okula gittim” oldu 😀

Gün boyu neler yaptı orada ?? sabah oyun odasında tanışma seansı yaşadı bir kere.. ve gün boyu yanında ona olası bir huysuzlanma,sıkıntıya karşı bir abla vardı elinden tutan, daha sonra oyun parkına geçip biraz enerji attılar. Hemen arkasından ingilizce sınıfları vardı!! :=) ingilizce dediğim İrlandali bir abla //öğretmen// sınıfa girip onlarla ingilizce konuşarak oyun oynuyor. //İrlandalı olması ayrıca kişisel tercihlerim açısından beni çok memnun etti İngilizlerin, İrlandalıların aksanının hastasıyım 😛 // sonra eller yıkandı yemek yendi.. ayda bir aburcubur gününe denk geldik. Menü orada yapılmış ev yapımı pizza!! bende yedim harikaydı :=)!! diyeti bozmak çabasında olsam bir porsiyon daha yerdim amaaa yemedim: tebri tebrik bana!! yemekten sonra dişlerini fırçalayıp uyku odasına geçtiler.. Okulda 3 grup var.. 2-3 yaş grubu (en küçükleri 17 aylık bu arada): hala bezleri olan, öğlenleri uyuyan ve sadece oyun oynayan bir grup bir üst grup var 4-5 yaş grubu .. isteyen uyuyabiliyor bir de 5-6 yaş anasınıfı var.. Bina 3 katlı zaten yeterince büyük.. ve birde kocaman bahçesi var.. bu benim için en önemli kriterdi..Nişantaşı civarında bizim evin salonu kadar bahçeli yuvalardan dolayı yuva antipatim başlamıştı.. Uyku esnasında ablaları onlara eşlik ediyor.. arada çıkıp baktım ..hepsi melekler gibi uyuyorlardı.. Uykudan uyanınca hava güzel diye bahçeye çıktılar ama arka bahçe güneş almadığı için ön tarafa çıktılar ki okul çıkmaz sokakta bulunduğu için son derece iç huzuru bulduruyor insana..En büyük gözlemim ablaların gözlerinin içinin sevgiyle gülmesiydi.. bu yaştaki çocukların sevgiden daha büyük neye ihtiyacı var ki ??

Artıları fazla ama eksileri de olan ancak düzeltilmesi için açık  fikirli insanların toplandığı bir kuruma rastlamış olduğum için son derece keyifliyim. En büyük eksisi Çengelköyde olması!! fakat köprüden hemen sonra kısaca ulaşabiliyorum. Çengelköyde olmasının en büyük artısı şehir dışında gibi, yüksek bir alanda oksijeni daha fazla bir ortam sağlaması ..Üstelik boğaz manzarası bile var 😉

Bir süre haftada bir gün orada olacağız.. daha sonra ikiye çıkacak bu süre.. gidişata göre bakacağız.. çoğul konuşmamın sebebi genel annelik psikolojisi cümlesi değil: bende orada olacağım ama başka sebepler ile.. bunun gizemi daha sonra çözülecek.. şimdilik bu post Erin’in ilkini not almak, heyecanı yazmak amaçlıydı..

Erin’in bu duruma bu kadar hazır olabileceğini ben bilmiyordum.. bana ilk başta beni isteyebileceğini, ağlayabileceğini v.b davranışlarda bulunabileceğimi buna esas benim hazırlanmam gerektiğini söylediklerinde içimden ” benim oğlum uyumludur olmaz birşey ” demiş olsam da yanılma payımı yüksek tutmaya çalıştım. Sırf bu sebeple heyecanlıydım. Yanıltmadı beni Erin.. ona kocaman bir teşekkür aslında.. sonra da bize o teşekkür.. Bu bir günde olmadı tabii ki.. en büyük çabamız zekasını geliştirdiği söylenen oyun/oyuncaklardan, dil gelişimini desteklemek amaçlı yapılan sonsuz aktivitelerden ve bunun benzeri davranışlardan öte sosyal, kendi ayakları üzerinde durmasını becerebilen, taleplerini dile getirebilen bir birey ortaya çıkartmaktı.. ailece buna destek verdik ve sonunda galiba istediğimiz noktanın başlangıcına geldik. Dün aslında şunu da gözlemledim. Kurmuş olduğum oyun grubu platformu uzun vadede bize çok şey katmış. Bana dediler ki ” oyun oynadı tabii çocuklarla şimdi burada yemek yemeği grup halinde davranmayı da öğrenecek” İşin güzel tarafı Erin ve diğer oyun grubu arkadaşları geçen 1.5 sene içerisinde sadece oyun oynamadılar Onlar beraber davranmayı gördüler, beraber oturup yemek yediler, masa başında kısa süreli de olsa // yaşları için uygun olan buydu zaten // bazı yine onlara uygun materyaller ile aktivite yaptılar. Çoğunluk serbest zaman geçirip bir arada yaşamayı öğrendiler. Dün gözlemledim ki ve bana söylendi ki hiçbiri boşuna değilmiş.

Devam gelecek..

Hmm unutmadan.. Erin aksam deliksiz uyudu o kadar yorulmus ki .. tabii yuva sonrasi alisveris de eklenince cani cikti yavrumun.. sabah gozunu acti odasindan bagirdi ” KİTAP OKIYCAM!!! :=) Erin pek kitap sevmez öncelik resim ya da muziktir onun icin daha sonra oyuncaklari en son kitap tercihidir.. dun orada kitap okudular hep beraber, Erin de orada kendine bir panda oyuncak seçmiş Pandaya kitap okumuş.. sanirim hoşuna gitti hepsi birden okuyunca..

Daha cok sey gorecekmişim :=)

Hayırlısı diyelim..