O zamanlar sanırım henüz sadece doğum travmasını atlatmaya çalışıyordu. Bu kitap sayesinde paniklemeden sakin kalmayı başardım.

Sonrasında uyku eğitimi verirken de çok faydasını gördüm.

Belki bu nedenle şu anda 3 yaşındaki kızım çok da fazla ağlayan bir bebek değil.

Ama ağladığı zaman ben bunu hala bir “fırsat” olarak görüyorum ve ağlamasını teşvik ediyorum.

Ayrıca 60 aylık bir çocuğun okul, ders ve ödev sorumluluğunu taşıyabilmek için çok küçük olduğunu düşünüyorum.

dün akşam bizim ela ile yaşadığımız ağlama krizi üzerine bu yazı tam oldu! biliyorsun ela 5 eylül 2007 doğumlu . bu eylül 5’te tam 60 aylık oldu ve ilkokul 1.sınıfa başladı (mecburen bakanımız yok + anasınıfına bir kere daha gitmek istemiyorum ben büyüdüm okula gitmek istiyorum dedi diye bizde baba ile ortaklaşa karar alarak okula yazdırdık…) babannemiz okulun ilk günü tatile gidiyorum diyerek gitti hala dönmedi, annem feriköydeki evini kiraya verdi göztepeye taşındı sonuç ela eve bakıcı istemedi. bende sabahları 8 gibi elayı etüdlü bir kreşe gönderiyorum sonra 11’de okul servisi geliyor elayı alıp okula götürüyor. akşam 5,30 ta okuldan çıkıyor ben her akşam müdürümden izin alarak ortalama 1,5 – 2 saat erken çıkıp elayı servisten karşılıyorum vs. vs. vs. sonuç hanımefendi ile geçen hafta ödev krizi yaşadık ben çok kızdım aslında kendime ama kendime engel olamayıp hırsımı ela’dan aldım. neymiş efendim öğretmen ses veriyormuş tahtaya yazarken ela bir kısmını yazıyor ama bitiremeden tahtadakini silip diğer kısma geçiyormuş. doğal olarak derste tamamlayamadığı için öğretmen evde tamamla diye defterine not yazıp gönderiyor bende bir daha eve ödev getirme mühim olan dersi derste takip edip dinlemen dedim fakat olayı abartıp bu ders bir daha eve gelirse seni eve almayacağım gibi gerzekçe birşey söyledim::(( sonrası dün okulla birlikte atlantis sirkine gittiler, dönüşte diğer çocukların anneleri onları okuldan almış bizde sen neden almıyorsun beni okuldan krizi ile birlikte eve gelince ödevim olursa beni eve almayacak mısın sendromu+ağlama krizi:::((( evde olduğumuz için anlattım ben sana ödevin konusunda yardımcı olacağım elimden gelen desteği sana göstereceğim, yapamadığın yerlerde öğretmeninden yardım iste vs. vs. vs…. ağlama artık böğürme noktasına gelince benim sabır taşım çatladı ve artık ağla istediğin kadar belki rahatlarsın gibi saçma bir cümle olarak ağzımdan döküldü. ela’nın cevabi ise o kadar canımı acıttı ki resmen nutkum tutuldu hala yazarken içim titriyor:( tamam biliyorum bana kızıyor musun, kızıyorsun!? sen benim ölmemi mi istiyorsun? öleyimde kurtul o zaman:( bizim evde kimse sesini yükseltmez böyle saçma sapan cümleler kurulmaz bunları nerden nasıl öğreniyor bilemiyorum ama dün akşam ki çaresizliğimi bir görmeni isterdim… sustum olmadı, anlatarak destek verdim olmadı, ağlamasına izin verdim olmadı ben ne yapmalıyım bana bir akıl ver lütfen ::((

Ayrıca bu yetişkinler için de olan bir durum. kötü bir gün geçirdiğimizde, ya da canımızı sıkan bir şey olduğunda incir çekirdeğini doldurmayan şeylerden kavga çıkartabiliyoruz.

Buna herkesin hakkı var diye düşünüyorum. Hele ki bir çocuğun.

Elinize sağlık çok güzel bir yazı.