Anneyim, fotoğrafçıyım, yoga yol göstericisiyim. 40 yaşı doldurmak 41. seneye kucak açmak üzereyim. Hayata sadece bir adet olduğunu hatırlayarak bakmaya çaba sarf ediyorum.

• Eşinle nasıl tanıştın?

2000 yılının Ekim ayında Menekşe Yaylasında 

• Çocuğun ne zaman dünyaya geldi ve ne şekilde ve nerede?

2007 yılının 16 Mart Cuma günü evlilik yıldönümüzde İstanbul’da neredeyse 10 ayını tamamlayarak çıkmak istemeyince çıkmasına yardım edilerek dünyaya geldi :=)

• Bir süre farklı bir deneyim yaşadınız, bunu anlatır mısın biraz?

Geçtiğimiz son iki senedir biraz farklı deneyimlerimiz var evet. Evimizi kapattık, oğlumuzun okulunu bir sene dondurduk, bir yazı karavanda geçirdik sonra karavanla bir yola çıktık . Bir takım aksiliklerden dolayı karavanı Türkiye’ye getirip yola tren ile devam ettik döndük önce İstanbul’da bir eve yerleştik sonra yazın Bozcaada’da yeni bir yaşama başladık. İstanbul’u bıraktık adada yaşıyoruz, oğlumuz orta okula orada devam ediyor. Hepsi bu.

• Bu yolculuğa çıkarken çevrenin tepkisi ne oldu?

Nasıl yani Erin okula hiç mi gitmeyecek??!!! sorusu en çok sorulan oldu. Kimseden olumsuz bir tepki almadık. Bu yolculuk öncesinde İstanbul’da yaşadığımız evi kolilere sıkıştırıp kutu kutu ofisimize yerleştirdik ve yolculuğun planlarında ortaya çıkan aksilikler içinde annemin evini bize açarak neredeyse bizi 2 ay misafir etmesi çok büyük bir destekti bize. Dönüşte Bozcaada’ya yerleşeceğimizi söylediğimde yolculuktan daha fazla tepki aldım bir çok kişiden. “aaa orada doğum fotoğrafı nasıl çekeceksin?” “bunca yol kat etmişken işini mi bırakacaksın?” gibi sorular ile kalbim çokça darlandı. Eğer bir tepki verdiyse de çevrem ben buna bakmadım . Bir tek hayal vardı : YOLDA OLMAK.

• Nasıl bir deneyim kattı size?

Üzerinden bir sene geçtikten sonra bu soruyu cevaplamak biraz daha zor. Yaşananalar ufak ufak siliniyor, fotoğraflara bakmadan aklına gelmiyor ama hisler hatırlanıyor. Hayatta herşeyin bırakılabilir olduğunu, tekrar yeniden başlanabilir olduğunu, herşeyin önünde sağlık ve ailenin olduğunu anlattı yollar. Ne kadar yol yaptığının içindekileri de kendinle götürüyorsan bir önemi olmadığını yolculuğun sadece dışındakilere değil içindekileri de yapışmadığında başladığını ve çocuğun çocukla birlikte olması gerekliliğini gösterdi .

• Bir kez daha yapar mısınız?

Aynısını yapmam ama yine bırakırım yine giderim yeni yerler görürüm yeni insanlar tanırım fakat trenle yapmam. Trenle yolculuk etmek bir kere çok para harcamak demek, şehir merkezlerinden uzaklaşamamak demek, sürekli bir diğer trenin peşinde olmak yüzünden rotadan sapamamak demek. Bir daha geri dönsem kar kış demem karavanla yola çıkarım. Karavanla yapılan yolun konforu ve keyfi yazarak anlatılamaz. Trenle yapmak istediğim tek bir rota var şimdi burada yapmam demiş bulundum ama kuzey Avrupa’yı trenle geçmek istiyorum.

• Hatırladığın en güzel anı neydi?

Her biri birinden güzel anılar biriktirdik, hepsini düşündüğümde bir kaç tanesini sıralayabilirim:
2017 yılına koşar adım girişimiz beni güldürüyor. Yeni bir yıla, koşarken birden durup “amanın yeni yıla girmişiz” diyip Rialto Köprüsünün altında Venedik’te hiç planlamadığımız gibi bir giriş yaptık.
Yeni yaşıma Barcelona sınırını geçerken girişim var gece yarısı, trende.
Normandia’da bizi misafir eden Beste ve oğlu Leo ile Manş denizinin tabanında sular çekilmişken deniz tabanı incelemek paha biçilemezdi ve son olarak da Paris’te bizi evine kabul eden bizi hiç tanımayan aileye duyduğum sevgi.

• Hatırladığın en kötü anı neydi?

Erin’in Roma’da 4 gün boyunca 40 derece ateş içinde yatması ve son durak Sofya’dan İstanbul’a gelirken yine Erin’in bağırsaklarının bozulması, açık olan tek tuvaletin Bulgar’da kalacak vagonda olması ve o tuvaletin sadece neredeyse bir delikten ibaret olması ve o sırada Bulgar polisinin pasaport kontrolünü bitirip vagonların ayrılacak olması ile bizim Türkiye’ye gelecek vagona yetiştiğimiz ara içinde geçen süre. Erin’in can yanması, ağrısı ile Bulgar’da kalacağız endişesi arasında gidip gelmek.

• Gelecekte çocuğun için nasıl bir eğitim hayatı planlıyosun?

:=) Benim bir planım yok umarım Erin’in kendisi için mutlu olacağı hayalleri olur. Planları biz yaparız ama hayat olur o yüzden hayalleri olsun lütfen.

• Gelecekle ilgili hayallerinden paylaşmak istediğin var mı?

Var. Lavantalar ekmek istiyorum Bozcaada’daki evimizin tarlasına üzerine büyük resimler çizmiyorum sadece şimdilik ekmek ve büyümelerini seyretmek istiyorum. Erin’le birlikte bisiklet projeleri üretmek şimdilerde hayalim bunun için bu sene antrenmanlara başlayacağız dilerim. Kuzey Avrupa’yı görmek istiyorum kimbilir belki bisikletle geçeriz bu sefer. En önemli hayalim ya da dileğim diyelim tüm bunları yapabilmek için akıl ve beden sağlığımızın yerinde olması çünkü gerisi teferruat.

Ne tavsiye edersin diyorsun ya ?

Olduğun durum ve hal her ne ise onun içindeyken nefes vermek mümkün mü ?

Herkes tercihlerine göre bedeller ödüyor ve hiç bir zaman dışardan gördüklerimiz salt gerçeği yansıtmıyor.

Kim bilir hayalim diye baktığın hayatın içinde olsan ne hayal ederken bulacaksın kendini.

ahamkara (ego) ya hep bir fazlasını talep edecek ya mevcut durumu korumak isteyecek.

Olduğun durumu fark et..izle..nefes ver..

olman gereken yerdesin

Geçen sonbahar demiştim “ herşeyi bırakıp gitmeye hazırım” diye, bu kayıpla beraber geri dönüşü olmayan bir noktayla hayallerimizi yapmaya doğru kocaman bir adım attım. Kabule geçtim: kontrol etmenin gereksizliğini kabule geçtim ve bir hayalimiz var yıllardır, bunu yapmadan bu  hayattan gitmeyeceğiz dedim, “ben bu gemiden mutlu ineceğim” dedim. Uzunca bir süredir dilimizde olan planı uygulamak için Erin’in 4. Sınıfı bitireceği Haziran ayını iple çektim. Yaz kamplarının organizasyonu,  kendi işimin yavaşlatılması, yaşamımızın yavaşlatılması için gereken ve karşıma gelen tüm adımları atmaya başladım: acele etmeden. Okulların kapatılmasına yakın Erin’in okul kaydını dondurduk: süresi belli olmayan “ yurt dışına” çıkıyor gerekçeli dilekçeyi e-devlete işledik aynı zamanda uzun bir süreçte Erin’e de durumu işledik. Önce okuldan ayrıldı, okul kapanmadan 1 hafta önce herkesle vedalaştı sonra kedimizi canım dostum Vuslat’a emanet ettik birlikte (elbette dönüşte geri almak üzere) Sufle ile vedalaştı daha sonra evimizin tek tek her odası ile vedalaştı: kendi odasındaki vedasını uzun tuttuğunu yazmama gerek yok ancak veda etmenin önemini vurgulamak isterim. Her bir odaya teşekkür edip evimizi kapattık eşyalarımızı koliledik ofisimize yerleştirdik.

Önce yazın başında ana- oğul birlikte Kaçkar Kampımızda 1 hafta geçirdik sonra dönüşte evi kapattık ve Kaz dağlarına doğru yol aldık. Çok da kolay olmayan bir 2 ay geçirdik: hem çok eğlendik, hem çok dinlendik hem de çok yorulduk; sağlıkla ve keyifle Kaz dağlarındaki 7 kampı tamamladıktan sonra bu sefer Bozcaada’ya ulaştık. Bugün  bu yazıyı yazarken Bozcaada’daki son kampın bir gün öncesindeyim. Çocuk parkının karşısındaki çam ağacının altında oturdum, adanın rüzgarı çok güçlü bir kaç gündür ancak yüzümü okşarken rüzgar aldığım karardan çok mutluyum:

Artık İstanbul’a geri dönmüyoruz. Hayal ettiğimiz karavanla Avrupa gezisini planlamak üzere gün sayıyoruz ve sonrasında eğer nasipse başımızın üstündeki damın yerleşimi tam da şu anda üzerinde oturduğum toprağın tamamı olan ve yıllardır Alpay’ın hayalini kurduğu benim ise cesaret edip hayal etmeme rağmen sadece yazıp çizip bir türlü adım atamadığım Bozcaada olacak.

Derin bir nefes alıyorum.

Bu şimdilik kısa bir yazı, ne yazacağımı henüz toparlayamıyorum. Uzunca bir süredir çektiğim doğum sancısının bitmiş ve yeni bir bebeğin doğumunun huzurunu yaşıyor gibiyim. Lohusalık olacak elbet ama sanki 5. Anneliğini yaşayan bir kadının lohusalığı gibi hissetiklerim: daha farkında, daha bilinçli yine bilinmeyenden endişeli ama daha güçlü.

Eylül sonunda İstanbul’a bazı kağıtsal işler için gelip daha sonra kısmetse karavanımızla yola çıkacağız. 1 sene okulsuz, değişime açık, plansız, hayatın bize getirdikleriyle beraber bir yolda olacağız. Bu yol boyunca yaşayacaklarımızı, tecrübelerimizi yazmaya devam edeceğiz.

Şimdilik bir başlangıç yapmak istedim, uzun süredir içimde ortaya çıkmayı bekleyen kelimeleri bugün cümlelere çevirebildiğim için kayıt başlasın istedim.

Aslında 2016 yılının Haziran ayında yola çıkmış var sayıyorum kendimizi. Erin’in içinde binbir çeşit duygu var, bunları özeline girdiği için artık yazmıyorum ama bir konuşmada kendisine dediğim gibi:
“Bizim bir evimiz var, 4 tekerleği var bu evin, hayat tercihlerinden ibaret ve biz gezmeyi tercih ettik, çok okuyan değil çok gezen bilir, yeni yaşamlarla tanışmanın yeni bilgiler öğrenmenin kaynağı okul değil her zaman. Birlikte öğrenmeyi deneyimlemek için bir yol yapmayı tercih ettik, bir yere varma hedefinin yoruculuğunu değil de yolda olmanın tadını deneyimlemek istedik, gezgin olmak istedik”

Sade bir yaşam diyip duruyoruz. Teori pratik ile birlikte yürümüyorsa o iş yürümüyor demekmiş. Teorilerimizi biraz pratiğe dökmek istedik. Hepsi bu.

Bu yazıyı okulların açıldığı bu Eylül sabahında paylaşmak istedim. Bizim de okulumuz başlıyor, baş öğretmensiz, 40 dakikalık sınıfa hapsolmadan, deneyerek, tecrübe ederek öğreneceğimiz ve hatta hep birlikte öğreneceğimiz bir okul.

Ekim ortası gibi herşey yolunda giderse yol almaya başlayacağız, rotamız ise ilerleyen günlerde belli olacak: Türkiye sınırından çıktığımızda büyük ihtimalle. Bu sırada bu sayfada yazarken  Dünyayı Gezen Çocuklar Facebook sayfamızdan da paylaşımda bulunacağız.

Yollardan haberleşmek üzere.