Yorgun Perşembe yazısına yapılan yorumlar

Yazar: Gökşen

Gökşen — Fri, 28 Mar 2008 14:41:57 +0000

Ayça Merhaba,
Benim de 11 aylık bir kızım var. ben işe başladığımda Lâl henüz 4 aylıktı. Çalışmadan evde geçirdiğim 4 ayın her gününü ve her dakikasını işe başlamakla başalamamak arasında günde 120 defa karar değiştirerek geçiriyor ve anneliğin bana getirdiği yeni sorumluluklarla başetmeye çalışıyordum. Yaşadığın sıkıntıları çok iyi anlıyorum. ben de haftasonu gelse de prensesimle doya doya zaman geçirsem diye günleri sayıyorum. Sanıyorum evde olmanın da, dışarda çalışmanın da keyifleri ya da can sıkıcı tarafları olabiliyor. Sana çok çok kolaylıklar diliyorum.
Bu arada benim de bir blog’um var. Senin ve diğer annelerin blog’larını okuyunca anladım ki, daha iyisini yapacağım diye hiç bir şey yapamamışım blogumda. Yazıların, resimlerin beni tekrar teşvik etti, elde ne malzeme varsa lalbebek.com’da bundan böyle.
teşekkürler, sevgiler. Erin’e de öpücükler 🙂

Yazar: gevher nesibe

gevher nesibe — Mon, 24 Mar 2008 19:58:58 +0000

merhaba ayça,
10 gün önce bir bebeğim oldu.birkaç gun once de sitene rastladım..iyi ki rastlamışım..senle daha güzel geçecek gibi duruyır annelik:)

Yazar: askin

askin — Fri, 21 Mar 2008 16:17:08 +0000

Gecmis olsun Erincik, gecmis olsun Ayca; annelik calisan da calismasan da zor, cok zor -anne olmasam da:)- biliyorum.Keske yükünü hafifletme olanagimiz olsa…Umarim biran önce eski nesenize kavusursunz. Bide memlekette annelerin kendilerini yasayabilecek kendilerine zaman ayirabilecekleri kurumsal destekleri de olsa ne guzel olacak.Bu kosullarda dahi harika yapiyorsun anneligi, kutlarim seni cidden.
Umutla, direcle, sevgiyle kal
askin

Yazar: aslı

aslı — Fri, 21 Mar 2008 13:26:42 +0000

Sevgili Ayça,diğer okuyuculardan farklı olarak “seni anlıyorum” diyemem bir anne olmadığım için, fakat tahmin edebiliyorum.. Bu ve başka birçok kaygı sebebiyle bu düşünceler benim için çok uzak.. Ama umarım bu zor zamanlar en kısa zamanda geçer de kendini daha iyi hissedersin.. Yaptığın şey kesinlikle kolay değil ve en iyisini yapmaya çalıştığın da çok belli 🙂

Yazar: BÜŞRA ARSLAN

BÜŞRA ARSLAN — Fri, 21 Mar 2008 12:04:42 +0000

Merhabalar Ayça Hanım

Ben de hamile kalınca kendi isteğimle işi bıraktım.Halen bebeğime kendim bakmaktayım.2 yaşını yeni bitirdik.Evde bütün gün bebekle gerçekten zor size katılıyorum.Bir de benim dezavantajım yanmda ailemden ve eşimin ailesinden kimse yok hatta ailelerimiz yanımızda yok,hatta çok fazla arkadaşımız da yok.Sürekli birlikteyiz.Evde de dışarda da başbaşayız oğlumla.Oğlumun bana çok sıkıntı yaşatmaması avantajım oldu ama Ada’yı bir süre bırakıp bir arkadaşımla kahve içeyim diyemedim hiç.Artık ben de kimseye bırakamıyorum.Oğlumun kreşe başlayacağı ve iş bulursam çalışacağım günlei bekliyorum.Halimden çok memnunum tabi ki ama sabah 06:30 dan akşam 21:30 a kadar mesai bazen gerçekten zor gelebiliyor.Bir de eşimin işi dolayısıyla ayda 2 haftasını şehir dışında geçirmesi beni bazen daha fazla zorlasa da memnunum.Annenlik gerçekten zor.Size de kolalıklar diliyorum…

Büşra Arslan

Yazar: mucizenin annesi

mucizenin annesi — Fri, 21 Mar 2008 06:55:38 +0000

güzel bebeğim benim..Allah sabır versin Ayçacım sanada nemocuğuma da..
Umarım çok çabuk atlatırsınız..

Yazar: Archi*Sugar

Archi*Sugar — Thu, 20 Mar 2008 21:53:12 +0000

Canim Aycacigim, sozlerinin her kelimesini ben de hissediyor ve duygularini paylasiyorum. Veee “daha dur bakalim” diyorum! Daha sirada 2 yas bunalimi var…
Sonra okul bunalimi… sonra teenage bunalimi… sonra ask bunalimi… sonra universite bunalimi… sonra sonra sonra… sonsuz…
yakin olsaydik keske diyorum sadece!

Yazar: AyçA

AyçA — Thu, 20 Mar 2008 21:49:46 +0000

Hepinizin de yazdığı gibi hissettiklerim ortak 🙂 biliyorum.. sadece kafamda dolanacağına yazayım istedim.Tabii ki insanız ve oluyor.. arada insan küçük bir mola vermek istiyor..
reklamdaki gibi: bir cafe crown arası ??:))
Aynılarını yaşadığınızı paylaştığınız ve bu durumda destekleriniz için teşekkürler;)

Yazar: ezero

ezero — Thu, 20 Mar 2008 20:52:18 +0000

her ikisinide yaşamış olarak ( yani hem çalışan hem de çalışmayan anne) ve üstelik daha iki hafta önce eve dönmüş iki erkek çocuk büyütmüş bir anne olarak tek söyleyebileceğim her ikisi de zor. çünkü anne olmak zor ama bir o kadar da keyifli onurlandırıcı bir şey.
kucağında sızdığı zaman dinlenmek istemende son derece insani bir durum. ama hep dediğim gibi annelik ömür boyu süren bir vicdan azabıdır. çalışıyor olsaydın da o huzursuz bir gün geçirirken yanında olmadığın için vicdan azabı duyacaktın.
umarım erin yarın daha huzurlu olur. sende dinlenmiş bir ruhla uyanırsın güne.

Yazar: yapo

yapo — Thu, 20 Mar 2008 20:38:37 +0000

Çok iyi anlıyorum, enerji yolluyorum, püfffff…