1. Çipli ehliyet ancak çekme karavan dahil Bunun için bir kursa kayıt olmak sonrasında sınavına girip sınavda çekme karavanı kullanabildiğini göstermek sonra belgeleri alıp emniyete götürüp yeni bir çipli ehliyet edinmek gerekiyor.
2. Yeşil sigorta araba için gerekiyor bunu sunur kapısında da yapıyorlar ancak vize başvuru yapılacaksa belgeler içinde görmek isteniyor.
3. Araç eğer şirket üzerine ya da karavanı çekecek şöförün üzerine değilse mutlaka vekalet verilmesi gerekiyor.
4. 750kg altındaki karavanlar belgelendirilmediği için karavanla ilgili bir işlem yapılmıyor araca bağlı olarak işlem görüyor.
5. Çıkarken sorun olmuyor tekrar ülkeye girerken bir kaç soru soruyorlar muhtemelen araç tescilde kayıtlı olduğu için karavan sorun olmadan da giriyorsunuz. Arabamızda 2 karavanın içinde ise 3. bisikletimiz vardı  ükleye giriş yaparken bisikletleri nereden aldınız diye sordular sadece.

Yani güzel kardeşim 750 kg altındaki çekmek karavanla sınırdan çıkmakta bizim endişe ettiğimiz gibi birşey olmadı. Sınırdan çıktıktan sonra hiç durmadan yavaş yaval ilk durağımız olanDedeağaç’a öğleden sonra ulaştık. Karavan kampingler bu mevsimde hizmet vermiyor doğal olarak biraz çekinerek önce karavanı sahilin girişindeki kocaman otobüs parkına bıraktık sonra kampı aramaya başladık, uzun sürmedi 5 dakika mesafedeymiş ve açıkmış!

İlk durağımız Camping Alexandroupolis ya da bu adresten de bilgilerine ulaşabilirsiniz. Belediyeye ait bir kamp alanı, denize sıfır, sezon dışı ama bütün sene açık bir kamp. Bizim ülkemizdeki kampingleri düşününce diye başlayan bir cümleyi her yurdum insanı  gibi yazmazsam eksik kalır ama yazim çünkü bizim ülkemizde böyle kamp alanları maalesef EKSİK! Her karavan için ayrılmış yeşillikler içinde alanlar, tuvaletler, duşlar ve ihtiyaç olabilecek her yer temiz. Aşağıda fotoğrafları ve kampa ait ücret listesi var. Sezonda rezervasyon yaptırmak gerekebilir ama sezın dışında tecrübe ettik : bir tek biz vardık ! :=) Bir de karavan kiralanamıyor sadece kendi karavanı olanlar kampı kullanabiliyor. Burada 1 gece konakladık ve ücretlendirmeyi şu şekilde yapıyorlar: 2 yetişkin 1 çocuk 1 araba 1 karavan 1 elektrik. Toplamda vergiler dahil bir gece için 27.88Euro ödedik ve sonradan gördük ki kaldığımız kamplar içinde en pahalısı burasıydı üstelik sıcak su da yoktu! Bir de tüm gezi boyunca su satın alma ihtiyacımız olmadı çünkü parklarda kamp alanlarında yollarda her yerde içilebilir su bulmak mümkün. Mataranız olsun yeter kahve içmek için ya da yemek yemek için girdiğiniz yerlerde bile rica edince dolduruyorlar.

Evimizi arabamızı yerleştirdikten sonra üzerimizi değiştirip bisikletlere atlayıp merkeze doğru yol aldık. Akşam yemeği saati geldiği için gözümüze güzel grünen bir yerde yemek istedik. İlk akşam olması sebebiyle evde yemeyelim hadi bu akşam dedik. Bir taksi durağının önünden geçerken bizi durduran bir adam hevesle Türkçe konuşmaya başladı bizimle. Türkçe konuşan görünce hemen başlıyorlar zaten neredeyse Yunanistan’ın ortasına gelene kadar yurdumdan ayrıldığımı anlayamadım. ( bunu da yazim eksik kalmasın 😉 ) Kendisi bize bir iki yer önerdi yemek için biz de iki seçenekten Loukoulos‘u tercih edip diğerini dönüşle bıraktık. Yunanistan diyince deniz ürünleri tabii ki ama o gece sanırım hepimizin biraz daha farklı bir proteine ihtiyacı vardı. Geleneksel olarak et yemekleri sosis, pirzola, şiş yani souvlaki. Dana, tavuk ve domuz olmak üzere çeşitler zaten başka da seçenek yok. Ve tabii porsiyonlar insan evladı yiyecek gibi değil. Bugüne kadar hiç tatmamışım ballı kızarmış feta peynir ( bizim beyaz peynir ) denedim ben çok beğendim bence denenesi bir tat ve tabii ki ilk akşam ouzo. Daha önce yazdığım Midilli Adası yazımda bahsettiğim Barbayanni Mavi her zaman tercihimiz. Hesabı istedğimizde ise ilk defa karşılaştım önümüze kocaman bir tatlı tabağı geldi ve ikramdı sonradan gördük ki tavernalarda ( restorantlarda) tatlı hep ikram ama bayaa bildiğin ortaya kaşırık!

Bu güzel başlangıç akşamını bisiklete atlayıp evimize dönerek bitirdik ve evimize ilk akşam. İnternet yok! Televizyon da yok! Yatakları yapıp, ısıtıcımızı çalıştırıp çayımızı demleyip yatağın üzerinde UNO oynayarak günün yorgunluğunu attık. Böyle birbirimize vakit ayrımak daha ilk günden güzel geldi tabii ki. Sabah yağmura gözlerimi açınca bendeki endişe tekrar başladı tabii ki yola çıkacağız gün içinde! Kahvaltıyı hazırladım o sırada Alpay ve Erin şehirde bisiklet turu ve kahvaltılık bir kaçşey alıp geldiler. Kravanda en keyifli işlerden biri yemek hazırlamak. Küçük bir tezgah neden bilmem ama çok sayıda mutfak eşyası _ seyahatin sonunda bir çoğu kullanılmamıştı! _ çay demleniyor ocakta pazar sabahı kahvaltısı tadında her sabah.Şehirde pastaneler efsane hepsini denemedik çok şükür ama dönüşte son durağımız yine Dedeağaç oldu ve sabah Moka diye bir pastane denedim önerebilirim.

Dedeağaç yazın oldukça hareketli özellikle gece hayatı çok renkli bir şehir. Evros’un başkenti. Biz Selanik’ doğru yol alacağımız için üst kısmına uğramadık zaten mevsim itibariyle pek fazla olanak bulamayacağız diye düşündük ama eğer daha normal bir mevsimde gidilirse Soufli görülmeli diye notlarıma düşüyorum aslında bunu sonradan öğrendim ve şimdi gitmediğimiz için pişmanım 🙂 Bu da geri gitmek için sebep olsun. Burada Dadia ormanları hakkında bilgi var. Bu siteyi öneriyorum çünkü nerede ne var buradan ilerledim hep.

Ve evet bir sonra gitmek istediğimiz nokta : iskeçe ve İskeçe’ye en yakın kamp alanı Natura Camp. Web sayfasında tüm yıl açık diye yazdığına bakmayın çünkü değil ancak bir bekçi olduğu için şanslıydık çünkü hava karardığında oraya vardığımız için ve yol da çok ıssız olduğu için başka bir yere gitmek yerine o tek adamın bize kapı açmış olmasına şükrettim o akşam. Lakin tuvalet duş falan gibi hizmetler ve sıcak su en önemlisi YOKTU yine de bizden o gece için 16 euro aldı biz de yedik! Ancak evimize yerleştikten sonra gzel bir mercimek çorbası, kapının önüne kurulan masa eşliğinde şükürlerime şükür kattı.

Natura kamp Mandra diye bir yerde ve yol üzerinde 12 km sonra Vistonida Gölü bulunuyor. Burada Porto Lagos balıkçı köyünü ziyaret edin. Göl Yunanistan’ın ikinci büyük gölü, göçmen kuşlara ve çok çeşit balığa ev sahipliği yapılan bu gölün ortasında iki tane de kilise var: Agios Nikolaos kilsesi ana yoldan bir tahta köprü ile ulaşılıyor. Hemen biraz ilerisinde ise yapımı 10 yıl süren küçük bir kilise daha var. Bizimle Türkçe konuşan papaz adayı bize uzun uzun anlattı orayı çünkü yapımı kendisine aitmiş ve o kilisede görev yapmış olan dedesi ise Kütahya’dan göçmüş oralara. Hikayeyi dinlemek çok keyifliydi kendisi de Türkçe konuşmaktan o kadar zev alıyordu ki ancak kesmek zorunda kaldık çünkü nereye ulaşacağımızı bilmediğimiz bir yol bizi bekliyordu.

Kasım ayı itibariyle bir çok pelikan ve flamingoyu selamlayıp yola koyulduk ve yolda ilk KANTİN ile karşılaştık! Tüm yol boyunca yediğimiz en lezzetli yemekler bu kantinlerden çıktı. Bizim yol dürümcülerimiz gibi ucuz ve lezzetli muhtemelen pis! Biz de pek umursamadan içine kızarmış patateslerin koyulduğu köfte ( onlar sucuk diyor köfteye) sosis souvlaki artık hangisini istediysek denedik. Genelde 2 euro gibi bir ücreti var bu arabalarda satılanların.

Geceyi Natura kampta geçirdikten sonra sabah erkenden kalkıp yulaf ezmeli kısa kahvaltımızı edip İskeçe’ye doğru yola koyulduk. Hava yağışlı ve oldukça soğuktu. Devamı bir sonraki yazıda.

Uzun ve fotoğraflı bir yazıdır, dikkat! ama fena bir rehber olmadı 😉

Turyol ya da Jale Tur adaya arabalı / arabasız geçiş yapmayı sağlıyor. Üsküdar – Beşiktaş motorlarından hallice diyelim teknelere ama arabalı olanları da var.

Midilli adasına giriş için  Schengen vizenizin olması gerekli. Hudut kapısından da vize alınabiliyormuş ama feribot şirketine 3-5 gün önceden haber vererek evraklarınızı ulaştırmanız gerekiyormuş. 

Önce kendi arabamız gitmek istedik ancak yolların dar olması uyarısından sonra arabayı Ayvalık’ta belediyenin otoparkına bıraktık. (Günlük ücreti 10TL). Arabayla geçilecekse Türk tarafı uluslar arası ehliyet soruyor ancak adada kimse bunu sormuyor. Araba kiralarken de sormadılar. Bir kaç kiralama şirketi dolaştıktan sonra bize en uygun fiyatı veren Best Rent a Car tercihimiz oldu. Mini bir skoda için günlüğüne 32€ ödedik.

Adaya geçerken nerede kalacağımızı, nereleri gezeceğimizi bilmeden yola çıkmıştık zaten benim en sevdiğim: bilmediğim yollarda bilmediğim şarkılarla karşılaşmak! Edindiğimiz bir harita, Ayvalıkta kalan arabada unuttuğumuz çadırlarımız ve kiraladığımız arabamızla öncelikle karnımızı doyurmak gerekliliğini hatırladık. Çadırlarımız olmayınca önce biraz güvensiz hissettim çünkü çadırım kadar güvenli bir uyku alanı hiç bir zaman olmadı üstelik nerede kalacağımız konusunda fikrimiz / bilgimiz olmadığı için biraz güvensiz hissettim sonra dedim : BOŞVER! Geldiği gibi olsun bu sefer! E tabii yanında 8 yaşında bir çocukla çok hızlı BOŞVER aşamasına gelemiyor insan ama sanırım benim uyuduğum her yerde çocuğum da uyur cümlesine hızlı gelebilmeyi öğrendim yıllar içinde.

Adada tam 6 gün geçirdik ve aşağıda kırmızı ile çizili yolu yaptık: ROAD TRIP ! En sevdiğim. Sırasıyla anlatmaya çalışayım en iyisi :

Mitilini motorun sizi bıraktığı liman adanın da başkenti. Araba kirama işinizi orada halledeceksiniz zaten. Biz iner inmez hızlı bir bakışla limanda hemen küçük bir taverna yani restora bulduk. Turistik hiç bir mekandan haz etmeyen bünyeler olarak gözlerimize hemen halk tipi yerler çarpıyor. Adını not almamışım ama adaya yaklaşırken sahilden görünüyor hemen mavi beyaz tahta iskemleler biraz dikkatli bakınmak lazım sadece. Yunana adalarında her şeyin fiyatı uygun daha önce Thassos deneyimimde görmüştüm fiyatının uygunluğu yanı sıra porsiyonlar çok büyük. Bir greek salad ( yunan salatası, _afedersiniz ama eşeğin önüne koyar gibi_ kocaman kesilmiş domates, salatalık , soğan ve beyaz peynir daha doğrusu feta cheese ) ile 3 kişi doyabilirsiniz. Bu bilgi ışında siparişleri vermekte fayda var. Bir de bizde olduğu gibi oturur oturmaz ” hocam bi bakar mısın ? ” falan diyemiyorsunuz, işi bittiğinde, keyfi geldiğinde gelip siparişinizi alıyorlar 😉

Adını not almadığım bu küçük restorandan hemen sonra yolumuza koyulduk. Herkesin önerdiği üzere adanın kuzeyinde bulunan Molivos’a doğru yol almaya başladık. Yollar virajlı bu arada evet! Haritada görülen Mantamados’a kadar hiç durmadık ama bu kasabaya ( bundan sonra kasaba diye bahsedeceğim köy değil şehir değil ortası yerler buralar kasaba demek uygundur! ) girer girmez bizi karşılayan kocaman taş yapı burada durmamız işaretini verdi bize.  Kasaba adını Türkçedeki manda kelimesinden almış. En önemli özelliği baş meleğe adanmış olan Taksiarhis Manastırı. Her yıl Paskalya bayramının ikinci haftasında manastırda panayır etkinlikleri yapılıyormuş. Seramikleri, süt ve süt ürünleri özellikle geleneksel şekilde üretilen yoğurdu ve etleriyle ünlü. Deniz kıyısından 150m yükseklikte ama denize kıyısına inince bir sürü sahil var. Bunlardan bir tanesi TSONİA 500 metrelik sahili ile çok güzelmiş özelliği ise sürekli yunuslar dolaşırmış: biz gitmedik. Ayrıca bölgede Man’katsa şelalesi de varmış. Efsaneye göre orada yaşayan güzel bir çoban kızı dansla genç erkeklerin başını döndürerek onları şelaleden düşürüyormuş sonunda kendiside atlayarak intihar etmiş. Burayı da görmedik :=)

Pazar günü olması sebebiyle ölü toprağı serpilmiş gibi bomboş ve dükkanların kapısı hep kapalıydı. Bir iki tane interneti olan kafe bulunca hemen oturup acaba nerede kalabiliriz diye araştırmaya başladım. Akşam olmaya yaklaşmışken ve etraf bu kadar sessiz ve kapalıyken biraz ümitsizliğe kapılmak üzereydim, çadırlarımız da Ayvalık’ta geceyi rahat geçirecekler ne de olsa! Ben bir kafeye girdiğimde Alpay, Erin ve Kaan kasabanın hemen çıkışındaki küçük bakkalda bir keşif yapmış bir şekilde akşam yemeklerini hazırlamışlardı. Kocaman birer sandviç ve bira!

Ufak bir araştırma sonucu 15km uzaklıktaki Skala Sykamineas’da uyuyabileceğimizi öğendim ve hemen gün batmadan ulaşmak üzere yola çıktık. Skala Sykamineas’a ayrılan yolun sağından inince yanlışlıkla küçücük bir plaj bulduk ancak daha sonra ziyaret etmedik. Plajın arkasında çok sevimli bir de restoran gibi bir yer vardı. Buranın adı KAYAS, adanın en temiz denizi olarak tanımlanıyormuş. Kalacak yeri bulduk da uyuyacak oda var mıdır diye endişe ettiğimiz için hızlıca buradan ayrılıp Skala Sykamineas’a giriş yaptık. Yaptık ve kaldık! Ben burada, girer girmez AŞK oldum! Dağıldı tüm hücrelerime batan günün mavisi, moru kırmızısı, turuncusu…Girişte ilk göze çarpan yeri Panagia Gorgona kilisesi; Balıkçıların Bakiresi Kilisesi. Bu kilise bir kaya üstüne kurulmuş ve balıkçıların koruyucusu olarak kabul edilmiş ve biz geldiğimizde bu kilisede bir düğün vardı! Bir daha evlenecek olsam bu kayanın üzerinde evlenirdim diye düşünmedim desem yalan olur!

Ağzım açık limanın fotoğraflarını çekmeye devam ederken aklıma bulduğum Niki’nin pansiyonunu aramak geldi sonunda. Hava kararmaya başlamıştı. Ertesi gün bir de Gorgona diye bir otel olduğunu gördük. Ancak hiç bir yerde yazmayan, sokakların arasına daldığımda kafamı yukarı kaldırıp da gördüğüm Aphrodite Pansiyon bizim iki gün boyunca zevkten dört köşe kaldığımız yer oldu. Geceliği oda için 25€. Tek gece için 27€. Niki’nin pansiyonu 40€, otele sormadım. 

Sabah kahvaltısı için Türkiyede’ki gibi kamyonla gezen manavlardan aldığımız kavun, Mantamados daki fırından edindiğimiz muhteşem ekmekler ve peynir ve bölgeye ait zeytinyağı, çantamda olmazsa olmazım baharatlarım bize pansiyonun balkonunda enfes iki sabah geçirtti. Aynı zamanda bahçeden topladığımız biberler ve sıcak suya demlediğimiz naneler de bonusu oldu. Pansiyonda kaldığımız odanın tuvaleti dışarıda ama anahtarı sadece bizdeydi ayrıca bir de işlevsel bir mutfağı vardı. İkinci akşam limandaki Under the trees adlı restoranda yemek yedik. Garsonların bazıları Türkçe konuşuyor :=) Özellikle şarapta pişmiş ahtopot yemek istediysek de kalmamıştı . Bize Midilli’ye ait bir ouzo, küçük bir meze tabağı getirdiler. Bunun yanında tereyağında karides ve garida saganaki yani sahanda karides istedik. Porsiyonlar çok büyük! Dikkat. İki kişi yedik bu yemeği ve oldukça fazlaydı hesap ise 38€ geldi. Yemeğin üzerine tüm ada seyahati boyunca bulabildiğimiz tek siyah çayı yudumlarken bir de irmik helvası ikram ettiler. Bizimkilere benzemese de iyi gitti :=) Dondurmalar hazır ve güzel değil ama ballı yoğurt yemenizi tavsiye ederim!
İki gece 1 gün burada kaldıktan sonra yolumuzu devam ettirmeye karar verdik yoksa kalsak 6 gün burada geçerdi!
Molivos’a girince önce sağdan kaleye doğru çıkıp tepeden bir göz atabilirsiniz. Köy ortaçağlarda denizden gelen düşman saldırılarından korunmak için kalenin eteklerine kurulmuş. Bizans döneminden olan Molivos kalesi, Osmanlı döneminden kalan çeşmeler, günümüzde köyün toplantı yeri olarak kullanılan cami, arnavut kaldırımlarıyla iki ayrı yol halinde uzanan ve küçük bir meydanda birleşen çarşı, köyün ucundaki liman görülmeye değer ama bizim için kalmaya değer olmadı. İki gün boyunca kaldığımız kasabanın sakinliğini bulamadık belki de öğlen vakti çok sıcak basmıştı o yüzden Petra’ya doğru kırdık direksiyonumuzu biraz denize girelim diye.

Petra’da biraz küçük restoranlarda dinlenip denizin tadını çıkarttıktan sonra Antissa’ya uğrayıp ısrarla haritada seçtiğimiz Sigri’ye doğru yol almaya başladık. Petra sahili tüm deniz sporları yapmaya olanak tanıyormuş ve her yıl 15 Ağustos’ta büyük panayır yapılıyormuş. Antissa eski bir köy. Turistik olmayan yerel bir kafe seçtik kendimize. Yaşlı teyzenin revani teklifini kabul ettik. 3 kahve ve bir revaniye 7€ vererek yerel seçim yapmanın bazen de ters tepebileceğini gördük! Kahveler genelde 1- 1,5€ civarında 1 revaniye verdiğimiz paraya şaşırdık! 

Yol boyunca bir iki kere ” o kadar kilise gezdik birinde de ayine rastlayaydık iyiydi” dediğimde artık Yunan tanrılarımı beni duydu ben mi çok istekliydim bilmiyorum ama rüzgarı bol Sigri’ye girip meydandaki kilisenin önüne arabamızı park ettiğimiz anda köyün kadınlarını ellerinde tepsilerle kiliseye girerken gördüğümde yerimde zıplamaya başladım. Ertesi gün Aziz Fanurio günü olduğu için ayin varmış ve ellerindeki keklerde bunun içinmiş. Ayinden çıkınca üçgen şeklinde şirin bir kafeye girerek kalacak yer sordum. Yine kalacak yerimiz yok! Calma cafe’nin sahipleri bize 10 dakika içinde bir yer buldular! ömrümü o odaya verebilirdim o anda! Pansiyonun adı Rainbow. 4 yataklı bir oda verdiler bize. Kocaman bir balkonu içinde mutfağı ve olağan üstü manzarası vardı. Geceliğine iki gece için 40€ tek gece için 45€ istedi sahibi. Pansiyonun hemen karşısında bir bakkal var. Tüm yemek ihtiyacımızı oradan ve kilisenin yanındaki manavdan karşıladık ve iki günü orada geçirdik. Pansiyonun bilgileri aşağıdaki fotoğraflarda var. İlk gecenin sabahında gözlerimi 6 da açıp sokaklara fırladım. Her yer kapalı olur sanıyordum. Biraz köyü gezdikten sonra küçük yerel bir kahvenin açık olduğunu gördüm. Şekersiz kahvemi söyledim ve kitabımı okudum.Dönüşte küçük kilisenin yanından gelen ekmek kokularına doğru ilerleyip kahvaltı için tazecik ekmeklerden kaptım. Kahvenin şekersiz oluşunu vurgulamam, ertesi sabah sırf o kahveye gitmek için 6 da uyanıp tekrar içeri girdiğimde kahvenin sahibi daha ben söylemeden şekersiz kahvemi önüme koymuş olmasındandır. Türk olduğumuzu öğrenince de hemen her yerde olduğu gibi az buçuk bildikleri Türkçe ile konuşmuş olmaları paha biçilemezdi. Adadaki son günümüzü de burada geçirmeyi isterdim ama daha görülecek bir kaç yer daha vardır diyerek oradan ayrıldık. Bu arada Sigri sörfçülerin uğrak yeri, bilginize.

Sigri adanın en batı ucunda. Mitillini’den her sabah kalkan otobüslerin en son durağı. 2,5 saatte gidliyor ücreti 8€ gibi bir rakammış. Burası bir balıkçı köyü. İlk sakinleri ise oraya cezalarını çekmek için sürgün edilen ve güvenli limanına yaklaşan gemileri talan etmekle geçinen Türklermiş. Bu adaları gördükçe bazen iyi ki diyorum .. talan etmek fitratımızda varmış! Bir rivayete göre adını güvenli anlamına gelen securodan bir başka rivayete göre de yöreyi uzun süre etkisi altına alan sıtma hastalığının yarattığı titremeden almış olduğuymuş. Singrio titremek demekmiş Yunancada. Sigride fosillerin sihiri ile tanışmanız, 20 milyon yaşında bir ağaca dokunmanız mümkün. Buradan ve buradan Fosil ormanlarını okuyabilirsiniz.Saat 17:00 de kapanıyor biz gezemedik ancak kazı çalışmaları devam ettiği için yol boyunca kayaların arasından taşlaşmış ağaçları görebilirsiniz.

Bir zamanlar bu bölge subtropikal bir bölgeymiş. Bir zamanlar dediysem 20 Milyon yıl öncesinden bahsediyorum. Burada faaliyette olan volkanların lavları ve külleri, bu bölgede yoğun ve sık olarak bulunan dev ağaçları devrilmiş, bir kısmını yakmış ve bir kısmını ise küllerle örtmüş. Bu ağaçların zamanla taşlaşması ile günümüzün Fosilleşmiş-Taşlaşmış  Orman Parkı ortaya çıkmış. ABD’de Arizona’da bir örneği olan ama buradaki parkın büyüklüğünün sadece 8 km olduğu düşünüldüğünde, Midilli Adasındaki bu parkın önemi daha da iyi anlaşılabilir.

Fosilleşmiş Orman Parkına 3 km olduğunu gösterir tabelayı geçtikten sonra Lesvos Fosillenmiş (Taşlaşmış) Orman Doğa Tarihi Müzesine vardık. Yeğen ve ben müzeden içeriye daldık, ekibin kalanı ise kafeteryada bizi beklemeye geçti. Müzeye giriş adam başı 6 EUR. Fosilleşmiş Orman Parkını gezmeyecekseniz, hiç olmazsa bu müzeyi kaçırmayın. Müze iyi organize edilmiş. Burada fosil ormanından getirilmiş çeşitli ağaçların fosilleri, çeşitli kayaçlar ve yarı değerli taşlar, hayvan fosilleri sergileniyor. Doğrusu gezmeye değer bir müzeydi.
Kaynak : http://gezekalin.com/2013/07/15/ 

 

Sigri’deki ikinci günümüzde yakın bir köy olan Eresos’u ziyaret ettik. Eresos antik helen döneminin 10. sanat perisi olarak tanımlanan, ünlü kadın şair Sappho’nun vatanıdır. Milattan Önce 600’lü yıllarda Midilli adasının ‘Lesbos’ kentinde aristokrat bir ailenin kızı olarak dünyaya gelir. Başından sorunlu bir evlilik geçen şaire hayatının önemli bir bölümünü bir kız okulunda öğretmen olarak geçirir. Bir denizciye yahut diğer bir rivayete göre bir öğrencisine aşık olan Sappho, aşkı yanıtsız kalınca Midilli kayalıklarından atlayarak intihar eder. Sappho tarihte bilinen ilk feminist  kabul ediliyor. Kendisine ithafen kullanılan Lesvos’lu kelimesinin zaman içerisinde lezbiyen kelimesine dönüştüğü söyleniyor. 

Ertesi sabah son durağımız olan Plomari’ye doğru yola çıktık. Amacımız Plomari’de kalmaktı. Rotamız Sigriden güneye doğru inerek Kalloni’yi ve skala Kalloniyi kapsıyordu. Skala Kalloni adanın iki körfezinden büyük olanının sahili. 1 saat kadar sahilideki zeytin ağaçlarının altında uyuduktan sonra körfezi dönerek Polichnites (Polihnitos) köyüne doğru yol aldık. Buralarda uyukladığım için fotoğraf yok pek :=) Polichnites ilginç bir köydü. Tepeye kurulmuş, insan sayısı fazla ama değişik tipte insanları barındıran biraz ürkütücü bir köydü :=) Oradan sahile Vatera’ya indik. 8km ‘lik sahili Akdeniz’in en uzun sahiliymiş.

Son durağımız Plomari’ye giden yol üzerinde haritada Melinda diye görünen küçük bir girişi olan köyün önünden geçerken içeri girip bakmaya değeceğini hissettim. Geri vitese taktık ve geceyi orada geçirdik. 3 tane reestorant ve üzerlerinde uyunabilecek odaları olan küçücük bir sahil. Kaldığımız yer pek de iyi sayılmazdı ama 30€ ya iki oda verdi bize Yannis :=) Akşam da onların restoranda tüm tatilin en büyük yemeğini yedik: herşeyi yedik!! Burayı önerebilir miyim bilmiyorum sanırım burada benden başka kimse kalmazdı detaylarına girmiyorum ama biraz ilerisindeki pansiyon aha derli topluyudu sadece sahibi olan kadın bana itici geldi. Sabah yine erken saatlerde kalkarak sahilin tadını çıkarttım. Diamante adlı restorantlarının önünde duran kano ile Erin babasıyla nefis bir deniz turu yaptı. Sonra toparlanıp saat 18:00 vapuruna yetişmeden önce aslında kalmayı planladığımız Plomari’ye doğru yol aldık.

Son olarak Plomari: Mitilini’den sonra adanın en kalabalık kasabası. Uzo ve sabunun vatanı sayılıyor. Mimarisi çok güzel. Sokaklar teras gibi. Adanın en güneyinde geleneksel bir yerleşim yeri. Uzo eskiden rakaria adı verilen küçük ve yerel damıtım yerlerinde imal edilirmiş. 19. yy dan sonra gelişme göstermiş ve sanayi dalı haline gelmiş. Kokulu ve tatlı içimi olan Plomari uzosunu üreten 4 imalatçı varmış. Biz bunlardan biri olan Barbayanni uzo’nun imalathanesini ve içindekimüzesini gezdik. Bu uzonun özelliği sanayi tipi uzo ve rakılardan farklı olarak %100 distile olmasıymış. Piyadada alıp içtiğimiz rakı/uzolar maalesef %100 distile değil şeker ve alkol katılarak yapılıyormuş dolayısıyla da hızlı sarhoş olmak ve ertesi gün baş ağrısı normalmiş. Türkiye’de bu rakı sadece şimdilik freeshoplarda varmış bir de sanırım bizim evde var ! Müzede fark ettim ki Sigri de sabah yürüyüşünde kopartıp da kitabımın arasına koyduğum uzo kokan bitki anasonmuş! Bir de rakı / uzo ya buz konulmaması anasonun içindeki 50 çeşit yağın buz ile birleştiğinde kristalleşmesindenmiş. Buz yerine karafa su koyup suya buz ekleyip o soğuk suyu koymak gerekirmiş.

Plomari’den biraz hüzünle karışık dinlenmişlik, ruhlarımızı yıkamışlıkla Mitillini’ye oradan da Ayvalık’a doğru direksiyonumuzu çevirdik. Arabamızı teslim ettik, vapurumuza ( ya da motorumuza) bindik. Şükranlarımızı ve teşekkürlerimizi sunarak adadan ayrıldık. Bir parçamız orada kalmadı ama oradan çok parça bizde kaldı! İşte Midilli adası nasıldı diyenlere, biraz uzun bol fotoğraflı oldu ama şunu eklemeden bitiremem:

Dünyanın başka hiçbir yerinde,

güneş ve ay o kadar ahenk içinde batmaz,

başka hiç bir yerde güçlerini o kadar eşit paylaşmazlar,

kimbilir, onlar ne güzel zamanlardı

hangi tanrı, hoş vakit geçirmek için,

bir çınar ağacı yaprağı gibi kesti ve üfledi,

açık denizin ortasına” ~ Odiseas Elitis

Ha diyeceksin alt tarafı 2 gün ne abartıyorsun ??

Öyle değil!

Hayatımda en son ne zaman bir tura katılıp tatil yaptım bilmiyorum muhtemelen üniversite bittiğinde 4-5 arkadaş gittiğimiz tatil bir turlaydı.Sevmem turları, gruba uymak zorundasın, rehber diye birşey var o nereye götürürse orada yersin hatta turistik olmasından kötü yersin çok ödersin v.s v.s.. tercih etmem ama bu sefer başka bir yol bulamadım kendime, atladığım gibi bir  turun otobüsüne Yunanistan’a doğru yol aldım. Yunanistan dendiğine de bakma 5-6 saatte oradasın zaten, Bozcaaada’ya gitmekten daha kolay. Akşam bindik otobüse sabah hoopp adadayız!

Otobüse biner binmez önümdeki sevimli hanım ” siz de mi yalnızsınız?”, “sever misiniz yalnız seyahat etmeyi?” gibi sorulara başlayınca terler dökmeye başladım! “Evet severim, ailemle daha çok severim ama bazen yanlız olmak isterim o yüzden izniniz olursa yalnız devam edeceğim” diye cevap vermeyi çok istesem de kısa ve net cevaplar ile uzaklaşıp yolculuğum boyunca okumayı hayal ettiğim kitabın sayfalarına gömdüm kendimi. En büyük şansım ise tek olduğum için yan koltuğun boş olmasıydı! Sırtıma taktığım, içine iki kitap, bir bikini, bir havlu, bir yedek tshirt, kişisel bir kaç malzeme ile eenn eski fotoğraf makinemi koyduğum çantamı yan koltuğa yastık olarak kullanmak üzere yerleştirip,üzerime otobüsün klimasından hasta olmamak için bir şal örtüp yol boyu rahat bir şekilde uyumayı sağladım.

Tatil boyunca belirli aralıklar ile rehberin” anastasia da durup çay içeceğiz, kavala kurabiyesini de orada alırsınız” diye sürekli kafamıza kazıdığı, kasadaki sahibinin Türkçe konuştuğu, adadan önceki son, adadan sonraki ilk durakta kahvaltı etmek için durduk! Sinirlerimi bozmamak adına tüm devrelerimi kapattığım için bir dilim beyaz peynir, 2-3 zeytin, paket bal, tereyağ ve içi yeşillenmiş buz gibi yumurtadan oluşan kahvaltı tabağına 6 € vermek pek dokunmadı. Bir zeytinyağı bularak hepsini şenlendirdim: en güzel yemek açken yenendir! Bir de çay vardı zaten daha ne olsun! Gülümse!

Kavala’ya gelmeden Keramoti limanından Thassos’a vapur var. Daha kısa ve daha ucuz bir geçiş yoluymuş. 35-40 dakikada adaya iniş yapılıyor zaten. Adaya inince turun belirlediği plaja gittik öncelikle. Limandan çıkınca yürüme mesafesi ile 10. dklık bir yolu var. Plajın adı Tarsanas. İçinde restorant, günlük kullanım için bar, konaklamak için odalar ve sahil boyu sezlonglar var.

Plajların hiç birinde şezlonga uzandığınızda başınıza biri elinde biletle gelip bir ücret talep etmiyor. Sadece plajın arkasındaki tesisten bir içecek ister msiniz diye soruyorlar e zaten o sıcakta insan bir şeyler içiyor. Nefis frappemi alıp tüllerin arasındaki şezlonga uzanıp birkaç saat kadar öylece denizi seyrettiğim, arada uyuklayıp gözlerimi açma eylemleri arasında bir kaç satır kitap okuduğum doğrudur lakin sabit kalamayan biriyim elbette! 20 dakika kadar (sanırım) şerbet gibi suyun içinde deniz banyosunu yaptıktan sonra gün burada böyle geçmez diyerek sırtıma çantamı attığım gibi dolanmaya başladım. Önce hemen sahilden 20metre ilerledim ki küçük bir seramik dükkanı ile karşılaştım, içine çekiyor zaten insanı! Sahibi Costis, beyazlamış saçları, yanık teni ile oldukça sohbeti seven biri; hem yaptığı işleri hem fırınını hem tüm atölyeyi didik didik gezdirdi ve bende tabii kendime küçük bir hediye alarak çıktım oradan.

Yolumu olduğumuz plajın yönünde sağda deniz solda orman olacka şekilde yürüyerek devam ettirmeye karar verdim zaten başka bir karar verme şansım da yoktu. Araba kiralamak istemedim motoru da ben kullanamıyorum en iyi araç ayaklarım diyerek beni götürebildikleri yere kadar götüreceklerine güvenip gaza bastım. 10 dakikalık bir yürüyüşten sonra başka bir koya geldim: Nisteri plajı. Yine aynı şekilde istediğin şezlonga uzanıp, denize girip sonra da çıkıp devam edebiliyorsun ama tesis tam arkada mevcut. Bir denize girme ve biraz kitap okuma süresince kalıp bir sonraki koya olan merakıma yenildiğim için tekrar yola koyuldum.

Bu sefer biraz daha yokuş yukarı ve uzun bir yol yürüdüm arada böğürtlenlere daldım ancak yürüyerek gidebileceğim mesafeler içerisindeki en güzel plaja gelmiş olduğumu aşağıya inince fark ettim. La Scala plajı! Aynen şuradan izleyin.

Yine yüzdüm, kitap okudum, müzik zaten nefisti çalan arada uykuya dalmışım sonunda 5 te buluşma noktasında olabilmek için kalkmam gerektiğini fark edip yola koyuldum.

Yol boyunca tenime çarpan yağmur damlalarından kaçmadım hatta oturdum bir kenara göğe baktım! Gökkuşağı da çıksın artık tam olsun ben buradan çatlayarak döneyim diye düşündüm. Gökkuşağı çıkmadı! Hayıflandım biraz, yağmur, güneş derken eksik kaldı gibi geldi. Peşin hükümlü olmamak gerekiyormuş: gökkuşağını gökte aramak da nesiymiş ki ? Sabah geldiğimiz plaja girerken içeriden gelen müzik sesi de gökkuşağı olabilirmiş!

[youtube_sc url=”http://youtu.be/YEinGj-6J-c”]

Günü adada tamamladıktan sonra otele yerleşmek ve yemek yiyebilmek için Kavalaya doğru yola çıktık! Vapurda uzandım göğe baktım yine , bulutların arasından yol gösteren ışığı takip ettim inene kadar! Kendi içimden geçmeyi öğrenmeye çalıştığım son yıllarda ve hatta günlerde rehberlik ettikleri için teşekkür ettim!

Adada başka hangi koylar var, nerede kalınır, nerede yenilir ( adada birşey yemediğimi fark ettim yazarken ! sadece frappe ile geçirmişim günü! ), çocukla gidlir mi gibi soruların cevabı yok bu yazıda. Ah pardon çocukla gidilir mi ? neden gilmesin çocuğun nesi eksik, çocukla her yere gidilir zaten. Önemli olan çocukla gittiğinde sen ne yaşıyorsun?? çocuk uyum sağlar her yere! Bunu düşünmek gerek! Çocuklu aile de doluydu zaten ada.

Nefis Saganaki, tsipouro ve Kavala ikinci bölümde. İtalya yazıları gibi olmayacak söz! Onları da tamamlayacağım !