Ayçacım,

Eksik anlatmışım derdimi… Tabi ki ağlatmanın karşısındayım. Hiç olur mu öyle şey. Demek istediğim 5 yaşında bir çocuk çok iyi anlayabilir annenin ne anlatmak istediğini. Tabi ki güzellikle, sakinlikle ve güvenle olmalı annenin ayrılışı.

Senin yöntemin çok makul bu arada.

Ayrıca dışarıda buluşmalar d agayet yerinde olur, hemfikirim.

Sevgiler

Aylin uzunca yazdığın için teşekür hem de çift dikiş.. yalnız binadan bırakın ayrılın her çocuk için geçerli değil maalesef.. bizim yuvamız Erin kendini güvende hissedene kadar beklemem konusunda ısrarcıydı ama beklerken onunla birebir ilgilenmekten öte bir kitap okumak dergi okumak yanımda geldiğinde az ve öz iletişim kurarak benim yanımda keyifli olmayacağını anlamasını sağlamak işe yaradı ve ir süre sonra ne zaman yanıma gelmemeye başladı bu sefer evde ona anlattım” bak arkadaşlarınla sen oynarken ben sıkılıyorum sen oynarken ben de gidip yoga yapacağım bitince gelip alacağım” diye bir şans yoga salonu yuvanın sokağının karşısında ve erin biliyor. yani duruma ve çocuğa uygun davranmakta fayda var bence… yoksa çocuk çılgınlar gibi ağlarken binayı terk etmeyi ben doğru bulmuyorum. bir de önce annenin güvenmesi lazım kuruma bence..
bir başka öneri de karar verilen okuldaki veliler ile görüşüp çocukları okul dışında bir araya getirmek olabilir .. böylece arkadaş olurlarsa yuvada işler daha kolay çözülebilir… neyse ben bununlailgili bir yazı yazacağım inşallah 🙂

Tekrar deniyorum.

Bir anne olarak üzülerek, bir eğitim bilimci olarak ise kahrolarak okudum.

İlaç ve veliyi kapıda bekletmek sorun çözmeyen, yüzeysel yaklaşımların başlıcalarıdır. Bu tür yöntemleri enerjisini davranış değişikliği için gerekli ortamı yaratmayan ve veliyle derin bir iletişimkurmayan açıkçası tembel ve yetersiz eğitimcilerde sıkça görürüz biz.

Beyin kimyası / ilaç önemlidir ama daha önemli bir şey vardır, beynin ta kendisi yani bilinç.

Size söylemeleri gereken şuydu:

Evde kısa-öz ve ço kaçık bir konuşma yapın.
Ona neler yaşayacağını birebir anlatın.
Güvenini sarsmamak için asla yalan söylemeyin.
Kapıda beklemeyin ve bize güvenle emanet edin. Binadan ayrılın.

Siz o merdivenlerde oturdukça “birazdan başıma kötü bir şey mi gelecek acaba”, “kötü şeyler olur diye annem beni bekliyor galiba” endişesini gütmeye ve düşünmeye devam edecektir. Burada çocuk yerden göğe kadar haklıdır.

Bir de çocuklar öğretmenine ısınamazsa çocuklara da ısınamaz. Sert bakışlı, ilgisiz öğretmenleri hassas yapıdaki öğrenciler istemez mesela. Bunu anlatmak için gerekli gelişmişlikleri yoktur. Kaldı ki yetişkinler bile yaşadığı şeyi tam oalrak anlatmakta güçlük çeker…

Ayrıca; Bunun dışında ayrılma rutini yapmanız ve onunla konuşarak, güvenini sağlayarak ” sınıftan ve binadan ayrılacağınızı ve şu saatte gelip alacağınızı” söylemeniz en önemli şeydir.

Zihinsel engelli ve otizmli çocuklarla çalışan bir öpretmen ve bir anne olarak velilerimden beklememelerimi, gezmelerin, çarşıya, kuaföre ve ailşeverişe gitmelerini nefes almalarını istiyorum; ki çok ihtiyaçları var. Şükür ki sağlığınız yerinde. Bu zorluklar hayatınızda hiç olmayacak. Kaldı ki öğrencilerim bile doktor gerekli görürse bu tür ilaçları alıyor, sizin çocuğunuz niye gerek yokken alsın ki????

Anlaşılan tembel bir eğitimci grubu… İlaç ve veliyi kapıda bekletmek gibisinden yüzeysel çözümleri önermişler. Merdivenlerde oturursanız tabi sizden ayrılmaz. Tekrar ediyorum, açık-kısa ve net bir şekilde ona neler oalcağını anlatın. Ona güven verin.

Belki de o gruptaki çocukları sevememiştir, gayet normaldir. Belki öğretmenine ısınamamıştır. Sizin gibi sevgi dolu bakan bir çift göz arıyordur. Bunlar yavrunuz için çok normal ve elzem gereklilikler. Acaba bağımlı mı, zayıf mı, anti-sosyal mi diye kafanıza takmayın.

çocuklar arkadaş seçer…

Onlar ilaç verdirerek veli dolayısıyla gelir kaybetmek istemiyor galiba!

Pskiyatradan çok bir psikolog daha işe yarar bence de. Nilüfer hanım harika bir seçim olur. Son yılların en favori psikologlardan biridir benim için.

Dert etmeyin, üzülmeyin Berrah hanım.

Herşey gönlünüzce olsun.

Sevgiler

Aylin 🙂

buraya derken şu an Erinin gittiği yuva demek istedim

3 tane kötü tecrübe sonunda buraya geldik.. çocuk kendi seçiyor gerçekten…:)