Zaman öyle hızlı, öyle su gibi akıp geçti ki o bereketli günlere hiç doyamadım… 🌙 İnsan kendi içine döndükçe, o manevi dinginliği ve teslimiyeti hissettikçe vakit kavramı adeta anlamını yitiriyor.

Her güzel şeyin vedası gibi, bu mübarek ayın gidişi de kalbimde incecik bir hüzün bıraksa da, o hüznün ardında pırıl pırıl parlayan bir sabah var; bugün bayram! 🍬

O koca bir ayı arınarak geçirmiş olmanın derin huzuru ve bizi yeniden bayrama ulaştıran o ilahi şefkatle… Hepimizin Ramazan Bayramı’nı en içten dileklerimle kutluyorum! 🌿🤍

Tutulan oruçlar, kalpten dökülen tüm dualar en güzel makamlarda kabul olsun. Gönüllerimize şifa, evlerimize bereket, ruhlarımıza aydınlık dolsun

Geçmiş yılların linklerini buraya dizerken insanın gözleri dolmadan edemiyor. Tam 19 sene önce bu saatlerde büyük bir heyecanla göz göze gelmeyi beklediğim o minicik can, hayatımın en güzel emaneti

Erin! Büyümene, kendi yolunu adımlamana şahitlik etmek, yeryüzündeki en güzel his.

Bu yıl senin için süslü kelimeler aramadım, başka yerlere bakmadım. Doğrudan kalbimin tam ortasından dökülenlerle, bir anne duasıyla geldim sana:

19

Yolun aydınlık,

Nasibin bol,

Gönlün hep ferah olsun.

Kendi ışığını fark ettiğin,

O ışığına inanmaktan

ve o ışığını sevmekten hiç vazgeçmediğin…

Adımlarını neşeyle attığın,

Ve o adımların seni hep hafifliğe, ferahlığa ve sağlığa götürdüğü,

Hep iyi insanlar ile karşılaştığın,

Nice yıllar seninle olsun,

Hep beraber olsun.

~ anne|baba~ duası
|alıntı değil ben yazdım 😚|

Doğa uyanırken kucağıma düşen küçük bir kalp daha oldu. Henüz iki gün bile olmadı ama taşıdığı saf yaşam enerjisi çok değerli.

Beni uzun süredir takip edenler bilir, içimdeki bu sevgi hiç de yeni değil. Yıllar önce, bahçedeki otları yesin diye Hamdi abimin getirdiği güzel “Kırmızı” ile her şey derinleşti.
Kırmızı… Sonra adeta “oğlum” oluveren, ağrıyan kalçalarıma topuzlarıyla masaj yapacak kadar duygulu, başını yaslayıp şifa veren o güzel can.
Sonra onun yavruları oldu, ardından Kurşunlu köyünde gözümün önünde doğan o küçük oğlaklar.
O gün nasıl ellerim titredi, kalbim bu mucizeye tanıklık etmekten nasıl büyüdüyse, bugün de hislerim tıpatıp aynı.

Şimdi kucağımda yine böyle bir teslimiyet var. Hangi birine, hangi ayrıntısına hayran olacağımı bilemiyorum. Sadece “var oluşuna”, bu kusursuz yaratılışa duyduğum derin bir hayranlık bu…

Yıllar önce evrene bir not düşmüş, “Söz mühürdür” diyerek kalbime bir “Keçi Çiftliği” hayali ekmiştim. Zaman bizi o hayale nasıl taşır bilinmez ama bugün, doğanın ve bir canlının nefesiyle bir olduğum, o ilahi bağın tam içindeyim.

Kucağımdaki bu küçük aşkla dünyaya kısa bir mola verdik. Bir Maşallahınızı alırız. ✨🤍

Aşk… Tam da burada, bu sadelikte saklı. ♥️

Sevgili Evren bu sohbetimizi güzel bir dille kaleme almış ki, okurken kalbime dokundu. Onun satırlarını okumak isterseniz, yazısına buradan ulaşabilirsiniz.

Ve elbette, Sufle’nin başrolü kapmaya çalıştığı, eski dostlukların ve kelimelerin gücünün konuştuğu video röportajımızın tamamını da hemen aşağıya bırakıyorum.

İzleyen, okuyan ve bizimle birlikte bu güvenli limanda nefes alan herkese şifa ve ilham olması dileğiyle…

Keyifli seyirler!

Taşınma telaşım, kutuları açma ve yeni evimi keşfetme süreci sona erdi. Artık Çanakkale’nin Ayvacık ilçesinde, dağların arasında saklı küçük bir köyden size yazıyorum. Evet, taşındık.

Yıllarımı o büyülü, tuzlu su kenarındaki Bozcaada ve Çanakkale merkezde geçirdim. Ancak gönlümün bir köşesi hep tatlı suların olduğu dağlara, serin yaylalara özlem duydu. Sanki mavinin huzuru yerini yeşilin canlılığına bırakmak istiyordu. Yolun nereye götüreceği, bu dağlara nasıl uyum sağlayacağım, hep birlikte göreceğiz. Fakat her sabah uyanıp bu manzaraya bakmak, o dinginliği hissetmek çok değerli. Gönlüm her zaman dağlara, yeşile ve keçilere doğru ses veriyor.

Dürüst olmak gerekirse: Maviden çok yeşile, balıktan çok keçiye özlem duyduğumu fark ettim. Adadaki deniz rüzgarı yerini bu dağlardaki güzel çam kokusuna bıraktı. En güzeli de sabah kapıyı açınca göreceğim yeni komşular! Kucağıma atlayan küçük, pamuk gibi kuzular, köpekler, inekler, tavuklar… O masumiyet, o karşılıksız sevgi ve bu tam benim ruhumun aradığı sığınak.

Bazılarına garip gelebilir, ancak soğuk, yağmur ve (keşke biraz daha olsa) kar beni daha güçlü hissettiriyor. Sanki sıcaklık beni eritip yok ediyor da, soğuk beni sapasağlam yere bastırıyor, bedenimi ve ruhumu topraklıyor. O sisli sabah yürüyüşlerinde, dağların sessizliğini dinlemek… bu hissi hiçbir sıcak kumsal veremez.

Fotoğraflar sabah yürüyüşlerinden. Artık bir köy yaşantısı deneyimi içindeyim. Eskimiş, yıkılmaya yüz tutmuş taş ve kerpiç evler, özgürce dolaşan koyun ve koç sürüleri, yeşilin her tonunda merada otlayan inekler işte benim yeni komşular!

Bu bir deneyim, bu bir yolculuk. Ne getirecek, ne götürecek, bilmiyorum. Ama tek bildiğim: Kalbim burada, bu dağlarda huzur buldu. Sizi bu yeni maceramıza ortak etmek için daha çok yazmaya çalışacağım. Takipte kalın, beni bu yeni dağ havasıyla selamlayan canlarla beraber..
Sizi de bu sabah yürüyüşlerimde gördüğüm manzaralarla baş başa bırakıyorum.

40’lı yaşlarıma Bozcaada’nın o deli rüzgarıyla başlamıştım. Şimdi 4 ile başlayan yıllarımın son virajındayım. Bir köyde, yeni bir hayatın eşiğinde, bilinmezliğe duyduğum o sakin merakla ve içimdeki o sessiz uyanışla yeni yaşıma adım atıyorum.

Sağlıkla ve huzurla 49. yılımı uğurlayıp yarım asırlık olmaya doğru yürüyorum.

Paylaştığım bu kareler yapay zekanın eseri. Kendimi bugün her zamanki alışılmışlığımın dışında, biraz masalsı görmek istedim. Kendi kutlamama pembe balonlar, iki katlı kocaman bir pasta ve konfetiler serpiştirdim. Bu sabah uyandığımda ekranımdaki o küçük Ayça’yı gördüğümde ona sımsıkı sarıldım. “Yolun açık olsun,” dedim.

Yeni yaşım, uyanışımın devamı olsun.

Her vedanın aslında yeni bir “merhaba”yı doğurduğu bu döngüde, bugün şehre dönüyorum. Geçenlerde bir dostum, “Yurt bavulu hazırlayan anneler kulübüne hoş geldin,” dedi. Galiba gerçekten hoş geldim.

Şimdi gündemimde nevresimler, o meşhur vakumlu hurçlar ve “Acaba bir şeyi eksik mi koydum?” endişesi var. Erin hemen çamaşır yıkayamazsa diye bavula çifter çifter tıkıştırılan o çorapların vakti. Anneliğin yepyeni, biraz buruk ama bir o kadar da gururlu bir dönemecindeyim.

Hepimiz için güzel, dingin ve köklendiğimiz bir sonbahar-kış olsun.

Sahi, o “Oh be, nihayet yaz bitti!” diyenler; sizden n’aber?

Kader, gayrete aşıktır. ✨

Kendi hayallerinin peşinden gitme cesaretini göstermek, çoğu zaman sınavları kazanmaktan çok daha büyük bir başarı. Hani hep derim ya, “Mesele zafer değil, seferdir” diye… Bu da tam anlamıyla öyle bir seferdi. Buna bir kez daha tüm kalbimle ikna oldum. 😉
Onun bu azmi ve kararlılığıyla çok gururluyuz! 🩵
Bir kıssaydı, geldi geçti..
Şimdi önünde yepyeni bir yol var.

Teyzesinin kucağında notalarla ilk tanışması, henüz 6 aylık. Hiç bilir miydik o vakitler büyüyecek de o notaları başkalarına öğretmek isteyen bir genç adam olacak.

12 yıl
1 yıl boşluk
Toplam 13 yıl
Hadi 1,5 yıl da yuva diyelim
Yaklaşık 15 yıl.

Hepsi bitti.

Oyunun bu bölümünü başarıyla geçen bir ebeveyn olarak artık “Veli WhatsApp Grubu” diye bir kavramı hayatımdan çıkarıyorum. ✌️✌️ O bildirimleri sessize alma devri kapandı; doğrudan “Gruptan Ayrıl” butonuna basmanın o dayanılmaz hafifliğini yaşıyorum. 🤙

Şimdi bölüm canavarlarından bir tane daha kaldı: YKS!

Cumartesi ve pazar günü sınava girecek tüm evlatlarımıza zihin açıklığı ve kalp ferahlığı dilerim. Elbette iki saate sığdırılan onca zamanın ve emeğin ölçülmesi gibi bir saçmalık için duamız sadece kalp ferahlığı, gönül genişliği, akıl dinginliği vb. oluyor.

Sizlerin de dualarını beklerim. ❣️

Ayrıca evlatlarımız için güzel bir dua okudum, sizinle de paylaşayım. Sınavdan önce 3 kere okunmalıymış

“Allah’ım basiretimi arttır,
Bildiklerimi yaptır,
Bilmediklerimi attır,
Attırdıklarını tuttur…”

Amin! ☺️

Fotoğraf: Liseye kayıt olmaya gittiği gün (Eylül 2021)

Fotoğraf: Liseden çıkmaya 3 gün kala (Haziran 2025)