2 yaşındayım yazısına yapılan yorumlar

Yazar: AyçA

AyçA — Wed, 02 Sep 2009 11:28:45 +0000

Karin yorumuna yanıt olarak.

Gonca merhaba,
Sakin kalmak ve sabırlı olmak galiba tek çözüm umarım kolay atlatırsınız.. üzerine gittikçe daha kötü oluyor bu durum tabii ben uzman değilim.. iyi bir gözlem ile kızına yönelik doğru davranışı zamanla bulacaksındır dite tahmin ediyorum
Sevgiler kolaylıklar

Yazar: Karin

Karin — Sat, 29 Aug 2009 19:25:03 +0000

Su an kizim 18aylik inanin bu gece az kalsin acile gturucektik bu nasil bir aglama kendini sika sika zaten gUn icinde 4 ,5 kez krize griyo ama sanki son4 gundur artti allah yardimcim olsun dra dyrum skinlestirici yok mu yok dyo cocuk ne yiyo sadece sut

Yazar: Neslihan

Neslihan — Thu, 30 Apr 2009 15:30:09 +0000

Aynı dert bizde de. Ben calısan anne oldugumdan bana daha cok yapıyor diye dusunuyordum, cunku aynı sizdeki gibi, ananeye, babaneye, bir sye yok. Hatta babaya bile daha az.
Ben de hep Doruk sakin cocuk, atlatırız Trouble 2’yu diyordum ama kacıs yok galiba bundan. Bir de İki yasında Cocugunuzu Buyuturken kitabında Muhtesem 2’ler demek gerek diyorlardı 🙂 Nerdeeeeeeeeee 🙂

Yazar: betül

betül — Thu, 30 Apr 2009 10:41:07 +0000

bizde o döneme giriyoruz 21 aylık oldu kağan . Sabır en başta geliyor evet tabi başarabilene. Yanlız değilsin ayçacığım.

sevgiler

Yazar: songül

songül — Thu, 30 Apr 2009 09:55:14 +0000

evet, böyle bizimki de…
ben onun isteklerini zarar verecek olmadıktan sonra yapmaya çalışıyorum (vermek isterse verir, istemezse vermez, boya isterse yaparız isterse götürür kaldırım boyarız…)… ve gündüzleri çok dışarılara takılıyoruz. parka (1-1.5-2saat gibi), markete, bakkala… enerji boşalıyor, dikkat dağılıyor…

ama baştan anlaşıyorum.
çok net ve sakin bir ses tonu ile. biliyorki bu ton ile konusursam dediğimden asla dönmüyorum.
Örn: bak şimdi yemeğimizi yicez, sonrada kumla oynamaya çıkcaz.
tabiiki hayır yemem içmem diyor. hemen gidicemler, ayakkabıları getirmeler… ama ben sofraya oturup yiyorum.
sonrada gidip üstümü giyiyorum.
bende gelicem diyor. ben de ona “ama sen yemegini yemedin. o yüzden gelmiyorsun” diyorum. bir kriz geçiriyor. yere atmalar falan. ben bakmıyorum ve giyinmeye devam ediyorum.
sonra kendisine dönüp “bi beni dinle bak ne dicem: gelmek mi istiyorsun?” yanıt: evet.
“o zaman seni bekliyeyim mi?” yanıt: evet.
“İyi o zaman tabağındakini ye ben seni burda bekliyorum.” tekrar yanıt evet.

ve sonra o yemiş oluyor beraber çıkmış oluyoruz biz de.

kendisi o tabağı yemeden asla ve asla çıkamaz. kendisini aliye teslim ederim ve ben yine de çıkarım… bunu iyi bilir.
bu süreçte kızmam zaten onun gözünden bakınca üzülürüm bide.
Onlara da yazık, ben istediğimi yapabiliyorum ama o beni dinlemek zorunda 🙁

ve eğer parkta kimse ile eşyalarını paylaşmak istemiyorsa, paylaşmaz. ben istersem kitabımı dergimi okurum, park kenarlarında step yaparım o isterse başkaları ile oynar istemezse de kimseye vermez oyuncaklarını.

paylaşmayı bi ara öğrenicek ama daha kişilik geliştirdiği 2-3 yaş arasında onu ezerek öğretmicem.

Yazar: Sema@Oğuzhan

Sema@Oğuzhan — Thu, 30 Apr 2009 09:08:31 +0000

Ayça merhaba,ben ilk defa yazıyorum sana,sitenide takip ediyorum,konu 2 yaş olunca bende örnek vermek istedim.

27.5 aylık Oğuzhanhan’ın kararsızlıkları

-Oğuzhan sütlaç yermisin oğlum ?
-hayır yemicem
-tamam sen bilirsin
-hayır yicem
-tamam, al bakalım sütlacını
-yaa ben sütlac yemicem
-tamam tabagı geri götürüyorum o zaman
-ama anne sütlac yicektim

Oğuzhan hadi artık eve gidiyoruz
-ya ben gitmicem ananede kalıcam
-tamam sen bilirsin , hadi babası biz gidelim
-ama bende gelicektim
-o zaman montunu giy, gidelim bak biz giyindik
-ananede kalıcam
-tamam kal
-ama bende gelcektim

bu bir kısır döngü, arabaya bindiğimizde bile devam ediyor ” ama ben ananede kalcaktım ”

Yazar: Gülen

Gülen — Thu, 30 Apr 2009 08:24:50 +0000

Merhabalar,
Bir süredir takip ediyorum sizi. Benim 3 yaşında bir oğlum var. İnanın bu anlattıklarınızı, belli bir dönem daha fazlasını yaşadık bizde. Bazen çok sakin, bazen inadına çıldırtıcı olabiliyor yaşananlar. Ama şu an daha sakin ve uyumluyuz. Halen krizler yaşanabiliyor zaman zaman. Birazda karakter meselesi sanırım. Sevgiler.

Yazar: Ela Selin

Ela Selin — Wed, 29 Apr 2009 20:47:18 +0000

Biz 4 aydir müzdaribiz bu sendromdan:) Kardes dogdugundan beri artti krizlerimiz. Bazen öyle atiyor ki kendini yerlere bagirarak, korkuyorum bir yerine birsey olacak diye. Bazen oturup ben de agliyorum onunla. öyle caresiz kaliyorum yani.
Babasinin yeni gelistirdigi bir taktik ise yariyor yalnizca: sakince oturup eline bir kitap aliyor ve heyecanla okumaya koyuluyor. Bizimki bir süre sonra merak edip geliyor yanina.
Hepimize kolay gelsin sevgili Ayca.

Yazar: AyçA

AyçA — Wed, 29 Apr 2009 20:20:16 +0000

Ela Selin yorumuna yanıt olarak. Elacım sanırım iki tane olunca daha da zor durum .. :=) sakin kalmak diyorum ben :=) çare burada galiba.. Sevgiler

Yazar: Iraz

Iraz — Wed, 29 Apr 2009 11:09:42 +0000

Tekrar merhaba Ayça,

İstediğin zaman mail atabilirsin tabiki,ne demek çekinmek, senin çaban ve dolu dolu biriktirdiğin tecrübelerinden öte benim akademik bilgilerimle sana aktarabileceğim birşeyler varsa ne mutlu olurum!!!

Hatta biz İstanbul’a gelince görüşsek ne şahane olur 🙂

Evet itme anında seçenek sunmak olmaz tabiki, kaçırmışım sanırım bununla ilgili kafa karışıklığını..acaba sahiplendiği ve “ben” + “benim” duygusunu dolu dolu yaşadığı bir dönemde oyuncaklarını, kendi mekanını ya da mesela seni paylaşmak zor mu geliyor bu ara Erin’e..Bence de saygı duyulmalı ve bir dönem arkadaşsız bırakılmalı..

Bir de problem arkadaşları ile ilgili olunca acaba dedim kreşte fazla mı uyarıldı? Oradaki curcuna fazla geldi ve bu yoğunluğu istemiyor mu bu ara? Devam mı kreşe?

Bence seçenek sunmanın sonucunda şımarmaz, hatta bence şımarık çocuk yoktur şımarık anne baba vardır :))Tabi bu uzun bir konu, burda benim post’um gibi durur tüm düşündüklerimi ve gözlemlediklerimi yazarsam ama anlamışsındır ne demek istediğimi :))

Sevgiler..